فیلم Nr. 24 2024

جنگ به‌طور غیرمستقیم از طریق مادرم به من هم رسیده است. او به‌ندرت دربارهٔ برادر بزرگ‌ترش حرف می‌زد، اما هر بار که حرف می‌زد، عشق آشکارش همیشه با دردی همراه بود که از به یاد آوردن از دست دادن او—در جوانی و در زمان جنگ—نشأت می‌گرفت. خوشحالم که «شمارهٔ ۲۴» ساخته شد. این فیلم فاصلهٔ احساسی میان کسانی را که درد از دست دادن، از دست...

جنگ به‌طور غیرمستقیم از طریق مادرم به من هم رسیده است. او به‌ندرت دربارهٔ برادر بزرگ‌ترش حرف می‌زد، اما هر بار که حرف می‌زد، عشق آشکارش همیشه با دردی همراه بود که از به یاد آوردن از دست دادن او—در جوانی و در زمان جنگ—نشأت می‌گرفت. خوشحالم که «شمارهٔ ۲۴» ساخته شد. این فیلم فاصلهٔ احساسی میان کسانی را که درد از دست دادن، از دست رفتن امید و آزادی و زندگی‌ای را که جنگ بر آن‌ها تحمیل کرده تجربه کرده‌اند و کسانی را که تنها صلح را شناخته‌اند، پر می‌کند. فکر می‌کنم پیام فیلم به‌موقع است. همان‌طور که می‌بینیم، بار دیگر شبح جنگ جهانی دارد کم‌کم سر برمی‌آورد و با خود از دست رفتن آزادی‌های فردی، به‌ویژه آزادی بیان، را به همراه می‌آورد. همگی باید بدانیم جنگ چه معنایی دارد تا قدر صلح و آزادی را واقعاً بفهمیم. هرگز به کسانی گوش ندهید که می‌گویند «امنیت» جایگزین آزادی است — چنین نیست. در مجموع، فیلمی تأثیرگذار، جذاب و ژرف‌اندیش است که هشداری برای بشریت به‌شمار می‌آید. به نظرم دیدن آن برای جوانانی که شاید هنوز اهمیت واقعی صلح و آزادی را درک نکرده‌اند، ضروری است. مقاومت در برابر ستم یکی از آن موضوعاتی است که می‌تواند زمینه‌ساز فیلم‌سازی واقعاً برجسته شود، خصوصاً وقتی موضوع به‌موقع باشد. تازه‌ترین اثر کارگردان جان آندریاس اندرسن داستانی الهام‌بخش و درگیرکننده در این زمینه ارائه می‌دهد. فیلم زندگی مبارز مقاومت نروژی، گونار سنستبی (۱۹۱۸–۲۰۱۲) را دنبال می‌کند و تلاش‌های شجاعانهٔ او برای مقابله با متجاوزان نازی را که در جنگ جهانی دوم کشورش را اشغال کردند، به تصویر می‌کشد. سنستبی، با نام رمز «شمارهٔ ۲۴» و به همراه گروهی از دوستان قدیمی و تحت هدایت نیروهای ویژهٔ بریتانیا و دولت نروژ در تبعید در بریتانیا، مجموعه‌ای از حملات علیه تاسیسات و دارایی‌های آلمان در نروژ را هماهنگ و رهبری می‌کرد، اغلب با خطرات بسیار و هزینه‌های شخصی فراوان. او همچنین بارها با وجدان خود درگیر می‌شد، به‌ویژه وقتی باید با هم‌وطنانی روبه‌رو می‌شد که با رایش سوم همکاری کرده بودند، از جمله کسانی که شخصاً می‌شناخت. شجاعت‌های او از طریق مجموعه‌ای از بازگشت به گذشته‌ها روایت می‌شود که در قالب سخنرانی‌ای به دانشجویان دانشگاهش ارائه می‌شود؛ در آن، نسخهٔ سالخوردهٔ او جزئیات این رویدادهای جنگی را بازگو می‌کند و سعی دارد به پرسش‌های کنجکاوانهٔ جوانان دربارهٔ انگیزه‌ها و نیاتش پاسخ دهد. بدین‌ترتیب فیلم احساسات متناقضی را که او و دیگر نروژی‌های طرفدار صلح در زمانی که جان، آزادی‌ها و حاکمیت ملی‌شان در خطر بود تجربه کردند، بررسی می‌کند. اندِرسن در بازگویی سرگذشت این قهرمان ملی به‌خوبی عمل کرده است، هرچند روایت گاه اپیزودیک به‌نظر می‌رسد، مخصوصاً در نیم‌ساعت ابتدایی که گاهی سرگردان است. با این حال «شمارهٔ ۲۴» به‌طور مؤثری بخشی از جنگ جهانی دوم را که بیرون از اسکاندیناوی کم‌تر شناخته شده است بازمی‌گوید و از شجاعت یک جامعهٔ مدنی می‌گوید که وقتی آزادی و خودمختاری‌شان تهدید شد، برخاستند. این درسی است که همهٔ ما باید جدی بگیریم، به‌خصوص زمانی‌که چنین شرایطی پدیدار می‌شود و ما را در موقعیتی آسیب‌پذیر قرار می‌دهد. واقعاً باید به پیام این داستان هشدارد‌دهندهٔ مهم توجه کنیم.