فیلم The Great Beauty 2013

فیلمی مسحورکننده که رمِی زوال‌گرا و درعین‌حال زیبا را برای شخصیتی فاسد به نمایش می‌گذارد؛ تونی سروئیلو در این نقش بسیار درخشان است. بازیگران برجسته، داستانی خوش‌ساخت درباره زوال و کارگردانی چشمگیر پائولو سورنتینو، همه دست‌به‌دست هم داده‌اند تا اثر به‌یادماندنی‌ای خلق شود. جِپ گامباردلا: «قطارهای مهمانی‌های ما بهترین‌ها در رم‌اند. بهترین‌اند چون به هیچ‌جا نمی‌روند. همیشه این‌طور تمام می‌شود؛ با مرگ. اما قبل از آن زندگی بود،...

فیلمی مسحورکننده که رمِی زوال‌گرا و درعین‌حال زیبا را برای شخصیتی فاسد به نمایش می‌گذارد؛ تونی سروئیلو در این نقش بسیار درخشان است. بازیگران برجسته، داستانی خوش‌ساخت درباره زوال و کارگردانی چشمگیر پائولو سورنتینو، همه دست‌به‌دست هم داده‌اند تا اثر به‌یادماندنی‌ای خلق شود. جِپ گامباردلا: «قطارهای مهمانی‌های ما بهترین‌ها در رم‌اند. بهترین‌اند چون به هیچ‌جا نمی‌روند. همیشه این‌طور تمام می‌شود؛ با مرگ. اما قبل از آن زندگی بود، پنهان شده زیر حرف‌وحدیث‌ها. همه‌چیز زیر گفت‌وگوها و سروصدا قرار گرفته: سکوت و احساس، عاطفه و ترس، درخشش‌های نحیف و ناپایدارِ زیبایی، و سپس نکبت و آدمیتِ رقت‌انگیز. همه‌چیز زیر پوشش شرمساریِ بودن در جهان دفن شده است... آن‌سوی این‌ها آن چیزی است که آن‌سویش هست؛ من با آن سروکار ندارم. پس بگذار این رمان آغاز شود. بالاخره... همه‌اش فقط یک حقه است. بله، فقط یک تردستی است.» از دید من: این فیلم شاید بهترین تلفیق هنر باشد—به‌کارگرفته‌شده در بهترین لحظه‌های سکانس‌ها و در زمانی که ما در آغاز قرن بیست‌ویکم زندگی می‌کنیم. خردِ فراگفته در چند جمله، به ما کمک می‌کند از زندگی لذت ببریم و مفهومِ لذت‌بردن را تا حد امکان درک کنیم. در هر حال، برای غلبه بر حقهٔ زندگی راهی بهتر از آرام گرفتن و پذیرش اینکه ما خود بخشی از این حقه‌ایم و تغییر آن از دستمان خارج است نداریم. پس ادامه دهید؛ زمان خواهد گذشت. بازی تونی سروئیلو به‌قدری تأثیرگذار است که شخصیتِ کاریزماتیک و در آغاز منفورِ داستان را تا پایان به نوعی دلسوزانه و انسانی می‌کند. «جپ» از نظر ادبی شبیهِ همان تک‌آهنگِ موفق یک‌شبه است؛ از زمان نوشتن «سازوکار انسان» زندگی‌اش را در رم به‌نرمی گذرانده است و حالا با نزدیک‌شدن به شصت‌وپنجمین سال زندگی‌اش، ناخواسته به بازنگری در پوچیِ وجودش می‌پردازد. او در طول سال‌ها بهترین شراب‌ها، زنان و خوش‌گذرانی‌ها را تجربه کرده و بسیاری از دوستانش به همان اندازه ولخرج و تهی‌اند، اما اکنون یک بیداری ناشی از ضربه او را وادار می‌کند به بازنگری در افراط‌های زندگی و ناتوانی‌اش برای بازتولید آن موفقیتِ یک‌بارهٔ گذشته. روایت تصویریِ باشکوه از زوال، در پس‌زمینهٔ نمادگرایی باستانی رم قرار گرفته است. هرچند شاید برخی شخصیت‌هایی که بر زندگی او اثر گذاشته‌اند—مثل رومانو (سابرینا فرلی)—می‌توانستند عمق بیشتری داشته باشند، همین سطحی‌بودن گاهی بهتر با حال و هوای فیلم همخوانی پیدا می‌کند، چون جپ کم‌کم درمی‌یابد زندگی‌اش تنها پوسته‌ای از واقعیت است و شاید دیگر برای تغییر دیر باشد. مضمونِ عاشقانه‌ها و فرصت‌های از دست‌رفته به خودیِ خود چندان بدیع نیست، اما سبک روایت و اجرای درونی و خیره‌کنندهٔ سروئیلو این فیلم را تبدیل به اثری شیک، تلخ و بسیار جذاب کرده است.