فیلم King Arthur 2004

به خودتان لطف کنید و نسخهٔ گسترش‌یافتهٔ این فیلم را تهیه کنید؛ انگار فیلمی کاملاً جدید است و خیلی خیلی بهتر شده. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار بالا. یکی از آثار مورد علاقهٔ من. هیچ‌وقت صحنهٔ رودخانهٔ یخ‌زده را فراموش نمی‌کنم. حداقل ده‌بار آن صحنه را دیده‌ام. کلایو اوون و کیرا نایتلی بازیگران مورد علاقهٔ من هستند. کلایو اوون رهبر گروهی از سوارکاران سارماتی است که...

به خودتان لطف کنید و نسخهٔ گسترش‌یافتهٔ این فیلم را تهیه کنید؛ انگار فیلمی کاملاً جدید است و خیلی خیلی بهتر شده. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار بالا. یکی از آثار مورد علاقهٔ من. هیچ‌وقت صحنهٔ رودخانهٔ یخ‌زده را فراموش نمی‌کنم. حداقل ده‌بار آن صحنه را دیده‌ام. کلایو اوون و کیرا نایتلی بازیگران مورد علاقهٔ من هستند. کلایو اوون رهبر گروهی از سوارکاران سارماتی است که پس از پانزده سال همراهی با ارتش رومی در حال بازگشت، در آخرین مأموریت خود قرار دارند. این مأموریت آن‌ها را به شمال بریتانیا و فراتر از دیوار هادریان می‌برد تا خانواده‌ای را نجات دهند که پسر نوجوانشان از محبوبان پاپ است. ساکسون‌ها بالای دیوار تهدیدآمیز کمین کرده و رو به جنوب می‌آیند و جنگجویانی که خود را با رنگ (وود) نقاشی کرده‌اند همه‌جا حضور دارند؛ انگار ترجیح می‌دهند رومی‌ها و ساکسون‌ها اول با هم درگیر شوند و سپس از پیروزیِ ضعیف‌شدهٔ برنده‌ها بهره‌برداری کنند. این یک قصهٔ ماجراجویانهٔ معمولی است با گروه بازیگران قابل‌قبولی از سینمای بریتانیا — ایوان گرافود، ری وینستون، جوئل اجرتون و هیو دانسی در میان همراهان او هستند، به‌علاوه مَرز میکل‌سن و باز آموزش‌دیده‌اش که در طول راه می‌جنگند. تصویربرداری خوب است و صحنه‌های نبرد — به‌ویژه روی دریاچهٔ یخ‌زده — نسبتاً مؤثرند. با این حال بازی نقش‌های اصلی ضعیف است؛ کلایو اوون، ری وینستون و استلان سکارسگارد عملکرد چندان قوی‌ای ندارند و دیالوگ‌های قابل‌توجهی هم برای کمک به آن‌ها وجود ندارد. کیرا نایتلی در تیراندازی با تیر عملکرد خوبی نشان می‌دهد، اما در بقیه چیزها چندان در هدف قرار نمی‌گیرد. با وجود اجرای زیبا و موسیقایی از لیزا جرارد، فکر نمی‌کنم این فیلم اکران سینمایی گسترده‌ای داشته باشد؛ اما اگر هوا بارانی باشد، تماشا کردنش روی تلویزیون می‌تواند دو ساعت طولانی را پر کند. من از تماشای «کینگ آرتور» خیلی لذت بردم! برای من همهٔ عناصر یک فیلم سرگرم‌کننده را دارد. من عاشق موسیقی خوبم و این فیلم ۲۰۰۴ دقیقاً از همان ابتدا با موسیقی قوی شروع می‌شود — شروع بسیار خوبی برای فیلم! خیلی دور از انتظار نبود که هانس زیمر موسیقی را ساخته باشد — یک افسانه در این حوزه. چند بازیگر هم هست که من از آثار دیگرشان خوشم می‌آید. به نظر من کیرا نایتلی برجسته‌تر است، بعد از او ایوان گرافود که صدای خیلی خوبی برای روایت دارد و یادآور نقش او به‌عنوان هنری مورگان در سریال کم‌توجه‌شده «فُرِور» می‌شود. این دو بازی را بیشتر از همه دوست داشتم، هرچند ری وینستون، استیفن دیلین (هرچند کم‌استفاده) و استلان سکارسگارد (اگرچه اندکی ضعیف‌تر) هم نکات مثبت‌اند. یکی از غایب‌های واضح در این میان کلایو اوون است که نقش عنوانی را بازی می‌کند؛ دربارهٔ بازی او نظرم دوپهلوست. او بیشتر سخنرانی‌ها را خوب ادا می‌کند، اما در کل به‌عنوان رهبر فیلم آن‌چنان قانع‌کننده نیست و به نظرم کارگردانان باید کسی را با حضور راسخ‌تر انتخاب می‌کردند. در مورد میزان وفاداری فیلم به افسانه‌ها اطلاعی ندارم و علاقه‌ای هم به آن ندارم؛ اما فقط از منظر یک فیلم، توانست آنچه می‌خواستم — سرگرمی — به من بدهد. امتیاز: 8/10.