فیلم Much Ado About Nothing 1993

برای چهارمین فیلمش، کنث برانا به سراغ نمایشنامه‌ای از شکسپیر رفت که او را به اینجا آورد: کمدی فاریسۀ «خیلی سر و صدا برای هیچ». قبل از دیدن فیلم یک چیز را می‌دانستم: کمدی‌های شکسپیر معمولاً چندان خنده‌دار نیستند. اما بعد از دیدن فیلم دریافتم چقدر اشتباه می‌کردم. این فیلم نه تنها خنده‌دار و دل‌نشین است، بلکه گنجینه‌ای است واقعی. این اولین فیلم برانا است که...

برای چهارمین فیلمش، کنث برانا به سراغ نمایشنامه‌ای از شکسپیر رفت که او را به اینجا آورد: کمدی فاریسۀ «خیلی سر و صدا برای هیچ». قبل از دیدن فیلم یک چیز را می‌دانستم: کمدی‌های شکسپیر معمولاً چندان خنده‌دار نیستند. اما بعد از دیدن فیلم دریافتم چقدر اشتباه می‌کردم. این فیلم نه تنها خنده‌دار و دل‌نشین است، بلکه گنجینه‌ای است واقعی. این اولین فیلم برانا است که از انتخاب عمدی بازیگران مشهور هالیوود در نقش‌هایی که معمولاً بازیگران شکسپیری بازی می‌کنند استفاده می‌کند. گرچه همیشه کامل نیست، اما هیچ شکایتی هم وارد نیست. مایکل کیتون، کیانو ریوز و دِنزل واشینگتن درخشش قابل‌توجهی به جمع بازیگران آمریکایی می‌بخشند. البته بسیاری از دوستان «شکسپیری» همیشگی کنث همچنان همراه‌اند؛ برای من برایان بلند از جمله بازیگران موردعلاقه‌ام است. دستاورد اول برجستۀ برانا در این فیلم به پردازش فیلمنامه بازمی‌گردد. همان‌طور که در «هنری پنجم» دیده بودیم، او نمایشنامه را به طولی قابل‌کنترل برای فیلم هالیوودی کاهش داده است. فیلمنامه فشرده و کارآمد است و برای تماشاگر معمولی شکسپیر هیچ چیزی کم نمی‌گذارد. البته شیفتگان پُرورده ممکن است چیزهایی را پیدا کنند — یا نیابند — اما کلیت کار برقرار است. دستاورد دوم او را باید میان بازیگران، به‌ویژه اما تامپسون، جست‌وجو کرد. تسلط این گروه بر زبان و شعر شکسپیر دیالوگ‌هایی را که اغلب مبهم یا دشوارند به بیانی روشن و امروزی تبدیل می‌کند. واقعاً در بیشتر صحنه‌های مشترک این زوج خواهید خندید و لبخند خواهید زد، زیرا با لذت یکدیگر را شکنجه می‌کنند تا در نهایت عشق بر آن‌ها غلبه کند. در مدرسه، خواندن آثار شکسپیر برای دانش‌آموزان اغلب با ابهام‌های اجتماعی همراه است: چرا دورهمی برپا شده و همه در شهر جشن می‌گیرند؟ چرا به نظر می‌رسد جنگ‌ها با چند سرباز حل‌وفصل می‌شوند؟ چرا به نظر می‌رسد مراسم ازدواج در همان روزی برگزار می‌شود که زوج برای نخستین‌بار همدیگر را ملاقات کرده‌اند؟ این پرسش‌ها بسیاری را سردرگم می‌کند؛ اما برانا در این فیلم استادانه به این سؤال‌ها پاسخ می‌دهد و لایه‌های اجتماعی و روایتی را واضح می‌سازد. همچنین باید به سکانس‌های پایانی اشاره کرد؛ همان‌طور که در «هنری پنجم» یک برداشت دنبال‌شوندهٔ چشمگیر از میدان آگنکورت داشت، در «خیلی سر و صدا برای هیچ» نیز پایان‌بندی تأثیرگذاری می‌بینیم که تماشاگر را در جشنِ جاری در جامعه شریک می‌کند و در نهایت با نمایی بلند به آسمان، شوری جمعی و عشق را به تصویر می‌کشد. مشهود است که کنث برانا نه فقط یک طرفدار شکسپیر، که در سطحی فراتر از طرفداری، یک هم‌پایهٔ هنریِ جدیِ شکسپیر است.