فیلم Underwater 2020

ژانر تنش‌زا و سرگرم‌کننده، با موجودات جالب و پریدن‌های ناگهانی که آزاردهنده نیستند — «Underwater» در بلندمدت فیلمی زودگذر است. اما در عین حال یک فیلم بی‌‌شیله‌پیله و سرگرم‌کننده از نوع بی‌کلاس هالیوودی است که دیدن آن در سینما ارزش دارد. - جیک واتت «اثرِ خوبی از نوع فیلم‌های موجودات؛ شاید اصالت زیادی نداشته باشد، اما سرگرم‌کننده است.» «در حقیقت تور خود را در دریاهایشان افکندم تا ماهی‌های...

ژانر تنش‌زا و سرگرم‌کننده، با موجودات جالب و پریدن‌های ناگهانی که آزاردهنده نیستند — «Underwater» در بلندمدت فیلمی زودگذر است. اما در عین حال یک فیلم بی‌‌شیله‌پیله و سرگرم‌کننده از نوع بی‌کلاس هالیوودی است که دیدن آن در سینما ارزش دارد. - جیک واتت «اثرِ خوبی از نوع فیلم‌های موجودات؛ شاید اصالت زیادی نداشته باشد، اما سرگرم‌کننده است.» «در حقیقت تور خود را در دریاهایشان افکندم تا ماهی‌های خوب صید کنم؛ اما همیشه تَنِ سرِ خدای باستانی را بالا می‌کشیدم.» - فریدریش نیچه، «چنین گفت زرتشت» «مهربان‌ترین چیز در دنیا، به‌نظر من، ناتوانی ذهن انسان در مرتبط ساختن تمام محتوایش است. ما بر جزیره‌ای آرام از نادانی در میان دریاهای سیاهِ بی‌نهایت زندگی می‌کنیم، و قرار نبود که مسافرت‌های دوری کنیم. تا کنون علوم، هر یک به سویِ خود، کم‌وبیش به ما آسیبی نزده‌اند؛ اما روزیِ پیوند زدن دانش‌های جداافتاده چنان چشم‌اندازهای ترسناکی از واقعیت و جایگاه هولناک ما در آن گشوده خواهد کرد که یا از آن افشاگری دیوانه می‌شویم یا از نور مرگبار فرار کرده به آرامش و امنیتِ یک عصر تاریک تازه پناه می‌بریم.» - اچ. پی. لاوکرفت، «ندای کثالهو» آخرین فیلمی که پیش از تغییر نام 20th Century Fox به 20th Century Studios توسط دیزنی توزیع شد، Underwater بود. فیلم اوایل ۲۰۱۷ با بودجه ۵۰ میلیون دلار ساخته شد و بیش از دو سال روی قفسه ماند. حالا که بالاخره اکران شده، حس می‌شود دیزنی صرفاً می‌خواسته از بار فاکس خلاص شود؛ یا نمی‌دانست چگونه تبلیغ کند یا علاقه‌ای به تبلیغات نداشت، زیرا کمپین بازاریابی تقریباً نامرئی بود (و عنوان بی‌رمق هم کمکی نکرد)، و افتتاحیه تنها ۷ میلیون دلار فروخت. از دید دیزنی انتشار در بازهٔ ژانویه منطقی است، چون این بازه معمولاً پر از فیلم‌های ضعیف و دورریزهاست — آثاری که استودیوها به دلایل مختلف برای‌شان اهمیتی قائل نیستند. با این حال، مثلِ Blackhat که در ۲۰۱۵ بدون تبلیغات گسترده رها شد، Underwater از بسیاری از فیلم‌های ژانویه بهتر است. بله، کلیشه‌ای و قابل پیش‌بینی است و بی‌شرمانه از تعداد زیادی فیلم برتر ژانر الهام می‌گیرد، اما در عین حال اثری سرگرم‌کننده و خوش‌ساخت در ژانر موجودات زیرآبی است. در زمانی نامشخص در آینده، شرکت حفاریِ عظیم Tian Industries در تلاش است تا به کف اقیانوس در عمق گودال ماریانا — تقریباً هفت مایل — نفوذ کند، جایی که فشار اتمسفری بیش از هزار برابر سطح دریاست، فشار کافی برای له‌کردن کامل یک بدن انسانی