فیلم Dial M for Murder 1954

قبلاً این فیلم را اثری درجه‌دو از هیچکاک می‌دانستم، اما بازدیدِ مجدد نشان داد فیلمنامه و کارگردانی چقدر درخشان‌اند و همین‌طور ثابت کرد گریس کلی و ری میلند چقدر دست‌کم گرفته شده‌اند—دستی حداقل سه نسل بعد از ساخت فیلم. میزان تعلیق در فیلم بسیار فشرده و حساب‌شده است. به‌عنوان نکته‌ای کوچک و شخصی؛ از آن زمان به بعد دیگر هیچ‌وقت قیچی را روی میزم نمی‌گذارم... «نه،...

قبلاً این فیلم را اثری درجه‌دو از هیچکاک می‌دانستم، اما بازدیدِ مجدد نشان داد فیلمنامه و کارگردانی چقدر درخشان‌اند و همین‌طور ثابت کرد گریس کلی و ری میلند چقدر دست‌کم گرفته شده‌اند—دستی حداقل سه نسل بعد از ساخت فیلم. میزان تعلیق در فیلم بسیار فشرده و حساب‌شده است. به‌عنوان نکته‌ای کوچک و شخصی؛ از آن زمان به بعد دیگر هیچ‌وقت قیچی را روی میزم نمی‌گذارم... «نه، می‌ترسم قتل‌هایم شبیه بازی بریجم باشند: یک اشتباه احمقانه می‌کنم و تا وقتی همه به من خیره نشده‌اند متوجه نمی‌شوم.» شاید از نگاه خودش فیلمی متوسط در میان آثار هیچکاک باشد، اما هنوز یکی از بهترین تریلرهای معمایی است. ری میلند نقش تونی وندیس را بازی می‌کند، ستاره پیشین تنیس که با مارگوتِ گریس کلی ازدواج کرده و ثروتش مدیون اوست. تونی که می‌پندارد سبک زندگی‌اش به خاطر رابطهٔ مارگوت با نویسندهٔ آمریکایی اسرارآمیز، مارک هالیدِی (رابرت کامینز)، در آستانه‌ی پایان است، نقشه‌ای می‌چیند تا او را به‌وسیلهٔ آشنایی قدیمی که با اخاذی تحت فشار دارد به قتل برساند. اما نقشه برعکس عمل می‌کند و تونی مجبور می‌شود استراتژیِ تازه‌ای برای فرار از مظنونیت اتخاذ کند. فیلم برگرفته از نمایش‌نامهٔ موفق فردریک نات است که او خودش برای سینما نیز اقتباس کرد. هیچکاک در زمان ساخت این اثر فرصت زیادی صرف آن نکرد و در حقیقت، با آغاز کار روی Rear Window، Dial M for Murder را به‌عنوان کاری سفارش‌شده پذیرفت. وضعیت بدتر شد وقتی جک وارنر اصرار کرد فیلم به صورت سه‌بعدی ساخته شود که محدودیت‌های فنی خاص خود را داشت. با این حال، همین محدودیت‌ها و خلق‌وخوِ تاریک کارگردان نتایج خوشایندی به‌بار آورد. هیچکاک تصمیم گرفت فیلم را در یک فضای بسته و تنگ فیلم‌برداری کند و از تکیه‌کردن صرف بر جلوه‌های سه‌بعدی خودداری نمود؛ در عوض از فرایند سه‌بعدی برای برجسته‌سازی اشیاء و زوایای منزل وندیس استفاده کرد. کاربرد رنگ‌ها در این فیلم چشمگیر است، به‌ویژه در نمایشِ بازیگرِ نوظهوری که به‌زودی مورد علاقه‌اش شد، گریس کلی. من نسخهٔ سه‌بعدی را ندیده‌ام، بنابراین نمی‌توانم دربارهٔ تأثیر آن قضاوت کنم، اما فارغ از ناله‌ها و بی‌میلیِ هیچکاک نسبت به فیلم، او به چالش پاسخ داد و در نهایت فیلمی فنی و دقیق ارائه داد. ری میلند سرد و باوقار است، جان ویلیامز در نقش رئیس بازرسی هابارد وارد می‌شود و تقریباً همهٔ توجه فیلم را به خود جلب می‌کند. گریس کلی نسبتاً مناسب است؛ شاید ضعیف‌ترین نقشش زیر هدایت هیچکاک باشد، چون در اوایل کارش در صحنه کمی آزادانه‌تر بود، موضوعی که هیچکاک را هم جذب و هم سرگرم کرد و بعدها از او در نقش‌های برجسته‌تری استفاده کرد. متأسفانه رابرت کامینز نسبتاً بی‌روح است و وقتی در سه‌چهارمِ پایانی اوضاع داغ می‌شود تا حدی تهییج داستان را کاهش می‌دهد. در کل فیلم بسیار سرگرم‌کننده و پرشخصیت است و برای طرفداران واقعی هیچکاک که کنجکاوند ببینند او چگونه با قالب سه‌بعدی کنار آمده، جذابیت دارد. Dial M for Murder امروز هم به‌عنوان یک تریلر معمایی نگران‌کننده دوام می‌آورد. امتیاز: 