فیلم Eismayer 2022

موضوع جنجالی حضور هم‌جنس‌گرایان در ارتش سال‌هاست از التهاب اولیه‌اش کاسته است، هرچند هنوز آن‌طور که اعضای جامعه LGBTQ+ خواهان آن هستند کامل نشده. اما در گذشته نه‌چندان دور این موضوع هنوز حساس و دردسرساز بود و زندگی خدمت‌کنندگانی را که با هم رابطه داشتند به‌ویژه برای کسانی که با هم خدمت می‌کردند دشوار می‌ساخت، حتی با وجود مقرراتی که تبعیض مبتنی بر گرایش جنسی...

موضوع جنجالی حضور هم‌جنس‌گرایان در ارتش سال‌هاست از التهاب اولیه‌اش کاسته است، هرچند هنوز آن‌طور که اعضای جامعه LGBTQ+ خواهان آن هستند کامل نشده. اما در گذشته نه‌چندان دور این موضوع هنوز حساس و دردسرساز بود و زندگی خدمت‌کنندگانی را که با هم رابطه داشتند به‌ویژه برای کسانی که با هم خدمت می‌کردند دشوار می‌ساخت، حتی با وجود مقرراتی که تبعیض مبتنی بر گرایش جنسی را منع می‌کرد. این‌ها بخشی از چالش‌هایی هستند که فیلم سوم دیوید واگنر به آن‌ها می‌پردازد؛ فیلمی مبتنی بر واقعیت دربارهٔ یک گروهبان سخت‌گیر اتریشی (گرهارد لیبمان) که پنهانی هم‌جنسگرا و متأهل است و مخفیانه جذب یک سرباز آشکار و شجاع (لوکا دیمیچ) می‌شود. اگرچه مضمون و احساسات فیلم واقعاً تاثیرگذار است، اجرای کلی متأسفانه کاستی‌های زیادی دارد. شاید بزرگ‌ترین مشکل، فیلمنامه باشد که پر از رخدادهایی است که با شتابی غیرواقعی رخ می‌دهند و این باعث گذارهای ناموفق و در نتیجه کاهش باورپذیری اثر می‌شود. این موضوع ریتمی پُرشتاب و بی‌جهت به فیلم داده است؛ چیزی که با صرف زمان اندکی بیشتر برای گسترش روایت قابل رفع بود، خصوصاً با توجه به زمان نسبتاً کوتاه فیلم — ۸۷ دقیقه. پرداخت شخصیت‌ها گاه اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد؛ گروهبان بین نقشِ موجودی خشن و عشقی مهربان نوسان شدیدی دارد و سرباز هم گاهی چنان سرزنده و آشکار نشان داده می‌شود که قانع‌کنندگی‌اش کاهش می‌یابد. علاوه بر این، فیلم‌برداری در برخی صحنه‌ها آن‌قدر تاریک است که تشخیص وقایع برای تماشاگر تقریباً ناممکن می‌شود، به‌ویژه در یک سکانس صمیمانهٔ آغازین که به‌شدت مبهم است. تأسف‌آور است که اثری با این پشتوانهٔ احساسی تا این حد ناموفق عمل کرده، زیرا این داستان سزاوار روایت مؤثرتری است. روایت چنین قصهٔ حساسی ارزشمند است، اما دست‌کم چیزی که سازندگان می‌توانستند ارائه کنند، باورپذیری و صداقت در روایت بود—چیزی که در این فیلم به‌طور گسترده‌ای کمبود دارد.