تا حدی که اثری باقی نماند. فیلم با ضربه‌ای از ارتعاشات ناشناخته به مقر خدمه، Kepler Station، آغاز می‌شود که باعث بروز شکست فشاریِ پی‌درپی می‌گردد. نورا پرایس (کریستن استوارت) و رودریگو ناگندا (مموودو آتی) تنها کسانی هستند که فرار می‌کنند و منطقه را مهر و موم می‌کنند تا روند فروپاشی کامل سکوی عظیم را کند کنند اما نه متوقف. آن‌ها ابتدا به اسکلهٔ کپسول‌های نجات می‌روند و می‌بینند دیگر کپسولی باقی نمانده، و در مرکز کنترل هم قادر به برقراری تماس با سطح نیستند. در این میان بازماندگان دیگری — کاپیتان لوسیَن (ونسان کسّل)، پاول ابل (تی.جی. میلر)، لیام اسمیت (جان گالاگر جونیور) و امیلی هویشَم (جسیکا فنویک) — را می‌یابند. با وخامت اوضاع، لوسیَن می‌گوید تنها امیدشان استفاده از لباس‌های پرشده از فشار برای پیاده‌روی یکمایلی تا ایستگاه حفاری Roebuck و استفاده از کپسول‌های نجات آنجاست. آن‌ها به کف تاریک اقیانوس فرود می‌آیند، اما خیلی زود درمی‌یابند تنها نیستند. فیلم‌نامه را برایان دافییلد و آدام کوزاد نوشته‌اند و کارگردانی آن را ویلیام یو بانک بر عهده دارد. Underwater بین سرقت ادبی و ادای احترام نازک به آثار پیشین راه باریکی می‌پیماید. تأثیرات آشکارِ روایی و بصری شامل Alienِ ریدلی اسکات و The Abyssِ جیمز کامرون است، اما می‌توان ردپای آثاری مثل Leviathan، Event Horizon، Sphere و Sunshine را هم دید؛ حتی اشاره‌ای اندک به The Descent نیز به‌چشم می‌خورد. در خلاصه، ساختارِ داستانیِ «گروهی منزوی که یکی‌یکی حذف می‌شوند» است. وقتی کسی به اندازهٔ دنی بویل به این قالب بپردازد، خروجی نزدیک به شاهکار می‌شود. اگرچه یو بانک قطعاً به اندازهٔ بویل توانا نیست، Underwater بسیار بهتر از تبلیغات ناکافی، طرح کلیشه‌ای، عنوان بی‌روح و تریلر کلیشه‌ایش ظاهر می‌شود. فیلم واقعاً موضوع عمیقی ندارد. تم اکولوژیکی مبهمی چند بار مطرح می‌شود — امیلی می‌گوید انسان‌ها «بیش از حد» حفاری کرده‌اند و حالا پیامد می‌بینند — اما این ایده هیچ‌گاه تا نیمه‌راه هم جدی نمی‌شود. انصافاً فیلمی مثل این را چه کسی برای پیچیدگی تماتیک می‌بیند؟ می‌دانید با چه چیزی روبه‌رو هستید و بهترین چیزی که می‌توانید امیدوار باشید این است که فیلم خوش‌ساخت و سرگرم‌کننده باشد. و Underwater هردو است. فیلم از همان ابتدا با شتاب بالا وارد عمل می‌شود؛ اصلاً وقت تلف نمی‌کند. صحنهٔ افتتاحیه خرابی Kepler است و حدود پنج دقیقه طول می‌کشد تا اوضاع قدری آرام شود. در Alien، اسکات وقت می‌گذارد تا بیننده را با جو و فضای Nostromo و شخصیت‌ها آشنا کند قبل از اینکه فاجعه رخ دهد؛ در واقع Underwater وارونهٔ این رویکرد است: همه‌چیز قبل از آشنایی زیادی با شخصیت‌ها منفجر می‌شود. در واقع قبل از انفجار، تنها شخصیتی که می‌بینیم و کمی می‌شناسیم نورا است. شاید دوست نداشته باشید هر فیلمی این‌گونه آغاز شود، اما این شروع جنبش و نوسان جذابی دارد که یو بانک تا تقریبا ۹۵ دقیقهٔ بعدی تا حد قابل قبولی حفظ می‌کند. از نظر