فیلم Kill Command 2016

مثل ترکیبی از Dog Soldiers و The Terminator، ولی به هیچ‌کدام به آن خوبی نیست. علمی‌تخیلی کلیشه‌ای با چند طراحی اصیل و جالب. امتیاز نهایی: ۲.۵ ستاره — قسمت‌های زیادی برایم جذاب داشت، اما در کلیت کار نکرد. داستان فیلم چیز جدیدی نیست: ربات‌هایی که انسان‌ها ساخته‌اند تا یاد بگیرند، تصمیم می‌گیرند به روش خودشان عمل کنند، و روش ربات‌ها معمولاً برای هر انسانی که اطرافشان باشد...

مثل ترکیبی از Dog Soldiers و The Terminator، ولی به هیچ‌کدام به آن خوبی نیست. علمی‌تخیلی کلیشه‌ای با چند طراحی اصیل و جالب. امتیاز نهایی: ۲.۵ ستاره — قسمت‌های زیادی برایم جذاب داشت، اما در کلیت کار نکرد. داستان فیلم چیز جدیدی نیست: ربات‌هایی که انسان‌ها ساخته‌اند تا یاد بگیرند، تصمیم می‌گیرند به روش خودشان عمل کنند، و روش ربات‌ها معمولاً برای هر انسانی که اطرافشان باشد خطرناک است. وقتی این ربات‌ها ربات‌های رزمی باشند، اوضاع حسابی به هم می‌ریزد. ایده فعلاً خوب به نظر می‌رسد، مشکل این است که اجرا برایم تقریباً متوسط بود. فیلم با صحنه‌هایی از میلز در دفتر شرکت و چند نما از ایمپلنت‌های چشمی‌اش شروع می‌کند که خوش‌ساخت به نظر می‌رسند. بعد فیلم به معرفی تیم نظامی می‌پردازد که قرار است تجربه‌ای ناخوشایند از «روش ربات‌ها» داشته باشد. متأسفانه نویسنده از کلیشهٔ خسته‌کننده و پیش‌پاافتادهٔ تبدیل فرمانده به یک شخصیت متکبّر و تحقیرکننده که به هر کسی غیر از سربازان دریایی نگاه پایین دارد، استفاده کرده است — افسوس. سپس سریع به مرکز آموزش در جزیره می‌رویم. بعد از گفت‌وگوهای اجباری بین تفنگداران دریایی و میلز در کشتی حمل‌ونقلی نسبتاً عجیب و کم‌باور، نوبت به صحنه‌های عملیاتی می‌رسد که نیروها پیاده می‌شوند. بقیهٔ فیلم تا حد زیادی یک توالی بلند است که بین درگیری‌های مسلحانهٔ نیروها و ربات‌ها و لحظات تأملی در نوسان است. رفتار این‌چنین «تیم نخبهٔ دریایی» آماتور و ناشیانه به نظر می‌رسد. ربات‌ها هم چندان تأثیرگذار نیستند. آنچه مرا بیش از همه ناراحت کرد این بود که ربات‌ها به‌جز با شانس محض، به هدف نمی‌زدند — و این‌ها قرار بود فناوری پیشرفته باشند. حتی تفنگداران با دود ساده از دستشان فرار می‌کنند. واقعاً؟ ربات‌های قاتل پیشرفته در آینده‌ای نه‌چندان دور که تنها از حس بینایی استفاده می‌کنند و نمی‌توانند مستقیم شلیک کنند؟ دست‌کم ناامیدکننده است. طبیعی است که در پایان باید درگیری بزرگ باشد؛ متأسفانه همان چیزی است که پیش‌تر دیده‌ایم: ربات‌ها شلیک می‌کنند و به‌صورت وحشتناک خطا می‌کنند، و تفنگداران آن‌ها را در تعداد قابل‌توجهی، اما نه کافی، از پای درمی‌آورند. نهایتاً یکی به فکر استفاده از سه‌پایش‌هایEMP می‌افتد. اما نویسنده باز هم یک عنصر داستانی احمقانه اضافه می‌کند: ایمپلنت‌هایی که فوراً از ضربهٔ EMP آسیب نمی‌بینند ولی به‌تدریج کارآیی‌شان کاهش می‌یابد و از رویِ احتیاط، خاطراتِ صاحب ایمپلنت را هم پاک می‌کنند. به نظر من ساختگی و بی‌معنی است. پایان؟ همانی که از یک تقلید کم‌بودجهٔ علمی‌تخیلی/ترسناک انتظار می‌رود: نه کاملاً بد، و ایده‌های جالبی هم دارد، اما محدودیت‌های بودجه‌ای واضح است. فیلمنامه و طراحی ربات‌هایی که گویا تنها برای ظاهر طراحی شده‌اند و نه کارکرد منطقی، فیلم را پایین کشیده‌اند.