انیمیشن Seoul Station 2016

ماجرای شبانه‌ای غیرمعمول در سئول در نقدم برای «Train to Busan» اشاره کرده‌بودم که آن فیلم یک پیش‌درآمد انیمه‌ای هم دارد؛ این همان انیمه است، ساخته‌ی همان کارگردان. اکرانِ این دو اثر در فاصله‌ی زمانی کوتاه هم مزایا دارد و هم معایب. مقایسه اجتناب‌ناپذیر است، هرچند تفاوت قالب‌ها توجیهی برای تفاوت‌هاست. هر دوی فیلم‌ها طرفداران خودشان را دارند. این انیمه انیمه‌ای در سطحِ بسیار بالا نیست، اما...

ماجرای شبانه‌ای غیرمعمول در سئول در نقدم برای «Train to Busan» اشاره کرده‌بودم که آن فیلم یک پیش‌درآمد انیمه‌ای هم دارد؛ این همان انیمه است، ساخته‌ی همان کارگردان. اکرانِ این دو اثر در فاصله‌ی زمانی کوتاه هم مزایا دارد و هم معایب. مقایسه اجتناب‌ناپذیر است، هرچند تفاوت قالب‌ها توجیهی برای تفاوت‌هاست. هر دوی فیلم‌ها طرفداران خودشان را دارند. این انیمه انیمه‌ای در سطحِ بسیار بالا نیست، اما از منظر روایت قابل قبول است. قصه خوب است و مثل فیلم لایو-اکشن، اتفاقات غیرمنتظره زیادی رخ می‌دهد. به‌خصوص در این نوع بازی بقا، نمی‌توان به هیچ‌کس اعتماد کرد. شروع فیلم کند است، سپس وقتی آشوب آغاز می‌شود سرعت روایت بالا می‌گیرد و در پایان با یک پیچش خوب تمام می‌شود. بعد از دیدن این انیمه شاید بگویید می‌توانست تبدیل به یک لایو-اکشن قابل قبول شود؛ من هم همین فکر را کردم. چه پیش‌درآمد باشد چه دنباله، وضعیت بدی نیست، هرچند قابل قیاس با اثر اصلی نیست. کل ماجرا در یک شب رخ می‌دهد، اما تمام فیلم در ایستگاه سئول اتفاق نمی‌افتد. ماجرا از آنجا آغاز می‌شود، اما مانند فیلم دیگر منبع آغاز بحران به‌خوبی توضیح داده نمی‌شود. جدا از این نکته، انیمه‌ای لذت‌بخش با چند لحظه‌ی پرتنشِ عالی است. مثل هر روز عادی، ایستگاه سئول تا حوالی نیمه‌شب آرام‌آرام تعطیل می‌شد. برای بی‌خانمان‌ها اما همین ایستگاه سقفی بالای سرشان بود. یکی از آن‌ها متوجه می‌شود برادرش به‌طور شدیدی آسیب دیده و برای کمک نزد مسئولان حوالی می‌رود. در سوی دیگر داستان، پدری بالاخره دختر فراری‌اش را که با یک مرد جوان زندگی می‌کرد پیدا می‌کند. این دو با هم می‌روند تا دختر را دنبال کنند که بیرون رفته بود. کم‌کم همه متوجه رفتارهای عجیب اطرافیانشان می‌شوند و وقتی شدت تهدید را می‌فهمند، از جان فرار می‌کنند. اینکه آیا آن‌ها موفق می‌شوند به چیزی که دنبال آنند برسند در بخش پایانی مشخص می‌شود. «اگر جای دیگری برای رفتن داشتم، در ایستگاه سئول نمی‌ماندم.» بعد از دیدن یک فیلم زامبی لایو-اکشن بسیار رضایت‌بخش و سپس آگاهی از وجود این انیمه، منتظر دیدنش بودم. فیلم خوش‌ساختی است؛ به‌خصوص بعد از شروعی متوسط، نحوه‌ی پیشرفت و پایان‌بندی‌اش عالی‌ست. بسیاری از بینندگان نیمه‌ی دوم را بیشتر خواهند پسندید. در مجموع زمان‌بندی خوبی دارد و شخصیت‌های جذابی معرفی می‌کند. دوبله مناسب بود؛ چون زبان اثر را نمی‌فهمیدم، برایم مسئله‌ی بزرگی نبود. اما از نظر تصویرسازی، طراحی‌ها می‌توانست بهتر باشد. در برخی بخش‌ها مشخص است که از پس‌زمینه‌های دیجیتال استفاده شده، احتمالاً تبدیل سه‌بعدی به دوبعدی، به‌ویژه در صحنه‌های دویدن که چندان محسوس نیست. نکاتی منفی هم وجود دارد؛ برای من مهم‌ترین نکته ارتباط بین این دو اثر بود. زمان‌بندیِ فیلم‌ها همپوشانی دارد؛ بخش پایانی این انیمه با بخش‌های آغازین فیلم دیگر هم‌پوشانی دارد. از آنجا که داستان در طول شب رخ می‌دهد، اکثر مردم در خیابان‌ها متوجه اتفاقات نیستند. با طلوع روز جمعیت بیشتر می‌شود، آشوب گسترده‌تر می‌شود و آنچه بعدش رخ می‌دهد را می‌دانیم، به‌ویژه از دید مسافران قطار. همان‌طور که قبلاً گفتم، ندانستنِ منشأ این شیوع ناگهانی بعد از تماشای هر دو فیلم، نقطه‌ضعفی است. شاید شنیده باشید که «Train to Busan» در هالیوود بازسازی می‌شود. اگر آن را ندیده‌اید، دیدنش را توصیه می‌کنم و بعد این انیمه را هم ببینید. گرچه بین دو اثر ارتباطی هست، اما اشتراک جزئیات زیاد نیست؛ شبیه رابطه‌ی «Cloverfield» و «10 Cloverfield Lane». در کل این انیمه ارزش دیدن دارد؛ من آن را دوست داشتم، هرچند کمی کمتر از اثر اصلی. تفاوت عمده‌ی دیگر هم این است که دیدن حمله‌ی زامبی‌ها در نسخه‌ی انیمه‌ای تجربه‌ای متفاوت است — شاید برای برخی کمتر ترسناک باشد. به هر حال فیلمی ارزشمند است و به‌ویژه به کسانی که فیلم قبلی را دیده‌اند توصیه می‌کنم. ۷/۱۰