سریال The Walking Dead: The Ones Who Live

دست‌پخت دیگری از همان نسخهٔ بی‌کیفیتِ «مردگان متحرک». چطور می‌توانند این‌قدر اشتباه کنند؟ بیشتر قسمت اولِ خسته‌کننده را تحمل کردم تا اینکه کنار گذاشتم. بیایید از داستان ضعیف شروع کنیم: داستانی که شخصیت ریک گریمز را شکننده و احساسی نشان می‌دهد، در حالی که هم‌زمان دودل و نامنسجم است. صحنهٔ آغازین می‌بینیم ریک برای فرار از دست‌گیرکنندگان دستش را قطع می‌کند و چند دقیقه بعد...

دست‌پخت دیگری از همان نسخهٔ بی‌کیفیتِ «مردگان متحرک». چطور می‌توانند این‌قدر اشتباه کنند؟ بیشتر قسمت اولِ خسته‌کننده را تحمل کردم تا اینکه کنار گذاشتم. بیایید از داستان ضعیف شروع کنیم: داستانی که شخصیت ریک گریمز را شکننده و احساسی نشان می‌دهد، در حالی که هم‌زمان دودل و نامنسجم است. صحنهٔ آغازین می‌بینیم ریک برای فرار از دست‌گیرکنندگان دستش را قطع می‌کند و چند دقیقه بعد نیمه‌هوشیار می‌افتد؛ کم‌ترین توصیف برای این تصمیم این است که کاملاً بی‌فکر است و هیچ انطباقی با تصویر رهبر زیرک و راهبردی‌ای که در سریال اصلی به‌خوبی ساخته شده، ندارد. با توجه به تصویری که از ریک در حال اصلاحِ گذشته نشان می‌دهند، حدس می‌زنم تمرکز سریال حول این شخصیت نمادین نباشد. نبود نقش‌های قوی مردانه، درست؟ از مشاهدهٔ دوبارهٔ این حرف‌های خسته‌کننده و پرادعا هم اصلاً شگفت‌زده نشدم. نکات مثبت بسیار محدودند: بازیگران سطح بالایی دارند و بازی‌ها خوب است؛ طراحی صحنه و جلوه‌های بصری نیز فراتر از متوسط‌اند؛ اما این امتیازات نمی‌توانند کمبودهای برجستهٔ داستان‌پردازی را جبران کنند. در جمع‌بندی: مثل دیگر اسپین‌آف‌های «مردگان متحرک» تا امروز، در هستهٔ خود بی‌ثبات و اغلب ضعیف در روایت است و سریال را پایین می‌کشد. قطعاً رد می‌کنم. شاید بهتر باشد بگذاریم «مردگان متحرک» در آرامش بمیرد. نمی‌خواستم تمام بشه! اما باید یک پایان داشته باشه. ۵ از ۵ ستاره این بهترین اسپین‌آفِ «مردگان متحرک» است. چطور می‌تواند مرده باشد وقتی ریک گریمز حضور دارد؟ این اسپین‌آف همه‌چیز را کامل پوشش می‌دهد و همان پایان خوبِ «مردگان متحرک» را به ما می‌دهد که همه‌مان می‌خواستیم. ممنون از سازنده‌ها!