فیلم Eaten Alive 1976

پس از موفقیت «قتل با ارهٔ زنجیری تگزاس»، هوپر فیلمی سست و سخیف تحویل می‌دهد. مدیر دیوانه و کثیف یک هتل فرسوده در شرق تگزاس (نویل برند) مهمانان را تهدید می‌کند و اگر دلش بخواهد آن‌ها را به تمساح خانگی‌اش می‌دهد. بازیگران شامل چهره‌هایی مانند مل فرِر، استوارت ویتمن، کریولین جونز و رابرت انگلاندِ جوان هستند. با وجود حضور تمساح، «خورده‌شده زنده» (1976) بیشتر شبیه یک...

پس از موفقیت «قتل با ارهٔ زنجیری تگزاس»، هوپر فیلمی سست و سخیف تحویل می‌دهد. مدیر دیوانه و کثیف یک هتل فرسوده در شرق تگزاس (نویل برند) مهمانان را تهدید می‌کند و اگر دلش بخواهد آن‌ها را به تمساح خانگی‌اش می‌دهد. بازیگران شامل چهره‌هایی مانند مل فرِر، استوارت ویتمن، کریولین جونز و رابرت انگلاندِ جوان هستند. با وجود حضور تمساح، «خورده‌شده زنده» (1976) بیشتر شبیه یک اسلشر است تا یک فیلم وحشتِ تمساح؛ تمساح در حاشیه است و به‌علاوه غیرقابل‌باور نشان داده شده. این فیلم دنبالهٔ هوپر پس از موفقیت غیرمنتظرهٔ «قتل با ارهٔ زنجیری تگزاس» (1974) است و در آن از طرح «روح‌خوار» (Psycho) الهام گرفته شده، اما متأسفانه کاملاً این فرصت را از دست می‌دهد. سبک سورئال، طراحی صحنه‌ها و گروه بازیگری همه خوب‌اند، ولی در اجرا اعتماد به نفس لازم دیده نمی‌شود: فیلم پر از حرکات بی‌منطق، پرگویی و طول‌دادن‌های بی‌مورد است. هوپر سعی کرده این کمبودها را با نمایش بی‌پردهٔ زنان و صحنه‌های شهوانی پُر کند، در حالی که «Chainsaw Massacre» نشان داد یک اسلشر برای مؤثر بودن نیازی به این‌ها ندارد. در بین بازیگران زن، یانوس بلیت به‌عنوان لاینت ظاهر می‌شود و رابرتا کالینز نیز در نقش کلارا قابل‌توجه است. مارلین برنز (فی) و کریستین سینکلر (لیبی) هم شایستهٔ اشاره‌اند. خوشبختانه هوپر بعداً به پروژه‌های به‌مراتب بهتری مانند «محل سالم» (Salem’s Lot، 1979)، «خانهٔ تفریح» (The Funhouse، 1981) و «تمساح» (Crocodile، 2000) پرداخت. مدت فیلم: 1 ساعت و 31 دقیقه. فیلم‌برداری در Raleigh Studios، هالیوود، کالیفرنیا انجام شد. نمره: C-/D+ فیلم «خورده‌شده زنده» فرصت تبدیل شدن به یک فیلم جانورپرور قابل‌قبول را با کم‌نمایش دادن موجود دندان‌دارش از دست می‌دهد. فیلم‌های ترسناک کیهانی معمولاً یا با سلیقهٔ من جور درمی‌آیند یا نه؛ گاهی از فیلمی که با گذشت زمان بهتر شده قدردانی می‌کنم و گاهی هم واقعاً دلیل طرفداری از بعضی آثار برایم نامفهوم است. کارهای بعدی هوپر پس از اسلشر بی‌نقص «قتل با ارهٔ زنجیری تگزاس» در زمرهٔ آثار اخیر قرار می‌گیرند: اضافی سخیف، سندروم آدم‌کشیِ بدتوسعه‌یافته و انتخاب‌های بی‌حاصلِ شخصیت‌ها باعث شده این هتل مردابی چیزی جز یک خرابهٔ راکد نباشد، با نتایجی تعجب‌آوراً خنده‌دار. یک فاحشه از فاحشه‌خانهٔ شهر بیرون می‌شود و به هتل زهواردررفتهٔ استارلایت می‌رسد که صاحبش مردی داس‌به‌دست و تمساح نیلِ دربند است. بریده می‌شود، سرش با داس پاره می‌شود، به آبِ اسرارآمیز هل داده می‌شود و، همان‌طور که حدس زدید، زنده‌زنده خورده می‌شود. با وجود ساختارِ تکرارشوندهٔ قتل‌ها، که عمق چندانی در انگیزه‌های ضدقهرمان مدیر نشان نمی‌دهد (به‌جز این‌که دیوانه است)، انسجامِ کمی در سیر روایت وجود دارد. شخصیت‌های ابله به بدترین هتلِ فرسوده وارد