فیلم Three Days of the Condor 1975

فیلم «مأموریت غیرممکن» تا حدی از این اثر الهام نگرفته بود؟ حتی صحنه‌ی تلفن عمومی هم یادآور آن بود. البته پایان‌بندی فرق داشت. من اولین‌بار این فیلم را دههٔ ۹۰ میلادی در یک روز بارانی با مادرم روی AMC دیدم؛ از آن روزهایی که کانال‌ها را عوض می‌کنی و چیزی برای دیدن نیست، بیرون هم نمی‌شود رفت و بعد مادرم گفت: «این رو دوست داری.»...

فیلم «مأموریت غیرممکن» تا حدی از این اثر الهام نگرفته بود؟ حتی صحنه‌ی تلفن عمومی هم یادآور آن بود. البته پایان‌بندی فرق داشت. من اولین‌بار این فیلم را دههٔ ۹۰ میلادی در یک روز بارانی با مادرم روی AMC دیدم؛ از آن روزهایی که کانال‌ها را عوض می‌کنی و چیزی برای دیدن نیست، بیرون هم نمی‌شود رفت و بعد مادرم گفت: «این رو دوست داری.» منِ سیزده‌ساله آن زمان فکر می‌کردم این خفن‌ترین و پارانوئیدترین چیزی است که تا آن موقع دیده‌ام، و حالا که چهل سالم شده باز هم همین احساس را دارم. «پارانویا» تنها توصیف ممکن است؛ و این پارانویا در شخصیت ردفورد مضاعف می‌شود — او یک جاسوس است اما نه از نوع جیمز باند؛ بیشتر شبیه یک مامور روزمره و اداری است تا یک جاسوس اکشن. خودش هم مطمئن نیست چه کار می‌کند، قبلاً در چنین موقعیتی نبوده و از ابتدا تا انتها استرس او را حس می‌کنید. برای کسانی که کتاب را هم خوانده‌اند (که آن هم خوب است): این داستان باعث به‌وجود آمدن واحدهایی در ک‌گ‌ب و بعدها در سیا شد که بر اساس شغل ساختگیِ ردفورد در رمان شکل گرفته بود — عملاً قبل از فیلم چنین چیزی وجود نداشت. این واقعاً یک فیلم جاسوسی بی‌نقص است؛ آثار قبل و بعدش در این ژانر به‌نظر مثل پوسته‌ای توخالی می‌آیند. هنوز هم یک تریلر جاسوسی خوش‌ساخت است با اجرای خوب رابرت ردفورد؛ هرچند رابطهٔ عاشقانهٔ او با فی دانوِی کمی عجیب بود. شاید از نظر فناوری تاریخ‌گذشته به نظر برسد، اما مثل «The Conversation» خط داستانی‌اش همچنان مرتبط است. ۴٫۲۵ از ۵ فضای دههٔ ۱۹۷۰ِ این فیلم را دوست دارم. بازی‌ها هم عالی‌اند؛ رابرت ردفورد مثل همیشه خوش‌تیپ است. فیلم ریتم تندی دارد و یک بار هم سراغ موبایلم نرفتم. در مجموع، فیلمی مهیج و بسیار دیدنی است و به همهٔ دوستانم پیشنهادش می‌کنم.