فیلم Adaptation. 2002

واکنشم مثل واکنش دیگران نسبت به فیلم‌هایی است که درباره ساخت فیلم درباره ساخت فیلم ساخته شده‌اند؛ یعنی جدی، چارلی کافمن، بعضی از ما فردا صبح سر کار داریم! امتیاز نهایی: ★★½ — چندان به دلم ننشست، اما جذابیتش را می‌فهمم. وقتی بعضی از آثار اخیر نیکولاس کیج را می‌بینی، تعجب می‌کنی که او چگونه قبلاً تبدیل به ستاره شده بود؛ این فیلم یکی از آن آثاری...

واکنشم مثل واکنش دیگران نسبت به فیلم‌هایی است که درباره ساخت فیلم درباره ساخت فیلم ساخته شده‌اند؛ یعنی جدی، چارلی کافمن، بعضی از ما فردا صبح سر کار داریم! امتیاز نهایی: ★★½ — چندان به دلم ننشست، اما جذابیتش را می‌فهمم. وقتی بعضی از آثار اخیر نیکولاس کیج را می‌بینی، تعجب می‌کنی که او چگونه قبلاً تبدیل به ستاره شده بود؛ این فیلم یکی از آن آثاری است که دلیلش را به یادمان می‌آورد. کیج در این فیلم نقش فیلمنامه‌نویسی به نام «چارلی» را بازی می‌کند که مأمور اقتباس رمانی درباره ارکیده‌ها اثر «سوزان اورلین» (با بازی مریل استریپ) است. اصطلاح «بن‌بست ذهنی» شاید خیلی ملایم گفته باشد — او واقعاً نمی‌داند چطور این داستان را برای «والی» (نقشی نسبتاً روشن‌تر که تیلدا سوئینتون بازی می‌کند) قابل‌استفاده کند. علاوه بر این، او دائماً از سوی برادر دوقلویش «دونالد» که خودش دارد داستانی می‌نویسد و برادرش آن را پر از نقص و تناقض می‌داند، آزار می‌بیند. کتابی که باید اقتباس شود حول فعالیت‌های «لاروش» (با بازی کریس کوپر) می‌چرخد؛ مردی که معمولاً همراه دوستان سِمینولش به مناطق حفاظت‌شده می‌رفت تا گیاهان نادری را جمع‌آوری کند. غیرقانونی؟ خب، اگر با قوانین کیفری فلوریدا آشنا باشی، شاید نه. پروندهٔ حقوقیِ بعدی هم چیزی است که خبرنگار «نیویورکر»، اورلین، را به نوشتن درباره او جذب می‌کند. در ابتدا اورلین به موضوع ناخوشایند و نه‌چندان متمدن او—که دندان‌های جلویش هم ناقص است—بدبین است، اما کم‌کم درمی‌یابد که این مرد چیزهای بیشتری در خود دارد و تأمین یک پودر سبز توسط او به اورلین کمک می‌کند تا آرام‌تر شود. آنچه بعد رخ می‌دهد به‌خوبی رشته‌های داستان را به هم پیوند می‌دهد: هر دو شخصیتِ کیج، بازی رازآلود و درخشان کوپر و اورلینِ ناکامِ استری کم‌کم به هم نزدیک می‌شوند و همه به سوی یک پایان‌بندی نسبتاً دور از واقعیت سوق پیدا می‌کنند. کیج هر دو نقش را با مهارت قابل توجهی اجرا می‌کند؛ او هم‌زمان خشم‌ها و ناامیدی‌های شخصیت‌هایش نسبت به نوشتن، زندگی عاشقانه، برادر و بی‌میلی‌اش به دیدار نویسنده را به‌خوبی بازی می‌کند و گاهی تماشاگر را اندکی در صندلی‌اش می‌لرزاند. فیلم سرشار از طنز است و تقریباً تمامِ دو ساعتش برق‌آسا می‌گذرد. دست‌کم این فیلم باعث می‌شود بیشتر قدر دشواریِ تبدیل یک رمان به فیلم را بفهمید — و شاید توضیح دهد چرا تعداد کمی از افراد در این کار واقعاً موفق‌اند.