فیلم Austin Powers: the Spy Who Shagged Me 1999

با وجود تلاش‌های مایک مایرز، فیلم چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد، داستانی احمقانه و بد نوشته‌شده دارد و خنده‌دار نیست. بعد از موفقیت بزرگ قسمت اول، ساخت دنباله تا حد زیادی قابل پیش‌بینی بود. واضح بود که می‌خواهند داستان را ادامه دهند و از گیشه پول بیشتری به دست آورند. من از این نوع طنز خوشم نمی‌آید؛ خیلی مبتذل و جنسی است، اما واقعاً فکر می‌کنم این...

با وجود تلاش‌های مایک مایرز، فیلم چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد، داستانی احمقانه و بد نوشته‌شده دارد و خنده‌دار نیست. بعد از موفقیت بزرگ قسمت اول، ساخت دنباله تا حد زیادی قابل پیش‌بینی بود. واضح بود که می‌خواهند داستان را ادامه دهند و از گیشه پول بیشتری به دست آورند. من از این نوع طنز خوشم نمی‌آید؛ خیلی مبتذل و جنسی است، اما واقعاً فکر می‌کنم این فیلم از پیشینیِ خود هم بدتر است. بزرگ‌ترین مشکل فیلم فقط شوخی‌های کثیف و احمقانه یا نبود حس طنز نیست، بلکه فیلمنامهٔ ضعیف، بی‌خلاق و خسته‌کننده‌ای است که ایدهٔ تازه‌ای ندارد. داستان فیلم را به‌سادگی می‌توان خلاصه کرد: آستین پاورز، دوباره مجرد و آزاد، سرانجام درمی‌یابد که دکتر ایول سال‌ها پیش با ماشین زمان مردانگی‌اش را دزدیده بود در حالی که او منجمد بود. برای کسی به‌غایت منحرف و شهوانی مثل پاورز، فقدان آنچه «موژو» می‌نامد فاجعه‌ای است. پس او باید از ماشین زمان دیگری استفاده کند، به دههٔ ۶۰ بازگردد و سعی کند دکتر ایول را متوقف کند تا مردانگی‌اش را باز یابد. این به‌نظر احمقانه می‌آید؟ احتمالاً همین‌طور است! و ترجیح می‌دهم از اشاره به پایان‌بندی خودداری کنم ــ جایی که دو نسخه از شخصیت اصلی داریم و در نهایت به این نتیجه می‌رسیم که اصلاً لازم نبود مردانگی‌اش را بازیابی کند. علاوه بر احمقانه بودن، فیلم بی‌معنی هم هست. مایرز همچنان نقش‌های اصلی را بر عهده دارد ــ قهرمان، شرور بزرگ و یک جنایتکار بدشکل که چیزی جز توده‌ای از چربی اسکاتلندی نیست (آیا اسکاتلندی‌ها از چنین کاریکاتوری ناراحت می‌شوند؟). او بازیگر خوبی است و شک ندارم در کارش جدی است. با این حال باقی بازیگران بی‌جذابیت، خسته‌کننده و بدون ایده‌اند و ظاهراً تلاشی برای افزودن چیزی به تولید که کیفیت آن را بالا ببرد نکرده‌اند. هدر گراهام زیباست اما بازیگر خیلی قابلی نیست و فیلم به نوعی او را از آنکه بقیهٔ عمر حرفه‌اش را در فیلم‌های بزرگسالانه بگذراند نجات داد. سث گرین هم تلاش می‌کند چیز بامزه و جالبی ارائه دهد، اما زمان و مواد خوب برایش کم است. در نهایت شایسته است از ورن ترویِر و مینڈی استرلینگ تقدیر شود. از نظر فنی فیلم ضعیف است. بیش از همه با ظاهر رنگارنگ و پرزرق‌وبرق دههٔ ۶۰ بازی می‌کند و همین زیباترین و شکیل‌ترین جنبهٔ فیلم است. من طراحی لباس‌ها، صحنه‌ها و گریم را دوست داشتم، به‌ویژه مایرز که در نقش‌های مختلف چابک و توانمند ظاهر شده (فیلم در بخش گریم نامزد اسکار شد). فیلم‌برداری نیز سعی دارد از این زیبایی بصری بهره ببرد و آن را برجسته کند، و تدوین تلاش می‌کند ریتمی دهد که خسته‌کننده نباشد. نمی‌توانم بگویم این تلاش‌ها بی‌فایده بوده‌اند؛ اگر فیلم کندتر بود، غیرقابل‌تحمل می‌شد. --- به نظر من این تنها فیلم خوب از کل مجموعه است. در طول فیلم مدام از خنده ریسه می‌رفتم. دو قسمت دیگر در مقایسه با این یکی خیلی ضعیف بودند.