فیلم Flashback 2020

ایده‌های جالبی دارد و گاهی دیالوگ‌ها کمی متظاهرانه به‌نظر می‌رسند؛ تا حدی مرا به یاد The Butterfly Effect انداخت. در طول فیلم عمدتاً سردرگم بودم، اما دست‌کم می‌توان بازی‌های دیلن اوبراین و مائیکا مونرو را تحسین کرد؛ هرچند شخصیت‌ها عموماً عمق چندانی ندارند. معمولاً از معماها لذت می‌برم، اما این فیلم برایم خیلی دور از دسترس بود که تا پایان بتوانم آن را دنبال کنم...

ایده‌های جالبی دارد و گاهی دیالوگ‌ها کمی متظاهرانه به‌نظر می‌رسند؛ تا حدی مرا به یاد The Butterfly Effect انداخت. در طول فیلم عمدتاً سردرگم بودم، اما دست‌کم می‌توان بازی‌های دیلن اوبراین و مائیکا مونرو را تحسین کرد؛ هرچند شخصیت‌ها عموماً عمق چندانی ندارند. معمولاً از معماها لذت می‌برم، اما این فیلم برایم خیلی دور از دسترس بود که تا پایان بتوانم آن را دنبال کنم یا به آن علاقه‌مند بمانم. در هر صورت، منحصر به‌فرد است... 3.0/5 «Flashback» فراتر از یک تریلر ذهن‌پیچ‌کن است؛ اثری عمیق در باب واقعیت، انتخاب و روشن‌بینی که ریشه‌هایش در فلسفهٔ گنوسی قرار دارد. فیلم داستان فردی به نام فرد را دنبال می‌کند که زندگی‌اش هنگامی تغییر بنیادین می‌یابد که تصمیم می‌گیرد خلاف جهت در یک خیابان یک‌طرفه براند. این عمل نماد شکستن او از هنجارهای اجتماعی و آغاز سفر او به‌سوی درک بالاتری است. کانون فیلم مفهوم دمیورژ است—نیروی فریبی از آموزه‌های گنوسی که با نام یال‌دابائوث (Yaldabaoth) شناخته می‌شود. این موجود مهاجم در تلاش است تا با تحمیل توهم جهان مادی، آگاهی را کنترل کند؛ با ساختارهایی مانند زبان، اعداد، رنگ و شکل ما را محصور می‌سازد. دمیورژ ادراک ما از زمان را دستکاری می‌کند و ما را به‌باور یک توالی خطیِ علت و معلول وادار می‌سازد، و از این طریق مانع دیدن طبیعت واقعی واقعیت می‌شود. تجربه‌های فرد صرفاً خاطره‌پردازی نیست؛ بلکه مکاشفه‌هایی‌اند که نشان می‌دهند همهٔ لحظات هم‌زمان وجود دارند. روایت غیرخطی فیلم این حقیقت را بازتاب می‌دهد و تصور زمان به‌عنوان یک خط مستقیم را به چالش می‌کشد. وقتی فرد شروع به مصرف «مارک» می‌کند، این دارو تنها یک ماده نیست—بلکه نمادی از «ماناد» گنوسی، منبع نهایی یگانگی و حقیقت است. این ماده به‌طور موقت او را از تأثیر دمیورژ رها می‌کند و به او اجازه می‌دهد واقعیت را بدون فیلترهای معمول ببیند. سیندی، آن شخصیت رازآمیز در زندگی فرد، نماد گنوسیس—یعنی دانشی از اسرار روحانی—است. او فرد را هدایت می‌کند که همهٔ چیزهایی را که آموخته به پرسش بکشد. هنگامی که سیندی می‌گوید «نمی‌خواهم مثل آن‌ها باشم—فقط چیزها را برچسب بزنند، برچسب‌زدن چیزهایی که بی‌نهایت و ناشناختنی‌اند»، از او می‌خواهد که فراتر از لایه‌های سطحی‌ای که دمیورژ تحمیل کرده ببینند. نقطهٔ عطفی در فیلم هنگامی است که فرد پیامی را کنار هم می‌چیند که بیداری‌اش را خلاصه می‌کند: «سیستمی که برای تفسیر واقعیت استفاده می‌کنید، انتخاب خودتان نیست. اعداد. زبان. رنگ. شکل. همهٔ اینها تفسیرهای نادرستی از اطلاعات پیرامون شما هستند—تفسیری نادرست که بر شما تحمیل شده توسط یک موجود مهاجم که می‌کوشد آگاهی‌تان را کنترل کند. ماده‌ای که مصرف کرده‌اید به‌طور موقت اثر این موجود مهاجم را خنثی می‌کند؛ موجودی که شما را وادار می‌کند اطلاعات را همان‌گونه بپذیرید که او می‌خواهد: به‌صورت خطی. تا انتخاب‌ها را به‌عنوان دارای نتایجی اجتناب‌ناپذیر ببینید—نتایجی که او تعیین کرده و بدین‌ترتیب همهٔ انتخاب‌هایتان را کنترل و عملاً آن‌ها را حذف می‌کند. او این کار را با وادار ساختن شما به پذیرش پرپیچیده‌ترینِ همهٔ تفاسیر نادرست انجام می‌دهد... زمان.» این درک، رویارویی مستقیمی با فریب دمیورژ است. فرد می‌فهمد که واقعیتِ ادراک‌شده‌اش سازه‌ای است که برای محدود کردن او طراحی شده. با رهایی از این توهم، او توانایی اتخاذ انتخاب‌های اصیل را بازیابی می‌کند. در طول سفرش، فرد تدریجاً زندگی‌اش را بازپس می‌گیرد: در امتحاناتش موفق می‌شود، ارائه‌ای درخشان ارائه می‌دهد، عشق واقعی را می‌یابد و با مرگ مادرش کنار می‌آید. با این تکامل، او جنبه‌های مختلف وجودش را یکپارچه می‌سازد و از موانع واقعیت ساختگی فراتر می‌رود. هماهنگی زیبایی در تلاقی روابط او دیده می‌شود—شاید این برداشتی است که سیندی و مادرش بازتاب‌هایی از همان نیروی راهنما به‌سوی روشن‌بینی‌اند. در نهایت «Flashback» این پیام را منتقل می‌کند که ما در بند محدودیت‌هایی نیستیم که دیگران بر ما تحمیل کرده‌اند یا خودمان پذیرفته‌ایم. فیلم ما را تشویق می‌کند که ساختارهایی را که واقعیت‌مان را تعریف می‌کنند به پرسش بکشیم و قدرت درونی‌مان برای انتخاب کردن را بشناسیم. با دیدن توهم زمان خطی و ساختارهای جهان مادی، می‌توانیم به پتانسیل واقعی خود بیدار شویم. به بیان ساده، فیلم بازتابی مدرن از آموزه‌های گنوسی است—فراخوانی برای کنارگذاردن توهم‌هایی که دمیورژ ساخته و پذیرفتن آزادی عمیقی که با دانش حقیقی همراه است. یادآوری این نکته است که روشن‌بینی به‌معنای فرار از واقعیت نیست، بلکه دیدن واقعیت آن‌طور که هست و بازیابی قدرت‌مان در درون آن است.