فیلم The Vanishing 1993

اراده آزاد برای کشتن — شر و نیکی این فیلم که در سال 1993 منتشر شد و به کارگردانی جرج اسلویزر بر اساس رمانی از تیم کرابه ساخته شده، با عنوان The Vanishing، در ژانر جنایی/معمایی/ترسناک روایتگر مردی (کیفر ساترلند) است که دوست‌دختری‌اش (ساندرا بولاک) در سفری در ایالت واشینگتن ناپدید می‌شود و سال‌ها بی‌نتیجه به دنبال او می‌گردد. بعد از آن که وارد رابطه‌ای جدید...

اراده آزاد برای کشتن — شر و نیکی این فیلم که در سال 1993 منتشر شد و به کارگردانی جرج اسلویزر بر اساس رمانی از تیم کرابه ساخته شده، با عنوان The Vanishing، در ژانر جنایی/معمایی/ترسناک روایتگر مردی (کیفر ساترلند) است که دوست‌دختری‌اش (ساندرا بولاک) در سفری در ایالت واشینگتن ناپدید می‌شود و سال‌ها بی‌نتیجه به دنبال او می‌گردد. بعد از آن که وارد رابطه‌ای جدید با دختری دیگر (نانسی ترavis) می‌شود، آدم‌ربا (جف بریجز) بالاخره با او تماس می‌گیرد. آیا او دوست‌دختر سابقش را پیدا خواهد کرد؟ این دومین باری است که کارگردان همین داستان را می‌سازد؛ بار اول نسخهٔ اروپاییِ 1988 بود. داستان‌ها در کلیت یکسان‌اند جز در پردهٔ پایانی و این که در نسخهٔ جدید نقشی بهتر برای دوست‌دختر جدید (ترavis) نوشته شده است. هر دو فیلم ارزش دیدن دارند، اما من این نسخه را به دلایلی که در ادامه می‌آورم ترجیح می‌دهم. طرفداران نسخهٔ اول از تغییرات ناراضی‌اند و می‌گویند تهیه‌کنندگان این نسخه خواسته‌اند سلیقهٔ آمریکای شمالی را راضی کنند. شاید این تا حدی درست باشد، اما به احتمال زیاد کارگردان هم نمی‌خواست دقیقاً همان فیلم قبلی را با بازیگران و لوکیشن‌های متفاوت دوباره بسازد. بالاخره ما نسخهٔ اول را داریم؛ پس چه اشکالی دارد هر دو را دوست داشته باشیم؟ توضیحاتم در ادامه نشان می‌دهد چرا اسلویزر خواست چیزهایی را در این نسخه تغییر دهد. ممکن است تماشاگران فیلم را در گیشه نپسندیده باشند چون به دیدن بریجز در نقش یک شرور تحقیرآمیز یا دیدن ساترلند در نقش قهرمان عادت نداشتند، اما هر دوی آن‌ها در این نقش‌ها خوب‌اند، به‌ویژه بریجز که اجرای او فوق‌العاده و جذاب است. یکی از چیزهایی که در دو پردهٔ اول تماشاگر را پای فیلم نگه می‌دارد، تلاش برای کشف انگیزه‌های اوست. اما همان‌طور که اشاره شد، این نانسی ترavis است که بین قهرمانان فیلم می‌درخشد. شاید تماشاگران او یا فیلم را خوب دریافت نکرده‌اند چون شخصیتش صرفاً یک گارسون است و قوس داستانی‌اش به شکل یک وارونگی سرنوشت پایان نمی‌یابد، برخلاف قهرمانان معمول سینما. نمی‌دانم؛ به نظر من او فوق‌العاده است. به هر حال، اگر از درام‌های روان‌شناختی/هیجانی‌ای مثل Fatal Attraction (1987) و Single White Female (1992) خوشتان آمده باشد، The Vanishing را هم خواهید پسندید. مدت فیلم 109 دقیقه است و عمدتاً در ایالت واشینگتن فیلم‌برداری شده، اما بخش‌هایی در تونل کودی در کودی، وایومینگ (سکانس تونل) و لا کانادا و لانگ بیچ، کالیفرنیا (صحنه‌های رستوران و سالن بیلیارد) ضبط شده‌اند. نمره: B+ هشدار لو دادن (اگر فیلم را ندیده‌اید از این قسمت عبور کنید) در حالی که نسخهٔ 1988 را می‌توان به‌عنوان تفسیری از نیهیلیسم دانست — چون شرور پیروز می‌شود و قهرمان شکست می‌خورد — لزوماً نباید تنها این‌گونه تعبیر شود. واقعیت ساده این است که گاهی شر برنده می‌شود؛ گاهی در یک نبرد و گاهی در بسیاری از نبردها، اما این به این معنا نیست که شر در پایان پیروز نهایی خواهد بود. اگر خیر نهایی وجود داشته باشد، سرانجام روز حسابش برای شر خواهد رسید. به هر روی، فیلم 1988 پایاناً تیره و تلخی دارد. و این یکی از دلایلی است که من نسخهٔ جدیدتر را تحسین می‌کنم: هرچند این نسخه هم تا حدی تاریک است و شر تا حدودی پیروز می‌شود، تغییرات در پردهٔ پایانی نشان می‌دهد که خیر بر شر پیروز می‌شود، افزون بر پافشاری بر بردباری بر هوش و عشق بر فقدان عشق. زیرمتن فیلم کاملاً دربارهٔ ارادهٔ آزاد است — ارادهٔ آزاد برای کشتن بی‌دلیل و ارادهٔ آزاد برای کشتن برای هدفی درست وقتی کاملاً ضروری باشد. مضمون نسخهٔ اول محدودتر است چون تنها روی نکتهٔ اول تأکید می‌کند، در حالی که این نسخه هر دو جنبه را بازتاب می‌دهد و به‌خاطر همین بهتر است.