فیلم Child’s Play 1988

من طرفدار پروپاقرص فرنچایز «چاکی» هستم. در طول بالا و پایین‌های این مجموعه، دان مانچینی و تیمش همیشه فیلمی تماشایی عرضه کرده‌اند. حتی جدیدترین قسمت، Cult of Chucky (که تا حدی ناموفق بود)، برای من به‌عنوان یک هوادار قدیمی لذت‌بخش بود. اما هیچ فیلم بعدی هرگز به چشم من به پای نسخهٔ اصلی نرسیده است. آن Child's Play نخست نه تنها شخصیتی کلاسیک آفرید، بلکه...

من طرفدار پروپاقرص فرنچایز «چاکی» هستم. در طول بالا و پایین‌های این مجموعه، دان مانچینی و تیمش همیشه فیلمی تماشایی عرضه کرده‌اند. حتی جدیدترین قسمت، Cult of Chucky (که تا حدی ناموفق بود)، برای من به‌عنوان یک هوادار قدیمی لذت‌بخش بود. اما هیچ فیلم بعدی هرگز به چشم من به پای نسخهٔ اصلی نرسیده است. آن Child's Play نخست نه تنها شخصیتی کلاسیک آفرید، بلکه خودِ فیلم هم یک کلاسیک است. اولین بار که چاکی دهانش را باز می‌کند و صدای واقعی برد دوریف را می‌شنوی… من این صحنه را بارها دیده‌ام و هر بار همان شوک و شگفتی را تجربه می‌کنم — کاملاً مات و مبهوت، و همزمان با لبخندی بزرگ روی صورتم. امتیاز نهایی: ۳½ ستاره — خیلی خوشم آمد. قویاً پیشنهاد می‌کنم وقتش را بگذارید. پسر جوان «اندی» (الکس وینسنت) شیفتهٔ کارتون‌های «گود گایز» است. کالاهای مربوطه فراوان‌اند، ولی مادر بیوه‌اش «کارن» (کاترین هیکس) برای گذران زندگی محدودیت دارد و عروسک تازه برای تولد پسر خیلی گران است. خوشبختانه دوستش «مگی» (داین ماناف) فروشندهٔ دوره‌گردی پیدا می‌کند که یکی را با تنها ۳۰ دلار دارد و آن را برای خوشحالی اندی می‌آورد. اما ناگفته بماند که این تودهٔ زشت پلاستیکی توسط روح شیطانی «چارلز لی ری»، خفه‌کننده‌ای بی‌رحم که هنگام تعقیب در فروشگاه اسباب‌بازی در انفجاری متلاشی شد، تسخیر شده است. وقتی حادثه‌ای برای مگی رخ می‌دهد، اندی حقیقت را درمی‌یابد و تلاش می‌کند شرارت عروسکش را برای بزرگ‌ترها توضیح دهد، اما آن‌ها شک دارند—تا وقتی که مادر متوجه می‌شود چاکی بدون باتری هم به‌طرز عجیبی کار می‌کند و کم‌کم او و مأمور پلیس خودشان دست به شکار اسباب‌بازی می‌زنند. با اینکه قدش تنها حدود یک پاست، این عروسک در استفاده از چاقو فوق‌العاده مؤثر است و به دنبال انتقام از هر که به او خیانت کرده می‌گردد و می‌کوشد اندی را در نقشه‌اش وارد کند تا مانع از انسانی و آسیب‌پذیر شدن خودش شود. فیلم سرگرم‌کننده است، اما اصلاً ترسناک نیست. بازیگر خردسال، وینسنت، بعد از چند صحنه اعصابم را خرد می‌کرد و داستان عمق چندانی ندارد. فیلم‌برداری تلاش می‌کند حس تهدید ایجاد کند، اما موسیقی متن سنتتیکِ اواخر دههٔ ۱۹۸۰ مرتباً مرا به یاد سریال «مایامی وایس» می‌انداخت. فیلم کوتاه است و وقتی داستان حرکت می‌کند، رویدادها سریع و پی‌درپی رخ می‌دهند — اما من همهٔ این‌ها را کمی کمیک یافتم و پایانش صراحتاً احمقانه است. با این حال نمی‌توانم بگویم از آن متنفرم؛ تماشای آن نسبتاً لذت‌بخش است. دوستش داشتم. این فیلم را در کودکی زیاد دیدم. فقط بعد از سوختن چاکی بود که برایم ترسناک شد — آن تنها بخشی است که یادم می‌آید از آن ترسیده بودم. ۴ مه ۲۰۲۵ فیلم خوبی است و آغازگر عالی برای یک فرنچایز. خلاقانه، بامزه، ترسناک و بازی‌ها واقعاً خوب‌اند. این یکی از فیلم‌هایی است که بارها بازبینی‌اش کرده‌ام چون تماشای آن آسان و لذتبخش است. فیلم به‌حق نمادین است و هرگز کهنه نمی‌شود؛ تنها دلیلی که نمرهٔ کامل نگرفته این است که دلم چاکی بیشتری می‌خواست. نمره: ۹٫۵/۱۰