8/10 فقط با دیدن فهرست بازیگران و دانستن اینکه کارگردانِ آن افسانهٔ سینما، آلفرد هیچکاک، است، می‌دانید که کار خوبی در پیش است. این تریلر منسجم و خوش‌ساخت در اصل به‌صورت سه‌بعدی فیلم‌برداری شده، هرچند تماشای معمولی‌اش هم کم‌اثرتر نیست. ری میلند و گریس کلی هر دو بازیگران بسیار توانمندی‌اند و در این فیلم لذت‌بخش ظاهر شده‌اند. به جان ویلیامز در نقش بازرس هابارد از اسکاتلند یارد دقت کنید؛ او شبیهِ یک کولومبوی بریتانیایی است! قصه با ریتم خوبی پیش می‌رود، دیالوگ‌ها جالب‌اند و پیچش‌های خوبی دارد. مواظب آن قیچی مرگبار باشید! هرچند این یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های آلفرد هیچکاک نیست، اما همچنان درخشان است. هم از نماپردازی و هم از روایت داستان می‌توان ردِ امضای سرِ آلفرد هیچکاک را به‌وضوح دید. من پیش از تماشا چیزی دربارهٔ فیلم نمی‌دانستم و خوشحالم که آن را دیدم؛ فیلم پر از غافلگیری‌هایی بود که من را تا پایان همراه نگه داشت. آیا دوباره خواهم دید؟ شاید. آیا به دوستانم پیشنهاد می‌کنم ببینند؟ قطعاً. کاملاً آشکار است که این اثر به‌عنوان یک نمایشنامه نوشته شده است. فیلم برای پوشش تقریباً تمام فعالیت‌هایی که خارج از «اتاقِ اساسِ» آپارتمان رخ می‌دهد، به توضیحات متکی است. ایرادی در این نیست، اما این سبک باعث می‌شود فیلم حال‌وهوای متفاوتی داشته باشد؛ بیشتر شبیه یک تمرینِ ذهنی تا یک معمای جنایی پُر از اکشن. شاید بهتر بود که تونی به‌جای ستارهٔ سابق تنیس، به‌عنوان استاد شطرنج نوشته می‌شد؛ این تصویر با نقشه‌ها و استراتژی‌های او سازگارتر بود. حتی صحنهٔ قتل هم شبیه اجرا روی صحنه است—واکنشی اغراق‌شده نسبت به زخم اولیه و سپس کشمکش طولانیِ مرگ. هر بار که این فیلم را می‌بینم، از ایدهٔ عجیبی که ظاهراً هر شهروند باید برای هر پوندی که به‌دست می‌آورد و خرج می‌کند حساب پس دهد، متعجب می‌شوم. نمی‌دانم آیا این در انگلستانِ ۱۹۵۴ واقعیت داشته یا نه، اما گفت‌وگو درباره‌اش عجیب و نامحتمل به‌نظر می‌رسد. این فیلم و داستانش فوق‌العاده‌اند. با این حال زاویه‌های بالاسریِ دوربین در برخی صحنه‌ها انتخابی عجیب به‌نظر می‌رسد و گریس کلی در این نقش کاملاً به‌کار گرفته نشده است. مارگوت چنان شخصیت مطیعی دارد که بعید است بتواند وارد یک رابطهٔ خارج از ازدواج شود و سپس آن‌قدر خونسرد باشد که با معشوق سابقش روبه‌رو شود در حالی که شوهر کنارش نشسته است. اگر نقدهایم این‌طور نشان می‌دهند که از فیلم خوشم نیامده، باید بگویم اینها تنها کاستی‌های کوچک در یک فیلم برترند. هیچکاک توانایی شگفت‌انگیزی در منتقل کردن مفاهیم تنها با یک نگاه بازیگر دارد—این واقعاً حیرت‌آور است! قطعاً این محبوب‌ترین تریلر هیچکاک برای من است. اقتباس‌شده از نمایش‌نامهٔ پایدار فردریک نات؛ ری میلند به‌خوبی در نقش «تونی» خوش‌رفتار، باوقار و حساب‌گر ظاهر شده است؛ مردی که برای اعمال قتل «کامل» همسر خیانتکارش (گریس کلی) تلاش زیادی می‌کند. او آنتونی داوسون، یک خلافکار پیش‌پاافتاده، را برای انجام قتل استخدام می‌کند، اما همه‌چیز اشتباه پیش می‌رود و مارگوت زنده می‌ماند و تونی را با مشکل غیرمنتظره‌ای تنها می‌گذارد. در اینجا، به‌نظرِ من، ستارهٔ فیلم وارد می‌شود—جان ویلیامز در نقش رئیس بازپرسی هابارد؛ افسر پلیسی پیگیر و سمج که از توضیحات قانع نمی‌شود و بازی مادرِ موش و گربه آغاز می‌شود. موسیقی دیمیتری تیومکین به‌طرز زیادی بر جذابیت این داستان با ریتم دقیق و مهندسی‌شده می‌افزاید و فیلم را تا اوجی هوشمندانه پیش می‌برد.