بصری چیزهای زیادی برای تحسین وجود دارد. طراحی صحنه در چنین فیلم‌هایی حیاتی است و طراح صحنهٔ Naaman Marshall در خلق دنیایی که واقعی و ملموس به‌نظر می‌رسد، موفق است. استفادهٔ خوب از تونل‌ها و سقف‌های کوتاه حس واقعیِ دِق‌البلی را می‌سازد که تنها وقتی شخصیت‌ها خارج از ایمنی سکو قرار می‌گیرند و در معرض خطرهای متعددند، موقتا فروکش می‌کند. این حسِ فشردگی با طراحی لباس Dorotka Sapinska تقویت می‌شود: لباس‌های فشرده‌شده شبیه تجهیزات فضانوردی یا چیزی از بازی‌های ویدیویی به‌نظر می‌آیند. در این میان عکاسیِ بوژان بازِلی نقش مهمی در ایجاد حس خفگی دارد؛ اغلب صحنه‌های بیرونی را از داخل کلاه‌خودها می‌گیرد و حتی درون سکو نیز اغلب از نماهای بسته استفاده می‌کند که ما را به دیدگاه شخصیت‌ها میخکوب و حسِ دربست‌بودن و فشار — چه حقیقی و چه استعاری — را تشدید می‌کند. وقتی بیرون‌اند، فیلم از دیدِ محدود برای ایجاد تنشی تهدیدآمیز بهره می‌برد. برخی ممکن است این صحنه‌ها را خیلی تاریک بدانند، اما همین تاریکی دقیقاً هدف است؛ شخصیت‌ها هم چیز زیادی نمی‌بینند و ما نیز چنینیم. طراحی موجودات، با الهام از لاوکرفت و خصوصاً کثالهو، توسط آبرن مارین انجام شده و مناسباً ترسناک و عَفّاف است. حتی ابزارها هم وقتی خدمه مجبور به مسلح‌شدن می‌شوند — شبیه بازی Dead Space — برجسته‌اند: ابزارهای صنعتیِ غیرجنگی مانند اره‌ها و تفنگ‌های پیچ. عنصرِ استتیکی که بیش از بقیه برایم برجسته بود طراحی صدا از وِین لِمر است. صحنه‌های فروپاشیِ فشاری با بم‌های لرزاننده همراه‌اند و اصوات محیطی هشداردهندهٔ Kepler دائماً یادآور وضعیت رو به زوال ایستگاه است. صحنه‌های بیرون نیز با استفادهٔ هوشمندانه از صدای جهت‌دار چشمگیرند؛ فیلم در سیستم‌های چندکاناله قطعاً تجربهٔ صوتی تأثیرگذاری خواهد داشت. از مشکلات فیلم استفادهٔ نسبتاً غیرقابل‌دفاع از روایت صوتی است که فیلم را قاب‌بندی می‌کند و «اخلاقِ ماجرا» را توضیح می‌دهد؛ این کاملاً غیرضروری است و باعث می‌شود فیلم شبیه اپیزودی از The Outer Limits شود. شخصیت‌پردازی نیز تقریباً وجود ندارد. بخش‌هایی از گذشتهٔ نورا و لوسیَن را می‌آموزیم، و امیلی و لیام در رابطه‌اند، اما به‌جز این‌ها آدم‌ها بیش‌تر کارت‌نقش و کلیشه‌ای‌اند و احساس درون‌مایه‌ای ندارند. یو بانک نیز در انتخاب میان ساختن یک فیلم فاجعه‌ای یا یک فیلم هیولایی دچار تردید است و برخی سکانس‌ها به یکی اشاره می‌کنند و برخی به دیگری؛ او هرگز میان‌راهی پیدا نمی‌کند و این امر باعث تن صدادارِ کمی متزلزل فیلم می‌شود. گرچه Underwater هرگز به اوج آثارِ بزرگی چون Alien یا Sunshine نمی‌رسد، حقش بهتر از آن بود که از سوی فاکس و دیزنی دریافت کرد. با توجه به انتشار در ژانویه، طرح کلیشه‌ای، دو سال تأخیر و عنوان بی‌رمق، انتظار زیادی نداشتم، اما خوشبختانه خوش‌پیشامدم کرد. زندگی‌تان را تغییر نمی‌دهد، ولی فیلمی سرگرم‌کننده و خوش‌ساخت در ژانر موجودات است. --- چه فیلم فاجعه‌باری؛ من وسطش بی‌خیال شدم. شاید با فیلم‌نامه‌ای بهتر، کارگردانی شایسته و قرار نداشتن یک تخته چوب در نقش اصلی، قابل قبول می‌شد، اما آن چیزی که ما دیدیم کاملاً متفاوت بود و دیگر هیچ‌گاه نمی‌فهمیم نتیجه چه می‌شد. --- من از دیدن این فیلم به شکل غیرمنتظره‌ای علاقه‌مند و حتی امیدوار شدم. چرا «به شکل غیرمنتظره»؟ اول اینکه بازیگران اسمی درشت ندارند، هرچند من بعضی بازی‌های کریستن استوارت را دوست دارم (که مثل رابرت پاتینسون، مخالفان کورِ او فقط توی توالتِ گرگ‌چراغِ گرگِ گرگ‌پریدن — منظور توالت «Twilight» است — مانده‌اند)، و چند بازیگر دیگر هم خوب‌اند (به‌ویژه جسیکا هنویک). هیچ کارگردان یا فیلمنامه‌نویسی که واقعاً توجه مرا جلب کند در فهرست نیست: ویلیام یو بانک هنوز کار درخشانی انجام نداده، برایان دافییلد یکی از نویسندگان Insurgent است ولی قبلاً با The Babysitter فیلمنامهٔ ترسناکی خوش‌ساخت نوشته، و آدام کوزاد کمک به ساخت روایت‌های کم‌اوجی مثل The Legend of Tarzan کرده است. همین‌طور من معمولاً طرفدار فیلم‌هایی با بیش از دو نویسنده نیستم؛ اغلب ناامید می‌کنند، و... این یک فیلم ژانویه‌ای است. پس چرا کمی هیجان‌زده بودم؟ به همان دلیلی که بسیاری احتمالاً از آن اجتناب کردند: داستان کلیشه‌ای یک فیلم ترسناک-هیجانی در عمق اقیانوس. اگر یک فیلم علمی‌تخیلی در محیطی تنگ و بسته و با تیمی محصور باشد و نوعی موجود «وظیفهٔ آن‌ها» را مختل کند، من فوراً جذب می‌شوم. این نوع فیلم‌ها معمولاً با بودجهٔ کم ساخته می‌شوند و نیازمند کارگردانی توانا برای ایجاد تنش واقعی‌اند. Underwater سوپرایز بزرگ ۲۰۲۰ است. فیلم‌های ژانویه معمولاً سطل زبالهٔ هالیوود‌اند، پس من واقعاً شگفت‌زده‌ام که این فیلم چندان هم بد نیست؛ خیلی هم خوب است! طراحی صحنه و تولید چشمگیر است و به خلق اتمسفرِ منزوی و پرتنش کمک می‌کند. دقایق اولیه تعلیق‌برانگیزند، بیست دقیقهٔ بعد فوق‌العاده‌اند و بیست دقیقهٔ بعدی هم همچنان سرگرم‌کننده. مرتباً از کیفیت فیلم شگفت‌زده می‌شدم. هنوز هم نمی‌توانم چیزی را که دیدم باور کنم! نگو منظورم این است که فیلم شاهکار یا حتی «عالی» است. همچنان روایت‌محور است و فیلم‌های بی‌شماری همین را بهتر انجام داده‌اند. الهام از Alien، Cloverfield، 20000 Leagues Under the Sea و هر فیلمی که موجودی شبیه بیگانه به خدمه تهدید کند واضح است. همچنین شخصیت‌پردازی تقریباً در حد صفر است؛ تلاشی واقعی برای پرورش یک شخصیت جهت ایجاد همذات‌پنداری نیست، اما این به معنی این نیست که فیلم نمی‌تواند موفق باشد. تفاوتِ Underwater با آن فیلم‌های برتر این است که چیز جدیدی به ژانر نمی‌آورد؛ فقط کلیشه‌های شناخته‌شده را به‌کار می‌گیرد و آن‌ها را خیلی خوب اجرا می‌کند، که به‌خودیِ خود تعجب‌آور است. من واقعاً از تماشای این تریلر لذت بردم. انتظار اکشنِ شلوغ و نوردهی خیلی تاریک را داشتم که هیچ‌چیز قابل دیدنی نباشد؛ اما صحنه‌ها برعکس، قابل دید و خوب فیلم‌برداری‌شده، پرتنش و با حس فوریت ملموس‌اند. فرصت‌های نفس‌کشیدن کم‌اند. تیم