فیلم Greener Grass 2019

«چمن سبزتر» در هاله‌ای از درخشش عجیب غوطه‌ور است و آدم‌ها را در لحظات شهود سوررئال ثبت می‌کند؛ واقعیت را از خلال لنزی خواب‌گون تحریف می‌کند. دبوئر و لوبه دنیایی از تمثیل‌های صریح و تضادهای اجتماعی ساخته‌اند که به‌واسطهٔ سبکی منحصربه‌فرد به کمدی سیاهی شیداوار و تقریباً غیرقابل‌رده‌بندی بدل شده است. — جیک وات بین ابسوردیسمِ واقعی و صرفاً انجام کارهای تصادفی برای نشان دادن «عجیب‌وغریب‌بودن» تفاوت...

«چمن سبزتر» در هاله‌ای از درخشش عجیب غوطه‌ور است و آدم‌ها را در لحظات شهود سوررئال ثبت می‌کند؛ واقعیت را از خلال لنزی خواب‌گون تحریف می‌کند. دبوئر و لوبه دنیایی از تمثیل‌های صریح و تضادهای اجتماعی ساخته‌اند که به‌واسطهٔ سبکی منحصربه‌فرد به کمدی سیاهی شیداوار و تقریباً غیرقابل‌رده‌بندی بدل شده است. — جیک وات بین ابسوردیسمِ واقعی و صرفاً انجام کارهای تصادفی برای نشان دادن «عجیب‌وغریب‌بودن» تفاوت هست، اما ظاهراً این نکته به سازندگان این فیلم گفته نشده. فیلمی شرم‌آورانه و بی‌تمرکز که هر شوخی بیش از حد کش می‌آید و دیگر خنده‌دار نیست — هرچند در اصل خیلی از آن‌ها از ابتدا هم چندان خنده‌دار نبودند. کل ماجرای سگ و «تویلسون» شبیه یک نسخهٔ سازگار با SNL از یک اسکچِ تیم و اریک است، اما به اندازهٔ یک زیرپلات کامل در یک فیلم سینمایی کش آمده و با توهماتی از بزرگواری که گویا می‌خواهند نکته‌ای عمیق دربارهٔ زشتی‌های پنهان حومهٔ شهر یا هر چرندی دیگر مطرح کنند. شوخی‌ها انگار به‌صورت جمعی طراحی شده‌اند تا در تامبلر به گیف تبدیل شوند («مادرت مدرسه نیست!» به‌ویژه برجسته است)، و بن‌بست‌های سرگردانِ روایت نه هوشمندانه‌اند و نه آوانگارد؛ صرفاً هدررفت زمان پخش‌اند. برای طرفداران «Welcome to Night Vale»، نسخه‌ای شبیه «Blue Velvet» است.