سریال Ms. Marvel

«خانم مارول» داستان آغازین زمینی و ساده‌ای است که می‌تواند با طیف وسیعی از مخاطبان ارتباط برقرار کند، اما وقتی قصه به حوزه کیهانی می‌رود، زیر بار ضعیف‌بودن شخصیت‌های منفی و انتخاب‌های بد نویسندگی خفه می‌شود. در ابتدا از اینکه چقدر از «خانم مارول» خوشم آمد، خوشحال شدم. فضای دبیرستانی تازگی داشت، چون در دنیای سینمایی مارول قهرمانی در این بازه سنی کم داریم. کامالا خان...

«خانم مارول» داستان آغازین زمینی و ساده‌ای است که می‌تواند با طیف وسیعی از مخاطبان ارتباط برقرار کند، اما وقتی قصه به حوزه کیهانی می‌رود، زیر بار ضعیف‌بودن شخصیت‌های منفی و انتخاب‌های بد نویسندگی خفه می‌شود. در ابتدا از اینکه چقدر از «خانم مارول» خوشم آمد، خوشحال شدم. فضای دبیرستانی تازگی داشت، چون در دنیای سینمایی مارول قهرمانی در این بازه سنی کم داریم. کامالا خان به‌عنوان نسخه‌ای از مخاطب که طرفدار پر و پا قرص است و رویایش تبدیل‌شدن به یک قهرمان است، بسیار قابل‌لمس بود. تعاملات او با خانواده و دوستانش، تلاشش برای جا افتادن در جمع محبوب‌های مدرسه در حالی که از حفاظت بیش از حد والدین اجتناب می‌کند، دیدنی بود. شاید والدینش کمی اغراق‌شده به نظر برسند و نگرانی‌شان چندان طبیعی نشان داده نشده باشد، چون کامالا در ابتدا دختری بسیار محترم و راستگو بود. با این وجود، صحنه‌های متعددی از گفت‌وگوهای صمیمانه و واقعی با خانواده در طول سریال وجود دارد که بسیار دلنشین‌اند. هر بار که پدرش حرف می‌زد، قلبم آب می‌شد — او حضور آرامش‌بخشی برای کل خانواده داشت. اما از قسمت‌های سوم به بعد سریال برای من افت کرد. قسمت‌های کراچی بسیار پراکنده‌اند. رابطه‌ها و گفت‌وگوهای کامالا با مادر و مادربزرگش فوق‌العاده و نقطه عطفی برای شخصیت او هستند. ولی معرفی «رد دگرز (Red Daggers)» نصفه‌پخته و تا حد زیادی سطحی و مبتذل بود. شخصیت‌های منفی معرفی‌شده در این بخش چندان جذاب نبودند چون زمینه‌چینی کافی برای درگیری با آن‌ها صورت نگرفته بود؛ عملاً یک‌سوم راه سریال آن‌ها وارد می‌شوند و توضیحات سنگینی درباره چرایی دنبال‌کردن کامالا داده می‌شود که فرصتی برای برقراری ارتباط مخاطب با آن‌ها باقی نمی‌گذارد. این مشکل در پایان‌بندی هم بدتر می‌شود، وقتی شرور اصلی در لحظات آخر عوض می‌شود و من را سرگیجه‌زده رها کرد. بازی‌ها در مجموع قابل‌قبول‌اند. ایمان ولانی به‌عنوان خانم مارول فوق‌العاده است؛ هیجان و ارتباطش با شخصیت بسیار طبیعی است و هیچ‌یک از ایرادهایم ربطی به او ندارد — او عالی بود. یاسمن فلچر، زنوبیا شروف و موهان کاپور هم اجراهایی بسیار تأثیرگذار و احساسی داشتند که برایم کار کرد. گفتگوهای آن‌ها با کامالا که او را در مسیر رشدش هدایت می‌کرد، دلنشین و گاهی اشک‌آور بودند. اما مت لینتز و سایر ضدقهرمانان متوسط ظاهر شدند؛ دیالوگ‌هایی بود که به‌طرز نامناسبی ادا شد و اگرچه بخش از آن‌ها ناشی از نوشتن ضعیف