جلوه‌های بصری و بوژان بازِلی (تصویربردار) سزاوار تحسین‌اند: موجودات نه تنها از لحاظ بصری جذب‌کننده‌اند، بلکه در جاهای درست و به‌اندازهٔ مناسب نشان داده می‌شوند. بودجهٔ بزرگِ فیلم نیست، پس لازم بود هیولاها در سایه‌ها بمانند تا واقعی به‌نظر برسند؛ تصمیمی بدیهی اما اجرای آن کار ساده‌ای نیست، لذا دست‌مریزاد به همهٔ کسانی که در ساخت تهدیدی واقعاً ترسناک نقش داشتند. بازیگران عالی‌اند. کریستن استوارت دوباره نشان می‌دهد از پوستهٔ Twilight خارج شده و بارها ثابت کرده بازیگر توانمندی است. جسیکا هنویک و ونسان کسّل هم خیلی خوب‌اند. همه به‌طور کلی اجراهای قابل‌قبولی دارند، حتی تی.جی. میلر که نقش کَمیک‌ریلیفِ قابل تقسیم را بازی می‌کند — برای بعضی‌ها خیلی آزارنده و برای برخی دیگر خنده‌دار خواهد بود (من جایی در وسط هستم؛ فکر می‌کنم نقشش خوب است). این قطعاً یک علمی‌تخیلی-وحشت-تریلرِ خوب است، خیلی بهتر از بیشتر فیلم‌های ژانویه. من ویلیام یو بانک را به فهرست کارگردان‌هایی که دنبال می‌کنم اضافه کردم. تعهد او به ساخت فیلمی خوب روی پرده دیده می‌شود و امیدوارم وقتی فیلم به خانه‌ها برسد، دنبال‌کننده‌ای پیدا کند. Underwater سوپرایز مثبتِ ۲۰۲۰ است؛ فیلم ژانویه‌ای بسیار بهتر از رقبا. یو بانک فیلمی علمی‌تخیلی-وحشت‌ناک با فیلم‌برداری چشمگیر، تنش زیاد، اکشن قابل‌مشاهده (!) تولید کرده که طراحی صحنهٔ فوق‌العاده و جلوه‌های بصری جالبی دارد. قطعاً فیلم درخشان نیست؛ از آثار بهتر همان ژانر الهام گرفته و روایتش مستقیم و محور-پلات است با تقریباً صفر شخصیت‌پردازی. صرفاً از کلیشه‌های شناخته‌شده استفاده کرده اما آن‌ها را خوب اجرا نموده. بازیگرانِ دست‌کم گرفته‌شده به‌ویژه کریستن استوارت اجراهای قابل‌توجهی ارائه می‌دهند، اما این جوِ خفقان‌آور و تعلیقِ عالی است که فیلم را به موفقیت می‌رساند. از نظر فنی واقعاً نمی‌توانم از تعجبم خلاص شوم. کاش کمی شخصیت‌پردازی بیشتر داشت تا بتوانم راحت‌تر توصیه‌اش کنم؛ همین‌طور که هست، وقتی فرصت داشتید در بهترین کیفیت تماشا کنید. امتیاز: B --- کریستن استوارت در واقع تا حدی از پسِ نقش برمی‌آید، که برای من تعجب‌آور بود. می‌دانم خیلی‌ها دورهٔ پساتوی‌لایتِ او را دوست داشته‌اند، اما من هنوز جذب هیچ‌یک از کارهایش نشده بودم. فیلم احساساً کوتاه است، اما نه به‌اندازهٔ آنچه زمانِ ۹۵ دقیقه‌ای‌اش نشان می‌دهد. موجودات جالب بودند، فکر کنم—دیدنش کمی سخت بود. با وجود بالا و پایین‌هایش، در کل از Underwater لذت بردم؛ ترکیبی قابل‌قبول از هیولای ترسناک، محیط دلهره‌آور که با دیالوگ‌های کم‌تنش‌کننده در میانه‌اش قطع می‌شود. مشکل واقعی این است که فیلم بسیار اقتباسی و مشتق است. مشکل بزرگی در خودِ آن نیست، اما هر پنج دقیقه به خودت می‌گویی «اَه! این دقیقاً شبیه فیلم X (معمولاً Alien) است... کاش داشتم آن را تماشا می‌کردم.» نمرهٔ نهایی: ★★★ — خوشم آمد. توصیه می‌کنم یک‌بار ببینید. --- تریلری بسیار سرگرم‌کننده و پرتنش که وقت را هدر نمی‌دهد. اگر