فیلم Miss March 2009

فیلم بدی بود؛ احتمالاً دیگر آن را تماشا نخواهم کرد و توصیه‌اش هم نمی‌کنم. تا وقتی خواستم نقد را بنویسم فکر می‌کردم از فیلم خوشم آمده، اما بعد متوجه شدم که با وجود همهٔ ضعف‌های فاحشش در واقع از آن خوشم نمی‌آید. داستان در اصل نسبتاً خوب نوشته شده، اما چند نکتهٔ کمدی عملاً فیلم را خراب می‌کنند. بزرگ‌ترین مشکل این است که بازیگر اصلی به‌قدر کافی...

فیلم بدی بود؛ احتمالاً دیگر آن را تماشا نخواهم کرد و توصیه‌اش هم نمی‌کنم. تا وقتی خواستم نقد را بنویسم فکر می‌کردم از فیلم خوشم آمده، اما بعد متوجه شدم که با وجود همهٔ ضعف‌های فاحشش در واقع از آن خوشم نمی‌آید. داستان در اصل نسبتاً خوب نوشته شده، اما چند نکتهٔ کمدی عملاً فیلم را خراب می‌کنند. بزرگ‌ترین مشکل این است که بازیگر اصلی به‌قدر کافی کاریزماتیک نیست؛ شخصیت می‌توانست ضعیف باشد و در عین حال برای مخاطب دوست‌داشتنی باقی بماند، اما بازیگر این حس را منتقل نمی‌کند. مشکل دوم که به بازیگر اصلی هم لطمه می‌زند، شخصیت «بهترین دوست» است که حضورِ بیش‌ازحد پررنگ و احمقانه‌ای دارد—تا اندازه‌ای که فراتر از حد تحمل است. در چند صحنه فیلم عملاً متوقف می‌شود تا فقط تماشاگر او را در حال احمق‌بازی ببیند. همه‌چیز به ریتم مربوط می‌شود. فیلم تلاش می‌کند شوکه کند و تحت تأثیر قرار دهد، اما هیچ‌چیز را تدریجی نمی‌سازد؛ صرفاً اتفاقاتی را بی‌هدف به تصویر می‌کشد تا ببیند کدام‌شان جواب می‌دهد و بعد شما را وادار به تماشا می‌کند و می‌پرسد: «مگه این دیوانه‌وار نیست؟» دوست دارم نسخه‌ای پالایش‌شده از این فیلم با بازیگران مناسب ببینم. کریگ رابینسون بدون شک بهترین و شناخته‌شده‌ترین بازیگر این فیلم است، اما نقشش کوتاه است و به نظر می‌رسد برای یکی از بدترین شوخی‌های فیلم نوشته شده باشد.