سریال The Book of Boba Fett

بعد از یک شروع نسبتاً کند، در مجموع از فصل اول لذت بردم. زمانی که او با ساکنان شنی (تاسکن رییدرز) گذراند، جالب بود. بازگشت مندالورین و گروگو خوشایند بود. لوک اسکای‌واکر جدید هم خوب پرداخته شده بود. بازی بوبا در تمام مدت خوب بود. موجود رانکور در اپیزود پایانی هیجان‌انگیز ظاهر شد. دیزنی تا اینجا در ساخت سریال‌های تلویزیونی‌اش عملکرد خوبی داشته، اما برای...

بعد از یک شروع نسبتاً کند، در مجموع از فصل اول لذت بردم. زمانی که او با ساکنان شنی (تاسکن رییدرز) گذراند، جالب بود. بازگشت مندالورین و گروگو خوشایند بود. لوک اسکای‌واکر جدید هم خوب پرداخته شده بود. بازی بوبا در تمام مدت خوب بود. موجود رانکور در اپیزود پایانی هیجان‌انگیز ظاهر شد. دیزنی تا اینجا در ساخت سریال‌های تلویزیونی‌اش عملکرد خوبی داشته، اما برای دنیای سینمایی جنگ ستارگان هم باید داستان‌های جدید و هیجان‌انگیزی عرضه کند. امیدواریم از پسش بربیایند! امتیاز: ۶.۵ از ۱۰ چه ناامیدی‌ای؛ با این حال دقیقاً هم‌سو با فضای تاریک آثار جنگ ستارگان است و جدا شدن آشکار از استقلالِ سریال مندالورین را نشان می‌دهد. در کل این مجموعه یک کپی‌برداری بی‌مایه است. بعضی اپیزودها درباره بوبا فت نیستند یا حتی او در آن‌ها حضور ندارد. سریال پر از خطاها و مشکلات پیوستگی است. مثلاً در اپیزود آخر زنِ تعمیرگاه و دستیار شهردار جلوی رانکور یکدیگر را در آغوش می‌گیرند، اما وقتی از پشت فیلم‌برداری شده‌اند واضحاً یک بازو با هم فاصله دارند؛ این دو نما چند بار جابه‌جا می‌شوند و تناقض دارد. از نکات مثبت، موضوع درباره باندهای قدرتمند و فرقه‌های قاتل است و تنها امیدِ سرزمین، دولتِ «شورشی» و جدای‌های مرگبار نشان داده می‌شوند. و بله، در دهه هشتاد لوک آخرین جدای بود، اما حالا می‌بینیم جمعیت جدای‌ها زیاد شده است؛ با زنی سه‌دم‌سر و گروگو. این سریال نشان می‌دهد فَورو چگونه بدرفتاری را برای آموزش کودکان توجیه می‌کند: گروگو «نمی‌خواهد» به اندازه‌ای که لوک می‌خواهد بپرد، ولی وقتی پهپاد او را شدیداً زخمی می‌کند، چقدر چابک می‌شود! اخلاقیات مطرح‌شده شبیه پیام‌های جنگ علیه مواد مخدر است: اینکه مردم باید بدون مزد کار کنند و اینکه «به نفعِ تجارت» بودن تنها به درد قاچاقچیان می‌خورد. در حالی که سریال مندالورین تا حدی تصوری از اصول یک نظام اقتصادی را حفظ می‌کرد، این سریال عملاً یوتوپیای کمونیستی را نشان می‌دهد: شخصیت مندالورین هرگز دستمزد نمی‌گیرد، اما همه‌جا هزینه می‌کند و سوخت و مهمات انگار نامحدود است. در مندالورین، ماندو به کشتی بزرگ‌تری برای حمل کالاها و جوایز نیاز داشت؛ حالا به نظر می‌رسد با یک سفینهٔ سریع که نه بار می‌تواند حمل کند و نه زندانی، راضی است. چه زیرکانه. در اپیزود آخر، طنزِ تلخِ ماجرا به چشم می‌آید: فَورو دوباره بر ابرقدرتی حکومت تأکید می‌کند—دو باند بسیار خشن که تصمیم می‌گیرند آخرین مقاومت خود را وسط شهر انجام دهند. مرگ، ویرانی، خسارت عظیم؛ و همه این‌ها «برای حفاظت از شهروندان». مرا به یاد دو جنگ جهانی، دو جنگ ویتنام و بسیاری موارد دیگر می‌اندازد. مانند تبلیغات نازی‌ها یا شوروی یا حتی برخی تبلیغات آمریکایی، مردم عادی چنان خوشحال‌اند که خانه‌هایشان سال‌ها تعمیر لازم دارد و خویشاوندانشان مرده‌اند؛ پس لبخند می‌زنند وقتی قاتلِ «نیک» هدیه‌ای می‌پذیرد. همان‌طور که در رمان 1984 آمده: «جنگ، صلح است. آزادی، بردگی است.»