فیلم At the End of the Tunnel 2016

همهٔ نقشه‌ها بی‌نقص نیستند. آنچه دیدم دقیقاً همان چیزی نبود که به‌دنبالش بودم، اما تماشایش برایم لذت‌بخش بود. این فیلم یک تریلر جنایی آرژانتینی است؛ با بازیگران محدود و تماماً در یک ساختمان و محوطهٔ اطرافش فیلم‌برداری شده. جو فیلم تقریباً همیشه تاریک است، انگار همه‌چیز در شب رخ می‌دهد. بخش‌های ابتدایی عمدی و فشرده‌اند تا قصه سریع آغاز شود؛ نه به‌خاطر کلیشه‌ای‌بودن، بلکه چون سازندگان...

همهٔ نقشه‌ها بی‌نقص نیستند. آنچه دیدم دقیقاً همان چیزی نبود که به‌دنبالش بودم، اما تماشایش برایم لذت‌بخش بود. این فیلم یک تریلر جنایی آرژانتینی است؛ با بازیگران محدود و تماماً در یک ساختمان و محوطهٔ اطرافش فیلم‌برداری شده. جو فیلم تقریباً همیشه تاریک است، انگار همه‌چیز در شب رخ می‌دهد. بخش‌های ابتدایی عمدی و فشرده‌اند تا قصه سریع آغاز شود؛ نه به‌خاطر کلیشه‌ای‌بودن، بلکه چون سازندگان می‌دانستند این نوع داستان‌ها چگونه شروع می‌شوند و وقت را صرف جزئیات بی‌اهمیت نکرده‌اند. فقط با نشان‌دادن چیزهایی مثل حیاط نامرتب، خودروی خراب، عکس‌ها و امثال آن، همهٔ جزئیات لازم برای فهم داستان به‌طرز موثری آشکار می‌شود — با اینکه فیلم حدود دو ساعت طول دارد. شاید تصور کنید فیلم سراسر با یک طرح تنگاتنگ پر شده، اما واقعیت این نیست. مشکل اصلی طولانی‌بودن تماشای فیلم است، چون در نیمهٔ اول تغییر چشمگیری در روایت رخ نمی‌دهد و همهٔ تحولات در نیمهٔ دوم اتفاق می‌افتد. داستان دربارهٔ مهندسی کامپیوتر است که دچار فلج اندام تحتانی است و تنها در خانه زندگی می‌کند؛ بیشتر وقتش را در زیرزمین به کار با کامپیوتر می‌گذراند. او آن‌قدر که در نگاه اول مرموز به‌نظر می‌رسد نیست؛ با پیشروی قصه بیشتر با او آشنا می‌شویم — نه از طریق گذشته‌اش، بلکه از طریق حرکت‌ها و نیت‌هایش در زمان حال. ماجرا زمانی آغاز می‌شود که یک مادر مجرد و دختر خردسالش برای کرایهٔ اتاق پس از دیدن تابلو اجاره، پیش او می‌آیند. همه‌چیز ناگهانی پیش می‌رود و آن‌ها ظرف چند ساعت نقل‌مکان می‌کنند. با اینکه در کنار هم زندگی می‌کنند، ارتباط معناداری بین‌شان شکل نمی‌گیرد و تلاش‌های او نتیجهٔ مثبتی در بر ندارد. با گذشت روزها، مرد متوجه می‌شود گروهی در ساختمان مجاور نقشهٔ سرقتی دارند. حالا تمام توجهش معطوف به این موضوع می‌شود و باید تصمیم بگیرد چگونه با آن برخورد کند؛ و وقتی تصمیمش را می‌گیرد، نقشه‌ها و اجرایشان محور اصلی بخش باقیماندهٔ روایت می‌شود. «در نهایت، هرچقدر هم نقشه‌ات منظم باشد، همه‌چیز یا به یک دختر وابسته است یا به شانس.» احتمالاً می‌توانید چند حدس دربارهٔ چگونگی پیش‌رفت ماجرا و به‌ویژه نحوهٔ پایان‌بندی بزنید؛ پس اگر منتظر تعلیق غیرمنتظره‌ای هستید، چندان به آن نخواهید رسید. هر فیلمی با موضوع سرقت که دیده باشید به شما کمک می‌کند هنگام مواجهه با پیچش‌ها دیدگاه‌های مختلفی داشته باشید. مشکل اصلی شخصیت‌هاست: شخصیت‌پردازی کلیشه‌ای است و ضعف‌ها و قوت‌ها طوری پرداخته نشده که در زمان مناسب محافظت یا پنهان بمانند. بنابراین به هر صحنه — حتی صحنه‌های کوچک — دقت کنید؛ همهٔ صحنه‌ها در قطعات حساس نقشی ایفا می‌کنند. داستان و الگوی شخصیت‌ها آشناست، اما فضاسازی جدیدی به فیلم می‌بخشد. ساعت اول نسبتاً کند است و اتفاق هیجان‌انگیزی در آن رخ نمی‌دهد. کل ماجرا بین دو گروه جریان دارد: یک گروه خلافکار با نقشه‌ای جدی و گروه دیگر خانواده‌ای تقریباً همسایه. تا زمانی که ارتباط بین این دو برقرار نشود، وقایع جدا از هم پیش می‌روند، اما وقتی تماس برقرار می‌شود، درام کند به تریلری پرشتاب تبدیل می‌شود. با این حال در بخش رویارویی کوتاهی می‌شود؛ اگر انتظار یک تقابل بزرگ بعد از آن‌همه مقدمه را دارید، احتمالاً ناامید خواهید شد. با این وجود فیلم ارزش دیدن یک‌بار را دارد. فیلم به‌طور کلی سطحی یا مضحک نیست — طراحی چنین تمی نیاز به ذکاوت دارد. البته فیلم در حد آثار بزرگ نیست، اما منظم و خوش‌ساخت است و مخاطب هدفش هم محدود به گروه خاصی نیست؛ تقریباً برای عموم مناسب است. با وجود کمبود در شخصیت‌پردازی، بازیگران عملکرد خوبی دارند و همهٔ نقش‌ها از جمله کودک خردسال به‌درستی اجرا شده‌اند. اگر با اثری ساده و سرگرم‌کننده موافق باشید، فیلم برایتان قابل‌قبول خواهد بود؛ اما اگر به دنبال پیچش‌های هوشمندانه هستید، فیلم در حد متوسط باقی می‌ماند. فرصت‌های زیادی برای تقویت فیلمنامه وجود داشت، اما همیشه بعد از دیدن فیلم به‌راحتی می‌گوییم «ای‌کاش این‌طور یا آن‌طور می‌شد» — چنین انتظاراتی می‌تواند لذت تماشا را کم کند. من به این موضوع عادت کرده‌ام، بنابراین برای من فیلم قابل‌قبول بود و آن را به گروهی از بینندگان خاص توصیه می‌کنم. ۷/۱۰