فیلم Jumanji: The Next Level 2019

فیلم ضرب‌آهنگ خوبی دارد؛ شوخی‌های جذابی دارد که شما را به خندهٔ بلند وا می‌دارد، و داستانی سرگرم‌کننده و تا حدی پیش‌بینی‌پذیر است. به پای «جومانجی» اول نمی‌رسد، اما دنباله‌ای باکیفیت و پر از تفریح خانوادگی است. — لیلی میک فیلم خیلی عالی بود! می‌خواهم بارها و بارها آن را ببینم! سرگرم‌کننده و هیجان‌انگیز. شدیداً توصیه می‌کنم! در ساختن یک دنبالهٔ موفق گاهی بهتر است سراغ فرمولی که...

فیلم ضرب‌آهنگ خوبی دارد؛ شوخی‌های جذابی دارد که شما را به خندهٔ بلند وا می‌دارد، و داستانی سرگرم‌کننده و تا حدی پیش‌بینی‌پذیر است. به پای «جومانجی» اول نمی‌رسد، اما دنباله‌ای باکیفیت و پر از تفریح خانوادگی است. — لیلی میک فیلم خیلی عالی بود! می‌خواهم بارها و بارها آن را ببینم! سرگرم‌کننده و هیجان‌انگیز. شدیداً توصیه می‌کنم! در ساختن یک دنبالهٔ موفق گاهی بهتر است سراغ فرمولی که قبلاً جواب داده نرویم — این دقیقاً حالِ «جومانجی: مرحله بعد» است؛ دنباله‌ای پرانرژی، شاد و حسابی خنده‌دار بر بازسازی محبوب ۲۰۱۷ «جومانجی: به جنگل خوش‌آمدید». خط داستان تا حد زیادی مشابه است، اما چند پیچش تازه برای تنوع دارد. اسپنسر (الکس وولف)، مارثا (مورگان ترنر)، فِرِیدج (سر’داریوس بلِین) و بثانی (مَدی‌سون آیسمَن) حالا در دانشگاه‌اند و برای تعطیلات به خانه برگشته‌اند. اسپنسر کمی افسرده شده و برای تجربهٔ شجاعت گذشته دوباره وارد بازی می‌شود؛ ماجرا به مأموریت نجات بدل می‌شود و دوستانش باید برای نجات او به بازی بازگردند. اما این‌بار بازی تغییر کرده: مراحل سخت‌تر شده‌اند و دو بازیکن اضافی — پدربزرگ ادی (دنی دویتو) و دوست دیرینه‌اش میلُو (دنی گلوور) — به گروه اضافه می‌شوند. فیلم برای طرفداران نسخهٔ قبلی ساخته شده و تقریباً غیرممکن است این‌بار هم ناامید شوید. دیدار دوباره‌ای خوشایند با شخصیت‌های دوست‌داشتنی است که از وقت‌گذرانی با آن‌ها لذت می‌برید. ارجاعات مناسب به فیلم قبلی وجود دارد و کیفیت کار نیز پایبند استانداردِ نسخهٔ اول است. وقتی داستان یک پیچش بامزه اضافه می‌کند، بازیگران فرصت دارند تا حسابی خودشان را نشان دهند. همهٔ شخصیت‌ها دچار تغییر شده‌اند؛ فقط مارثا دوباره همان شخصیت اصلی‌اش، رابی راندهاوس، را بازی می‌کند. فِرِیدج نقش نقشه‌نگار چاق، پروفسور شِلی اوبرون را دارد و پدربزرگ ادی نقش قهرمان خوش‌تیپ و بی‌باک دکتر اسمولدر براوستون را ایفا می‌کند. موس فینبار (کوین هارت) حالا میلُو است و اسپنسر نیز به‌عنوان شخصیتی کاملاً جدید وارد داستان می‌شود — یکی از سورپرایزهای خوب فیلم. جک بلک همیشه خنده‌دار است، اما کوین هارت و دواین جانسون هم زمان‌بندی کمدی بسیار خوبی دارند و در کنار هم فوق‌العاده‌اند. حرف‌ها و جدل‌های طنزآمیزشان، خصوصاً وقتی نقش شخصیت‌های پیرتر را بازی می‌کنند، مرتباً خنده‌دار است. دویتو با رفتار شِبه‌کله‌شقش ارتقای بزرگی به فیلم می‌دهد و در نقش کوتاه اما مؤثرش لحظات خنده‌داری خلق می‌کند. سکانس‌های اکشن هیجان‌انگیز زیادی همراه با ماجراجویی فانتزی پرشتاب وجود دارد. حس خطر واقعی به فیلم عمقِ احساسی می‌بخشد؛ همچنین ایدهٔ اینکه دوستی می‌تواند خانواده‌ای شکل دهد، از نظر احساسی تأثیرگذار است و در پایان دل شما را تکان می‌دهد. فیلم بی‌دردسر سراغ بخش‌های جذاب می‌رود و روایت تا حد زیادی مشابه نسخهٔ قبلی است. از نظر طرح چیز چندان جدیدی ارائه نمی‌دهد، اما وقتی فیلم این‌قدر سرگرم‌کننده و پرهیجان است، این موضوع کم‌اهمیت جلوه می‌کند. به اندازهٔ فیلم قبلی خوب نبود. از جابه‌جایی شخصیت‌ها خوشم نیامد؛ اگر آن قسمت را حذف کرده بودند، خیلی بهتر می‌شد.