فیلم American Pie Presents: Girls’ Rules 2020

تماشای بسیار خوبی بود؛ دوباره می‌دیدم و آن را توصیه می‌کنم. هواداران سنتی «امریکن پای» ممکن است ناامید شوند، چون این مجموعه معمولاً به‌عنوان یک «باشگاه پسران» شناخته شده، اما این فرنچایز بلد است کمدی‌های نوجوانانه مبتنی بر مسائل جنسی را به‌صورت نسبتاً سالم و با میزان مناسبی از ملاحظه (یا گاهی بی‌ملاحظه‌گی) روایت کند. فیلم آشکاراً با اثر اصلی قرابت دارد: چهار دانش‌آموز دبیرستانی یک «پیمان...

تماشای بسیار خوبی بود؛ دوباره می‌دیدم و آن را توصیه می‌کنم. هواداران سنتی «امریکن پای» ممکن است ناامید شوند، چون این مجموعه معمولاً به‌عنوان یک «باشگاه پسران» شناخته شده، اما این فرنچایز بلد است کمدی‌های نوجوانانه مبتنی بر مسائل جنسی را به‌صورت نسبتاً سالم و با میزان مناسبی از ملاحظه (یا گاهی بی‌ملاحظه‌گی) روایت کند. فیلم آشکاراً با اثر اصلی قرابت دارد: چهار دانش‌آموز دبیرستانی یک «پیمان جنسی» می‌بندند؛ اما در حالی که پسرها اغلب به‌خاطر نگرانی دربارهٔ ناکافی‌بودن ظرفیت جنسی‌شان مانع خود می‌شوند، دختران نوجوان کمتر چنین مشکلی دارند، بنابراین موضوع به‌جای «به‌دست آوردن رابطه جنسی»، تبدیل می‌شود به «به‌دست آوردن رابطهٔ جنسی مناسب» و به‌طرزی تا حدی قابل‌پیش‌بینی، رقابت برای جلب توجه یک پسر. آن‌ها در جستجوی «چیزی» هستند که واضح است در افرادی سازگارتر پیدا خواهد شد تا آن‌چه ابتدا به نظر می‌رسد، اما خودِ مسیر جستجو به‌خوبی و جذاب روایت می‌شود. بازیگران در ارائهٔ دیالوگ‌ها و جان‌بخشیدن به نقش‌هایشان عملکرد خوبی داشتند. این فیلم احتمالاً مورد علاقهٔ من در بین «امریکن پای‌ها» نخواهد شد، اما قطعاً جذابیت بیشتری و خط داستانی منطقی‌تری نسبت به بسیاری از قسمت‌های دیگر دارد. طرفداران «بوک‌اسمارت» و «کاک‌بلاکرز» احتمالاً از این فیلم لذت خواهند برد. شاید طرفداران «جان تاکر باید بمیرد» هم خوش‌شان بیاید. می‌دانم صنعت سینما در این مسیر افتاده و شاید برگشتی وجود نداشته باشد، پس زیاد واردش نمی‌شوم. فقط می‌گویم که یک بازسازی دیگر که با تحمیل این روایت جدید انجام شده، محتوای خوب قدیمی را عملاً پاکسازی می‌کند و این روایت تازه را جایگزین می‌نماید؛ چنین روندی به‌تنهایی ممکن است هالیوود را از پا درآورد. افسوس که تجربه‌ای دردناک بود. هر فیلمی از این فرنچایز که گروه اصلی را نداشته باشد، همیشه در جذب مخاطب مشکل خواهد داشت. چهار فیلم دیگری که بدون جیسون بیگز و هم‌گروهش ساخته شدند، متفاوت‌اند—دو تا را دوست داشتم و دو تا را نه. یادم می‌آید «امریکن پای پرزنتس: کتاب عشق» را خیلی بد دانستم، اما این نسخهٔ ۲۰۲۰ موفق شده سطح انتظارات را حتی پایین‌تر بیاورد. ایدهٔ ساخت یک «امریکن پای» از دید دختران به‌جای پسران در کاغذ جذاب است و می‌توانست با خلاقیت و تلاش خوب جواب دهد. متأسفانه آن‌چه اینجا ارائه شده افتضاح است—تقریباً از همان صحنه‌های اول. برای یک فیلم نود دقیقه‌ای، فیلم خیلی کشدار است! نمی‌دانم دقیقاً برای چه مخاطبی ساخته شده؛ نه مخاطبان هدف چیزی از آن می‌گیرند و نه تماشاگران معمولی این سری. تعجب‌آور اینکه با وجود ریتم کندِ فیلم، بازیگران مشکل کار نیستند. سطح بازی‌ها حداقل قابل‌قبول است، اما متأسفانه به آن‌ها هیچ چیز قابل‌توجهی برای کار داده نشده. مدیسون پتیس، سارا ری و لی‌زی برادوی بازی‌های قابل‌قبولی ارائه می‌دهند. شخصیت اخیر به‌طور نامفهومی خویشاوندِ استیفلر معرفی شده است. و دنی تریخو هم به‌نوعی در فیلم حضور دارد—او به شکل عجیبی فقط در پس‌زمینهٔ چند صحنه دیده می‌شود. «امریکن پای پرزنتس: قوانین دختران» می‌توانست یک فیلم سبک و سرگرم‌کننده برای عرضه در DVD باشد، اما در عمل تعریف کاملِ بِه‌هیچ‌چیز است. همان‌طور که ویکی‌پدیا می‌نویسد: این نخستین فیلم در این فرنچایز است که یوجین لوی در آن حضور ندارد و همچنین اولین فیلمی است که هیچ صحنهٔ برهنگی در آن نیست.