فیلم Never Die Alone 2004

روزنامه‌نگاری به‌نام پل (دیوید آرکت) مردی که تازه گلوله خورده و «کینگ دیوید» (DMX) نام دارد، به بیمارستان می‌رساند. وقتی نمی‌تواند او را نجات دهد، خودروی او را تحویل می‌گیرد و در آن نوارهای صوتی‌ای پیدا می‌کند که مرور زندگی این مرد به‌عنوان یک فروشندهٔ کوچک مواد مخدر را روایت می‌کنند. این قصه چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد؛ شخصیت DMX از همان ابتدا چندان دلپذیر نیست —...

روزنامه‌نگاری به‌نام پل (دیوید آرکت) مردی که تازه گلوله خورده و «کینگ دیوید» (DMX) نام دارد، به بیمارستان می‌رساند. وقتی نمی‌تواند او را نجات دهد، خودروی او را تحویل می‌گیرد و در آن نوارهای صوتی‌ای پیدا می‌کند که مرور زندگی این مرد به‌عنوان یک فروشندهٔ کوچک مواد مخدر را روایت می‌کنند. این قصه چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد؛ شخصیت DMX از همان ابتدا چندان دلپذیر نیست — به‌ویژه وقتی برای اینکه دوست‌دختر مستقلش حاضر به زندگی مشترک نشود، او را به هروئین معتاد می‌کند. فیلم زمخت است و نحوهٔ زندگی او تا حد زیادی قابل‌باور به‌تصویر کشیده شده: بی‌فکر و خودخواه، بی‌رحم و فریبکار. هم‌زمان خط داستانی دیگری دربارهٔ مایکل (با بازی قابل‌قبول مایکل ایلی) وجود دارد که مصرّانه به دنبال انتقام قتل است، هرچند خودش انسانی شایسته‌تر است. بسیاری از موزیسین‌ها تلاش کرده‌اند وارد سینما شوند و اغلب موفق نیستند. با اینکه فیلم تلاش نسبتاً قابل‌قبولی می‌کند و دیالوگ‌ها آن‌قدر پیش‌پاافتاده نیستند که انتظار داشتم، بازی DMX بیش از حد بر شخصیت و کاریزمای خودِ او تکیه دارد — کاریزمایی که کم هم ندارد — اما در عمق‌دادن به کاراکترش تلاش چندانی دیده نمی‌شود؛ شخصیتی که برایم کاملاً بی‌اهمیت بود. نریشن او گاه بذله‌گو و مشاهداتی است، و با وجود صحنه‌های مکرر و واقع‌گرایانهٔ سوءمصرف مواد، فیلم از نظر ریتم منظم است، اما در مجموع اثری فراموش‌شدنی است.