فیلم Meanwhile on Earth 2024

متأسفانه وقتی وسعت نگاه یک فیلم‌ساز از توان او فراتر می‌رود، نتیجه مایه تأسف است. چنین وضعیتی در دومین فیلم بلند نویسنده-کارگردان ژرمی کلپن رخ داده است؛ تلاشی جاه‌طلبانه اما ناکام برای بیان عمیق درد فقدان و کوشش برای غلبه بر آن هنگامی که فرصتی پدیدار می‌شود. فیلم ماجرای ناپدید شدن مرموز فضانورد فرانک مارتنس (سباستین پودرئو) را در جریان مأموریتی که به‌ظاهر معمولی است دنبال...

متأسفانه وقتی وسعت نگاه یک فیلم‌ساز از توان او فراتر می‌رود، نتیجه مایه تأسف است. چنین وضعیتی در دومین فیلم بلند نویسنده-کارگردان ژرمی کلپن رخ داده است؛ تلاشی جاه‌طلبانه اما ناکام برای بیان عمیق درد فقدان و کوشش برای غلبه بر آن هنگامی که فرصتی پدیدار می‌شود. فیلم ماجرای ناپدید شدن مرموز فضانورد فرانک مارتنس (سباستین پودرئو) را در جریان مأموریتی که به‌ظاهر معمولی است دنبال می‌کند و خانواده‌ای سوگوار، به‌ویژه خواهر کوچکترش السا (مگان نورت‌‌هَم)، را برجای می‌گذارد. السا سخت دلتنگ برادرش است اما یک شب به طرزی غیرقابل‌توضیح درمی‌یابد که می‌تواند با او از طریق تله‌پاتی ارتباط برقرار کند. خیلی زود دوباره تماس قطع می‌شود، اما این‌بار صدای فرانک جای خود را به موجود بیگانه‌ای مرموز (دیمیتری دوره) می‌دهد که می‌گوید فرانک را می‌توان بازگرداند، اما به بهایی: تأمین پنج میزبان انسانی برای آن موجود و چهار همکار برای فراهم آوردن امکان آمدن ایشان به زمین. بنابراین السا در معضلی اخلاقی قرار می‌گیرد: چگونه می‌تواند بازگرداندن برادرش را به‌قیمت آواره کردن و در اختیار گرفتن پنج انسان بی‌گناه محقق کند؟ چه کسانی را باید برای این سرنوشت انتخاب کند؟ و آیا چنین باج‌خواهی بهایی بیش از حد نیست؟ این‌ها پرسش‌هایی جذاب‌اند و می‌توانستند پایه یک نمایش اخلاقی تأمل‌برانگیز باشند. متأسفانه در اجرا داستان نامرتب و دست‌پاچه است. فیلم‌ساز سعی کرده علمی‌تخیلی، وحشت، درام روان‌شناختی و متافیزیک را در یک قالب واحد بگنجاند؛ روایتی که بیشتر شبیه مجموعه‌ای از یادداشت‌های مفهومی تا حتی یک پیش‌نویس اولیه پرداخته شده است. نتیجه ترکیبی نامتجانس از مضامین و تصاویر لفظی، استعاری و نمادین—از جمله تلفیق انیمیشن و بازی زنده—شده که به‌جای رساندن به وضوحی معنادار، به ابهامی سردرگم‌کننده می‌انجامد. شاید این وضعیت با زمان اجرایی طولانی‌تر و توسعه پیوسته‌تر قابل اصلاح بود، اما مدت کوتاه یک ساعت و بیست‌وسه دقیقه باعث شده فیلم شتاب‌زده و تا اندازه‌ای وصله‌پینه‌ای به نظر برسد، انگار سازندگان تلاش کرده‌اند هر آنچه ممکن است را پیش از پایان بودجه جای دهند. تأسف‌آور است که پروژه‌ای با نیات نیک به چنین سرانجامی رسیده است؛ زیرا آن‌چه در مقام ایده قابل تحسین است، در اجرا بیشتر سردرگمی است تا بینش. این فیلم بسیار دورتر از ظرفیت بلندپروازانه و آرمان‌گرایانه‌اش می‌ماند.