فیلم Paranoia 2013

من وقتی سراغ «Paranoia» رفتم کاملاً می‌دانستم که منتقدان و تماشاگران آن را به‌طور گسترده نقد کرده‌اند. با این حال، با یک درام-تریلر نسبتاً سرراست درباره جاسوسی شرکتی و مسائل اخلاقی مواجه شدم که مرا به یاد هیجان‌انگیزهای شرکتی دهه‌های ۸۰ و ۹۰ انداخت. بازی‌ها خوب است و فیلم از لحاظ بصری هم قابل قبول است. پس آیا فیلم کهنه و حوصله‌سربر است؟ می‌توان این‌طور نگاه...

من وقتی سراغ «Paranoia» رفتم کاملاً می‌دانستم که منتقدان و تماشاگران آن را به‌طور گسترده نقد کرده‌اند. با این حال، با یک درام-تریلر نسبتاً سرراست درباره جاسوسی شرکتی و مسائل اخلاقی مواجه شدم که مرا به یاد هیجان‌انگیزهای شرکتی دهه‌های ۸۰ و ۹۰ انداخت. بازی‌ها خوب است و فیلم از لحاظ بصری هم قابل قبول است. پس آیا فیلم کهنه و حوصله‌سربر است؟ می‌توان این‌طور نگاه کرد. استانداردهای این ژانر آشکارا بالا رفته است. مخاطبان اکنون انتظار لایه‌های متعدد و درهم‌تنیده در داستان را دارند و می‌خواهند پیچش‌های پیاپی ببینند. با چنین ترکیب بازیگران قدرتمندی، طبیعی است که انتظار برود فیلم از بزرگ‌ترین سرمایه برخوردار باشد و فیلمنامه‌ای بسیار مدرن و هیجان‌انگیز داشته باشد، مگر نه؟ خب، این‌طور نیست. به نظر می‌رسد «Paranoia» فقط یکی از آن فیلم‌های متوسطی است که واقعاً نیازی به دیدنشان نیست. گاهی غیرقابل‌باور می‌نماید، اما گاهی هم درامی نسبتاً خوب ارائه می‌دهد. ناامیدی مخاطب از انتظارات خودش دلیلی ندارد که فیلم این‌همه تخریب شود. امتیاز ۳۲ در متاکریتیک و ۴.۹ در آی‌ام‌دی‌بی (۲۰۱۳-۱۱-۱۰)؟ این واقعاً پایین است. خواندم که استیون هولدن از نیویورک تایمز درباره بازیگر اصلی، لیام همزورث، گفته بود: «از زمان تیلور لاوتنر، هالیوود چنین پسربچه‌ی زیبا و تهی و بدآماده‌ای را این‌قدر تحسین نکرده بود.» این حرف دوباره مرا به یاد دههٔ ۸۰ و تام کروز می‌اندازد. آیا او واقعاً ذات و مهارت بهتری داشت؟