Leviathan یا Event Horizon یا Pandorum را دیده‌اید، دقیقاً می‌دانید این فیلم چه می‌خواهد باشد. از کل بازیگران خوشم آمد و کاش بازیگران جدی بیشتری نقش‌های ژانری مثل این انتخاب کنند. --- تماشای خوبی بود؛ دوباره تماشا خواهم کرد و توصیه می‌کنم. راستش موقع دیدنِ نسخهٔ پخش‌شده مریض بودم اما نتوانستم مقاومت کنم. من طرفدار کریستن استوارت هستم (اکثر مواقع)، و بله، او در قسمتی از فیلم زیاد در زیرپوش می‌دود، اما این دلیلِ تماشای فیلم نیست؛ دلیلِ بدی برای جست‌وجوی وب است. دلیلِ خوب برای تماشا این است که داستانی دربارهٔ بقا زیر آب است. انزوا و راه‌حل‌های فنی برای مواجهه با این شرایط اتمسفر جدی ایجاد می‌کنند، حتی بدون تهدید «هیولا». واقعاً آن نسخه هم می‌توانست فیلم خوبی باشد. فیلم از چند فیلم بزرگ دیگر الگو گرفته و در انجامِ آن‌ها خوب عمل می‌کند، اما مشکل «چندتا بودن»ِ این منابع است. اگر فیلم تنها از Alien تقلید کرده بود، شاید داستان قوی‌تری می‌شد. نویسندگان خواسته‌اند تهدید را تدریجی بسازند، شبیه بازی‌های ویدیویی یا شبیه فیلم‌های هجوم بیگانه؛ ترکیبِ بقا/اسلَشر و فیلم هجوم، حسِ کلیِ فیلم را اندکی مبهم می‌کند و آن را از بسیار عالی به عالی تنزل می‌دهد؛ شاید همه تجربهٔ صحیح قطعات عالیِ جداگانه را متوجه نشوند چون کلِ خوراک طعمِ کمی عجیب دارد. --- به‌طور کلی: یک فیلم بقا مهیج و پرتنش که موجودات فقط یکی از وحشت‌هایی‌اند که باید از آن جان سالم به در برد. من دروغ نمی‌گویم — من این فیلم را دوست داشتم! Underwater دنبالهٔ معنویِ مجموعهٔ Alien است. شدت هر ثانیهٔ خفقان‌آور تماشاگر را می‌چسباند در حالی که شخصیت‌ها برای زنده‌ماندن در برابر موانع غلبه‌ناپذیر می‌جنگند. لباس‌های غواصی، راهروهای باریک، دید محدود و موجودات ترسناک، تعلیق را در سراسر فیلم حفظ می‌کنند. کارگردان مهارت شگفت‌انگیزی در ساختن تنش و اضطراب در هر لحظه نشان می‌دهد. نمی‌دانم چرا این فیلم نقدهای ضعیفی دارد چون من از ابتدا تا انتها مجذوبش شدم. --- تیمی نسبتاً نامتجانس در یک پایگاه عمیق زیر آب کار می‌کنند که اوضاع از کنترل خارج می‌شود. زلزله‌ای در کف گودال ماریانا رخ می‌دهد — یا شاید چیز دیگری بود؟ کریستن استوارت (در نقش پرایس) و ونسان کسّل (در نقش لوسیِن) تیمی را رهبری می‌کنند تا از تأسیسات فروپاشیده فرار کرده و به معدن متروکهٔ نزدیکی برسند که شاید راهی به سطح داشته باشد. فیلم خطرهای معمول — غرق‌شدن، کمبود اکسیژن و غیره — را مطرح می‌کند، اما حتی وقتی درمی‌یابیم فاجعه عمقِ دیگری دارد، تهدید آن‌قدرها احساس نمی‌شود. اجرای استوارت و دیگر بازیگران و فیلمنامه ناامیدکننده‌اند. جلوه‌های بصری استانداردند، اما امروزه این حدّ معمول است؛ مشکل داستان و شخصیت‌پردازی است که تخت‌اند. فقط ۹۰ دقیقه است اما طولانی‌تر احساس می‌شود و پایانش هم کمی بی‌روح بود! به‌نظرم اصلاً اکران سینمایی مناسب نداشت — پردهٔ بزرگ شاید کمک می‌کرد — اما در کل این فیلم کاملاً فراموش‌شدنی و ماهی‌صفت است.