فیلم Holidate 2020

فیلم قابل تماشا و قابل توصیه‌ای است. رویکردی متفاوت، کمی بدبین اما مؤثر به فشارهای اجتماعیِ مجرد بودن دارد. واقع‌گرایانه‌تر که نگاه کنید، این تا حد زیادی فیلمی دربارهٔ بازسازی پس از جدایی است تا صرفاً یک کمدی رمانتیک؛ بازیگران در بیان ظریف احساسات کار بسیار خوبی انجام می‌دهند. در مجموع فیلمی کوچک، بامزه و دوست‌داشتنی است که از دیدگاهی بدبین و از لحاظ اجتماعی...

فیلم قابل تماشا و قابل توصیه‌ای است. رویکردی متفاوت، کمی بدبین اما مؤثر به فشارهای اجتماعیِ مجرد بودن دارد. واقع‌گرایانه‌تر که نگاه کنید، این تا حد زیادی فیلمی دربارهٔ بازسازی پس از جدایی است تا صرفاً یک کمدی رمانتیک؛ بازیگران در بیان ظریف احساسات کار بسیار خوبی انجام می‌دهند. در مجموع فیلمی کوچک، بامزه و دوست‌داشتنی است که از دیدگاهی بدبین و از لحاظ اجتماعی غیرمعمول روایت می‌شود. اشکال بزرگ فیلم این است که زمان زیادی صرف می‌کند تا نشان دهد «این رابطه جواب می‌دهد» و «این رفتار طبیعی است» — و چون فیلم در ژانر کمدی رمانتیک است، پایان چنین پیوندی تا حدی پیش‌بینی‌پذیر است. اگر طرفدار اما رابرتز هستید، در این فیلم رشد بازیگری او را می‌بینید و توانایی‌هایش را نشان می‌دهد. نه خیلی خوب، نه خیلی بد — صرفاً معمولی. اما رابرتز و لوک بریسی زوج جذابی هستند و به‌ویژه رابرتز برجسته است. ایدهٔ اصلی جالب است و اشکال مشخصی در فیلم دیده نمی‌شود، اما انسجام و جنبهٔ سرگرمی کافی در آن کم است؛ چند لحظهٔ بامزه دارد اما کم‌تر از حد انتظار. پایانِ بیش از حد احساساتی هم کمی نامتناسب به نظر می‌رسد. برای من «Holidate» فیلم کریسمسی سرگرم‌کننده‌ای بود، و واقعاً همین را از یک فیلم تعطیلاتی جدید می‌خواهم. ممکن است بتوان نقدهایی وارد کرد، اما من ابتدا تماشاگرم و بعد نقاد. خوشم آمد که داستان به شخصیت‌های فرعی هم توجه نشان می‌دهد؛ عمه سوزان و خواهر سلون و چند شخصیت دیگر تحولات مشخصی دارند و در پایان به نوعی بسته می‌شوند. این فیلم احتمالاً جزو مجموعهٔ همیشگی فیلم‌های کریسمس من نخواهد شد، اما تفریحی دلپذیر است و تماشای دوباره‌اش هم آزاردهنده نیست. داستان فیلم تا حدی کلیشه‌ای است اما با روایتی جذاب ارائه می‌شود. معرفی سلون و جکسون طبیعی است و توافق «همراه تعطیلات» آن‌ها از خلال موقعیت‌های آشنا به شکل منطقی پیش می‌آید. رشد شخصیت‌ها متعادل است و رابطه به‌طرزی قابل‌باور و روان شکل می‌گیرد. تعارض‌ها به‌تدریج و هم‌زمان با احساسات افزایشی در میان شخصیت‌ها پدیدار می‌شوند و دیالوگ‌ها به‌شکل ظریفی عبور از قوانین را نوید می‌دهند. درونی‌نگری‌های سلون به فیلم عمق عاطفی می‌بخشد و تا اوج درگیری در رابطه پیش می‌برد؛ پایان‌بندی با بازگشت به نخستین ملاقات آن‌ها نمادی از رشد و بهبودِ مسائل شخصی است. بازی‌ها طبیعی و شیمی میان بازیگران اصلی و فرعی مناسب است، فیلم‌برداری به جزئیات توجه دارد، طنزهای ظریف و گاهی بصری جذاب‌اند، و موسیقی به‌خوبی فضای اثر را پشتیبانی می‌کند؛ همهٔ این‌ها فیلم را تبدیل به تجربه‌ای لذت‌بخش، مرتبط و کم‌وزن کرده‌اند.