یک غول صنعت پس از گرفتار شدن در تجارت داخلی به زندان فرستاده می شود. هنگامی که او آماده است تا خود را به عنوان آخرین معشوق آمریکا تغییر نام دهد، هرکسی را که او بدعهدی کرده است اینقدر سریع نمی بخشد و فراموش می کند.
یک غول صنعت پس از گرفتار شدن در تجارت داخلی به زندان فرستاده می شود. هنگامی که او آماده است تا خود را به عنوان آخرین معشوق آمریکا تغییر نام دهد، هرکسی را که او بدعهدی کرده است اینقدر سریع نمی بخشد و فراموش می کند.
بدون شک ملیسا مککارتی در چند سال اخیر به پدیدهای فرهنگی بدل شده است. حرفه او روی موجی از موفقیت شتابان افتاده است: پس از شش سال در سریال محبوب مایک و مالی که جایزه اِمی برایش به ارمغان آورد، نامزد اسکار برای بازی در Bridesmaids و حضور در مجموعهای از کمدیهای موفق و ناموفق، اجرای جنجالی در Saturday Night Live و پیوستن به بازسازی...
بدون شک ملیسا مککارتی در چند سال اخیر به پدیدهای فرهنگی بدل شده است. حرفه او روی موجی از موفقیت شتابان افتاده است: پس از شش سال در سریال محبوب مایک و مالی که جایزه اِمی برایش به ارمغان آورد، نامزد اسکار برای بازی در Bridesmaids و حضور در مجموعهای از کمدیهای موفق و ناموفق، اجرای جنجالی در Saturday Night Live و پیوستن به بازسازی سریال محبوب Gilmore Girls در نتفلیکس، نمیتوان گفت حضور او در تلویزیون و سینما کمنظیر نیست.
در کمدی عامهپسند اخیر او، The Boss، مککارتی و همسرش بن فالکون (که همراه با استیو مالوری فیلمنامه را نوشتهاند) دوباره با هم همکاری کردهاند؛ فالکون کارگردانی فیلم را نیز بر عهده دارد. این زوج پیشتر در Tammy هم با هم کار کرده بودند. خوشایند است که این زوج سینمایی در پروژههایشان با هم خلاقیت به خرج میدهند، اما متأسفانه نتیجه اینبار به مجموعهای از شوخیهای کلیشهای و کمعمق منجر شده است.
روی کاغذ The Boss ممکن است شبیه کمدیای درباره توانمندسازی زنان به نظر برسد، ولی با بررسی دقیقتر روشن میشود که این فیلم کمدی کمنشاطی است با طعنههایی سطحی و تکراری. مککارتی در نقش میشل دارنل بازی میکند؛ مدیرعامل بیپروا و پولمحوری شبیه مارثا استورات که ثروتی افسانهای دارد و بهعقیده فیلم، چهلوهفتمین زن ثروتمند آمریکا است. طمع و فساد مالی او باعث میشود بهخاطر معاملات داخلی راهی زندان شود.
پس از مدتی حبس (در حقیقت حبس نسبتاً نرم برای این شخصیت خودخواه)، میشل آزاد میشود و متوجه میگردد داراییهایش مسدود شده و رنو (با بازی پیتر دینکلیج)، رقیب و معشوق سابقش، شرکتهای میلیوندلاریاش را بهدست گرفته است. جایی برای تکیه ندارد و به سراغ دستیار سابق و دلسوزش، کلر (کریستن بل)، میرود. کلر مادری تنها برای دختر دهسالهاش ریچل است. طبیعتاً حضور میشل آزاردهنده و تحکمآمیز است و بهسرعت به معضلی در خانه کلر تبدیل میشود.
میشل راهی برای بازگشت به بازی سرمایهداری پیدا میکند: او از گروه دختران مدرسه بهعنوان نقطه شروع استفاده میکند — دختران طردشده از گروهی بهنام Dandelions که او آنها را «Darnell’s Darlings» مینامد — و تصمیم میگیرد با فروش بروانیهای ویژه براساس دستور پخت کلر، ثروت و شهرتش را بازپس گیرد. او رفتار سختگیرانهای با دخترها دارد تا به هدفهای تجاریاش برسد، اما در باطن میخواهد دختران را به زنانی قوی و مستقل تبدیل کند؛ این میل تا حدی از دوران کودکی سخت و ترکشدنش در یتیمخانه نشئت میگیرد و گویا او نمیخواهد آن تجربه تلخ برای دیگران تکرار شود.
The Boss لحظاتی از کمدی فیزیکی قابل قبول دارد و مککارتی هم مثل همیشه حاضری است برای انجام شوخیهای بدیع تا لبخند و خندهای از تماشاگر بگیرد. نقشآفرینی در قامت یک زن تندخو و بیپروای تجاری برای مککارتی قابلپرداخت است و او زمانی مؤثر است که متن به او امکان فشار آوردن و نمایش غلبهجوییاش را بدهد. اما مشکل فیلم این است که اسکچها و بخشهای کمیک مککارتی ضعیف و کمعمقاند و کلیت فیلم اغلب به دنبال فرمولهای سهل و پیشپاافتاده میافتد؛ حس میشود فیلم از ترکیب کلیشهای آثاری مانند Troop Beverly Hills (1989) و Big Business (1988) الگوبرداری شده است.
خوشبختانه The Boss بهاندازه برخی از آثار ضعیفتر مککارتی مثل Tammy یا Identity Theft فراموششدنی نیست، اما از سوی دیگر هرگز به سطح آثار موفقتر او مثل Bridesmaids، The Heat یا Spy نزدیک نمیشود. خلاصه اینکه این نسخه از «رئیس» ناامیدکننده است و ارزشش به سختی قابل دفاع است.
نقد کوتاه دیگر:
من همیشه فیلمهای ملیسا مککارتی را دوست داشتهام حتی وقتی دیگران آنها را ضعیف میدانستند، اما این بار اوضاع فرق میکند. میشلن مککارتی مثل همیشه تمام تلاشش را کرده، اما فیلمنامه بد او را زمین زده است. فیلم بهواسطه بازی او دیدنی است، ولی بدون حضورش عملاً بیمعنی است. تریلر فیلم بهتر از خود فیلم بود؛ فیلم کمدی است اما خندهها کماند و بهسختی لبخندی روی لب مینشانند. از دید من نکات منفی بیشتر از مثبت است. این دومین همکاری واقعی زندگی شخصی کارگردان و بازیگر است (فالکون و مککارتی)، من Tammy را بیشتر دوست داشتم. بازیهای مکمل مثل کریستن بل و پیتر دینکلیج خوباند، اما فیلمنامه به آنها نقش قویتری نداده است. برای من کار نکرد، ولی شاید برای شما جواب دهد—با احتیاط انتخابش کنید.
امتیاز: 3 از 10
اطلاعات فیلم (مختصر)
The Boss (2016) — مدت: 99 دقیقه — کارگردان: بن فالکون — بازیگران: ملیسا مککارتی، کریستن بل، پیتر دینکلیج، الا اندرسون، کتی بیتس، تایлер لابین.
نکته: برای تماشا با زیرنویس چسبیده لطفا از برنامههایی مثل MXPlayer استفاده بفرمایید تمامی عناوین دارای زیرنویس چسبیده سافت ساب میباشند.
کاربران دارای اشتراک از سرورهای پرسرعت و با کیفیت بهرهمند میشوند.
دیدگاه های کاربران