فیلم Point of No Return 1993

وقت گران‌بهای‌تان را هدر ندهید؛ نسخهٔ اصلی به کارگردانی لوک بسون را ببینید. وقتی نسخهٔ بسیار بهترِ ۱۹۹۰ را بشناسید، از بازسازی ۱۹۹۳ نتوانستم واقعاً لذت ببرم. Point of No Return (با عنوان دیگر The Assassin) را جان بدهم کارگردانی کرده و نویسندگان آن رابرت گِتچل و الکساندر سِروس هستند. در این فیلم بریجیت فوندا، گابریل بایرن، درموت مالرونی، آن بنکروفت و هاروی کایتل بازی دارند....

وقت گران‌بهای‌تان را هدر ندهید؛ نسخهٔ اصلی به کارگردانی لوک بسون را ببینید. وقتی نسخهٔ بسیار بهترِ ۱۹۹۰ را بشناسید، از بازسازی ۱۹۹۳ نتوانستم واقعاً لذت ببرم. Point of No Return (با عنوان دیگر The Assassin) را جان بدهم کارگردانی کرده و نویسندگان آن رابرت گِتچل و الکساندر سِروس هستند. در این فیلم بریجیت فوندا، گابریل بایرن، درموت مالرونی، آن بنکروفت و هاروی کایتل بازی دارند. موسیقی از هانس زیمر است و فیلم‌برداری (Panavision/Technicolor) را مایکل فریس و مایکل واتکینز انجام داده‌اند. داستان از این قرار است که مگی های‌وارد (فوندا)، معتاد به مواد مخدر، یک پلیس را در خون‌سردی می‌کشد و سریعاً به اعدام با تزریق محکوم می‌شود. اما شاید راهی برای فرار باشد؛ فرصتی برای همکاری با دولت؟ این فیلم، بازسازی نیکیتای لوک بسون است و طبیعتاً با انتقادات معمول بازسازی‌ها مواجه می‌شود: آیا لازم بود؟ با این حال Point of No Return یک فیلم اکشن صریح و قابل‌اتکا است؛ پر از سبک بصری، فیلم‌برداری چشم‌نواز و بازیگران دلنشین. صحنه‌های اکشن خوب اجرا شده و هیجان‌انگیزند — تا حدی با حال‌وهوای سینمای هنگ‌کُنگ — و در لایه‌های فیلمنامه تم‌هایی مثل هویت، والدین غایب و زاویه‌ای نزدیک به اودیپ دیده می‌شود. استفاده از قطعات نینا سیمون بسیار اثرگذار است و زیمر با ظرافتی صوتی که توجه را جلب می‌کند، اطراف آن‌ها را تکمیل می‌کند. فیلم مرزهای جدیدی در سینما ایجاد نمی‌کند و صرفاً در مرزهای نوآر معاصر قرار می‌گیرد، اما اگر از فیلم‌های پرتحرک لذت می‌برید و خشونت‌های شدید برایتان هیجان‌انگیز است، دیدن بریجیت فوندا و اسلحه‌هایش حداقل ارزش یک تماشا را دارد. امتیاز: 6/10.