فیلم 4 for Texas 1963

«خب اگر قرار است بمیرم، ترجیح می‌دهم دست یک زن زیبا مرا بکشد.» فیلم «چهار برای تگزاس» را رابرت آلدرایچ کارگردانی کرده که فیلمنامه را هم همراه با تدی شرمن نوشته است. در آن فرانک سیناترا، دین مارتین، آنیتا اکبرگ، اورسولا آندرس و چارلز برونسون بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر نلسون ریدل و فیلم‌برداری از ارنست لازلو است. داستان حول و حوش شیطنت‌ها و رقابت دو رقیب با...

«خب اگر قرار است بمیرم، ترجیح می‌دهم دست یک زن زیبا مرا بکشد.» فیلم «چهار برای تگزاس» را رابرت آلدرایچ کارگردانی کرده که فیلمنامه را هم همراه با تدی شرمن نوشته است. در آن فرانک سیناترا، دین مارتین، آنیتا اکبرگ، اورسولا آندرس و چارلز برونسون بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر نلسون ریدل و فیلم‌برداری از ارنست لازلو است. داستان حول و حوش شیطنت‌ها و رقابت دو رقیب با بازی سیناترا و مارتین می‌چرخد که هر دو چشم به یک کازینوی کنار آب دوخته‌اند. باندیتِ ماتسون با بازی چارلز برونسون در تعقیب آن‌هاست و اکبرگ و آندرس نقش علاقه‌مندان عاشقانه را ایفا می‌کنند. آلدرایچ از فیلم راضی نبود (معروف است که با سیناترا رابطهٔ خوبی نداشت)، شهرت فیلم هم چندان گرم نیست و حضور گروه کمدی «Three Stooges» یک کِی‌موی شرم‌آور و بی‌معنی است. «چهار برای تگزاس» به‌عنوان یک کمدی/وسترن کاملاً متوسط باقی می‌ماند. اما حضور ستاره‌ها تماشای آن را قابل تحمل می‌کند: اعضای رت پک، دین و فرانک، مرتب تلاش می‌کنند جلوهٔ مردانگی نشان دهند؛ اکبرگ و آندرس با زیبایی طبیعی‌شان صفحه را روشن می‌کنند؛ برونسون در نقش ضدقهرمان محکم ظاهر می‌شود و فیلم‌برداریِ لازلو چشم‌نواز است. با این همه، فیلمنامه پیش‌پاافتاده است و زمان فیلم دست‌کم نیم‌ساعت باید کوتاه‌تر می‌شد. حیف است که آلدرایچ—همان که فیلم‌هایی مثل Ulzana's Raid و Vera Cruz را ساخته—فرصت نشان‌دادن توانایی‌هایش در ساخت سکانس‌های اکشن را از دست داده، خصوصاً که داستان خنک و بی‌رمق به انرژی بیشتری نیاز داشت. خلاصه: یکی از آثار آلدرایچ/رت پک که پس از یک‌بار دیدن بعید است جز طرفداران پروپاقرص بازیگران کسی بخواهد دوباره آن را تماشا کند. امتیاز: 5/10 رابرت آلدرایچ کارگردانی قابل‌اطمینان بود، اما دو نفر از اعضای رت پک—سیناترا و مارتین—در این آشفتگی خودپسندانه او را تحت‌الشعاع قرار داده‌اند. یک محمولهٔ ۱۰۰٬۰۰۰ دلاری که با ارابه به سمت گالوستون در تگزاس می‌رفت، مورد حملهٔ قانون‌شکن ماتسون (چارلز برونسون) و دارودسته‌اش قرار می‌گیرد. در میان سرنشینان ارابه زَک توماس (فرانک سیناترا)، تیرانداز ماهر، و جو جارت (دین مارتین) که ظاهراً فقط در مسیر عبور است حضور دارند. سکانس‌های آغازین که سیناترا با لبخندی احمقانه در حالی که زیر آتش است ظاهر می‌شود، دقیقاً فضای کلی فیلم را نشان می‌دهد. هر دو مرد سعی می‌کنند غنیمت را از یکدیگر بگیرند و در ادامه در سراسر فیلم درگیر رقابت‌های خسته‌کننده و خودنمایانه می‌شوند. هر دوی آن‌ها به زیبایی‌های بین‌المللی—الیا (آنیتا اکبرگ) و مکسین (اورسولا آندرس)—علاقه‌مند می‌شوند و برای افتتاح یک کازینوی ساحلی با هم رقابت می‌کنند. بعدها هر دو متحد می‌شوند تا در برابر ماتسون و بانکدار شرور بردن (ویکتور بونو) مقاومت کنند. این فیلم خودپسند و کند است و اصلاً خنده‌دار نیست؛ در مقطعی گروه بسیار پیر «Three Stooges» هم ظاهر می‌شوند. واقعاً آدم دلمان می‌خواهد که برونسون از همان سکانس‌های اول هر دو ستارهٔ اصلی را از صحنه حذف کند.