می‌شوند، نوری قرمز و عجیب همه‌جا را روشن می‌کند، لخت می‌شوند و سپس با «آقای تمساح» (یا فکر کنم نامش جاد بود...) روبه‌رو می‌شوند که با ناله‌ای شهوانی به ایوان می‌رسد و به تمساحِ عروسکی‌اش غذا می‌دهد. با نبود عمق در هیچ‌کدام از رفتارها، ما به‌عنوان مخاطب صرفاً مشغول تماشای هرزگی دیوانه‌وار او به‌عنوان تفریحیم. مشکل این است که وقتی شخصیت‌ها قابل‌صرف‌نظرند، تماشا اغلب لذت‌بخش نیست — حتی سگِ ساختارش‌دهندهٔ غیرعادی هم فوراً قابل حذف است! هوپر بسیاری از عناصر فیلم قبلی‌اش را تکرار کرده: دویدنِ دیوانه‌وار در میان درخت‌ها در حالی که به‌دنبالشان یک روانیِ داس‌به‌دست است و سپس نجات توسط خودروی عبوری. مرگ‌های خونین و کمیاب که برای سادیست‌هایی مثل من لذت‌بخش و ارزان‌اند و خشونت جلوهٔ ترسناک فیلم را بالا می‌برند. اما فیلم‌سازی و محتوای اثر زیر سایهٔ «قتل با ارهٔ زنجیری تگزاس» پنهان شده و «خورده‌شده زنده» توان گاز گرفتن از آن سایه را ندارد. مثال دیگری از ضعف توسعهٔ شخصیت‌ها: زوج بدخلقِ داستان می‌آیند، شوهر مضطرب رفتارهایی دارد که حتی از مدیر روانی هم عجیب‌ترند، و دختر کوچک‌شان تمام فیلم را در فضای زیرکفِ هتل قایم می‌شود. او مرتب جیغ می‌زند اما حتی تلاش هم نمی‌کند فرار کند، با این‌که می‌داند مدیر مشغول مهمانان دیگر است. سپس کلانتر وارد می‌شود و اهمیتی نمی‌دهد، بی‌تفاوت دور ماشینش می‌چرخد و با آرامش می‌گوید «حالت خوبه؟» — خوب؟! دختر تازه از نرده انداخته شده و دوبار با داس زخمی شده! انگلاند بدون لباسِ معروف فِردی کِروگر می‌آید، با دختری عاشق می‌شود، کلید یک اتاق را می‌دزدد و جیغ‌های دخترِ زیر کف را نادیده می‌گیرد. واقعاً از این شخصیت‌ها خسته‌ام. طراحی تولید آشکارا کم‌هزینه است؛ دیوارهای هتل انگار هر لحظه پوسته‌پوسته می‌شوند. با این‌حال، موسیقی متن هوپر غیرمنتظره‌ خوش‌ساخت و باوجود صداهای جسورانه، به این فیلم وحشتِ فرقه‌ای طعمی تند داده است. و تمساحی که از فضای زیرکف حرکت می‌کند؟ باید اعتراف کنم بسیار زنده و متحرک است. با این حال، این دلیل موجهی برای یک فیلم جانورمحور نیست که موجودِ خودش را عمدتاً نشان ندهد. حداقلِ کار این بود که موجود حضور قابل‌لمسی داشته باشد؛ «کم‌تر» خوب است اما «هیچ» بد است. فیلمی سخیف و تا حدودی کمیک، که با عقب‌نشینی از نمایشِ تمام و کمالِ تهدیدش، نتوانسته پتانسیل کاملش را به‌کار گیرد. آه، مل فرِر چه فکری کرده بود که این نقش — هرچند کوتاه — در این آشفتگی را پذیرفت؟ نویل برند اما خوب بازی می‌کند، در نقش عجیب‌وغریب «جاد» که هتلی مخروبه کنار نهر دارد و تمساحی در قفس نگه می‌دارد. با وجود دورافتادگی، این مکان بازدیدکنندگان خودش را دارد و بقیه‌اش را می‌توان حدس زد. در همین حال، فرِر در نقش ثروتمند «وود» دنبال دخترش می‌گردد که فکر می‌کند سر از خانهٔ بدنامِ محلی درآورده — «میس هتی» (کریولین جونز) که آن‌جا را اداره می‌کند. در لحظاتی فیلم شاد و اتلاف‌کنندهٔ سرگرم‌کننده‌ای است و گاهی فکر می‌کردم جک ایلم بهتر می‌دیدم در نقشِ اصلی. تعلیق چندانی وجود ندارد: ما همه می‌دانیم در پایان چه خواهد شد، اما با نمایش روی پردهٔ بزرگ و با مقدار مناسبِ نوشیدنی در خونتان، این نود دقیقهٔ سینمای کم‌بودجه و استودیویی قابل‌تماشا و لبخندزاست، هرچند موهایتان را سیخ نخواهد کرد.