بود، اما این شخصیت‌ها چندین بار در هر قسمت آن احساس ناهماهنگی را داشتند. سکانس‌های اکشن هم تا حدی متوسط‌اند؛ چند صحنه با جلوه‌های بصری کامپیوتری مشخصاً مصنوعی‌اند و شبیه گرافیک بازی‌های ویدیویی اواخر دهه ۲۰۰۰ به نظر می‌رسند. به نظرم می‌شد برخی صحنه‌ها را با بازی زنده و استفاده از پرده سبز اجرا کرد تا طبیعی‌تر شوند. با این حال چند صحنه با زاویه‌های جالب و ویرایش کم وجود داشت که واقعاً از آن‌ها لذت بردم. «خانم مارول» معرفی بسیار خوبی از کامالا خان است و اگرچه از قسمت دوم به بعد افت‌هایی دارد، در پایان تا حدی قوی به پایان می‌رسد و من را برای دیدن ادامه‌اش در The Marvels هیجان‌زده کرد. امتیاز: 65% نتیجه‌گیری: قابل قبول --- سبک و سبک‌بالای «خانم مارول» یک قهرمان جدید و قابل‌همذات‌پنداری را به پرده سینما می‌آورد. ایمان ولانی تماشای کامالا خان را به لذتی واقعی تبدیل کرده؛ بازی او عمیق و احساسات‌برانگیز است. داستان درباره خانواده و یافتن جای خود در جهان هم هست. امیدوارم در فیلم‌های بعدی، شخصیت اصلی حفظ و هم‌زمان تکامل یابد. --- از همان ابتدای «خانم مارول» مشخص است با اثری متمایز روبه‌رو هستیم. سریال سرشار از انرژی جوانانه و خلاقیت و رنگ است. این تنها یک داستان ابرقهرمانی نیست؛ قصه‌ای بلوغ‌یابی پیچیده است که با بسته‌بندی کیهانیِ برند مارول ارائه می‌شود. ایمان ولانی در اولین نمایش سینمایی‌اش کاملاً می‌درخشد و نقش کامالا خان را بی‌نقص اجرا می‌کند. بلافاصله سریال با تصاویر زنده و الهام‌گرفته از کمیک شما را جذب می‌کند؛ گویی وارد ذهن کامالا شده‌اید، جایی که دیوارنگاره‌ها جان می‌گیرند و جهان به اندازهٔ خیال‌پردازی یک طرفدار کاپیتان مارول زنده و خیال‌انگیز است. خلاقیت بصری چشمگیر است و معلوم است کارگردان‌ها همه تلاششان را برای بازسازی تخیلات کامالا به کار برده‌اند. تجسم ایمان ولانی از کامالا جادویی است: بانمک، بامزه، دست‌پاچه و بسیار قابل‌همذات‌پنداری — همه‌چیز یک قهرمان نوجوان باید داشته باشد. تماشای مبارزه‌اش با نیروهای تازه‌اش در کنار مشکلات روزمره مدرسه لذت‌بخش است. شاید میزان خطرها به پای تولیدات بزرگ‌تر مارول نرسد، اما همین که داستان درباره کشف هویت کامالا است، اهمیت فراوانی دارد. نمایش فرهنگ پاکستانی-آمریکایی کامالا هم یکی از نقاط قوت است؛ سریال به‌احترام به فرهنگ خانواده‌اش می‌پردازد و از کلیشه‌های خسته‌کننده اجتناب می‌کند. «خانم مارول» با قلب و صداقت پر است و لحظات آرام‌تر که کامالا صرف بودن به‌عنوان یک نوجوان می‌کند، از جذاب‌ترین بخش‌ها هستند. شاید بعضی از شرورها، مثل «کلاندستاینز (Clandestines)»، چندان موفق نباشند، اما این نکته از لذت کلی سریال کم نمی‌کند. «خانم مارول» با سبک، جذابیت و دیدی تازه و جوانانه به دنیای مارول می‌آید؛ تماشای رشد کامالا لذت‌بخش است و با اشاره‌ای به وضعیت جهش‌یافته‌بودن او، آینده این قهرمان نویدبخش به نظر می‌رسد.