فیلم 8MM 1999

به دنیای منحرف زیرزمینی هرزگی، S&M و فیلم‌های اسنوف «8MM» محصول 1999 به کارگردانی جوئل شوماخر، ماجرای یک کارآگاه خصوصی (با بازی نیکلاس کیج) را دنبال می‌کند که از سوی زنی ثروتمند و سالخورده استخدام می‌شود. شوهر آن زن اخیراً فوت کرده و در صندوق او یک فیلم اسنوف پیدا شده؛ او می‌خواهد بداند آیا دختر حاضر در فیلم واقعاً کشته شده است یا نه. ایمی...

به دنیای منحرف زیرزمینی هرزگی، S&M و فیلم‌های اسنوف «8MM» محصول 1999 به کارگردانی جوئل شوماخر، ماجرای یک کارآگاه خصوصی (با بازی نیکلاس کیج) را دنبال می‌کند که از سوی زنی ثروتمند و سالخورده استخدام می‌شود. شوهر آن زن اخیراً فوت کرده و در صندوق او یک فیلم اسنوف پیدا شده؛ او می‌خواهد بداند آیا دختر حاضر در فیلم واقعاً کشته شده است یا نه. ایمی مورتن نقش مادر دختر را بازی می‌کند و خوآکین فینیکس نقش یک نوازنده راک نوپا را دارد که در صنعت پورن کار می‌کند. کاتلین کینن هم نقش همسر کارآگاه را دارد. نیمهٔ اول فیلم پیگیری کارآگاه برای یافتن سازندگان آن فیلم اسنوف را نشان می‌دهد؛ کاری خسته‌کننده ولی زمخت و جذاب. در نیمهٔ دوم فیلم وارد فضایی می‌شود که نمایشِ زیرپوست هرز و جنسی شهرهایی مثل لس‌آنجلس و نیویورک است، و بخش‌هایی از داستان سخت است با چهره‌ای جدی اجرا شود؛ گاهی ضدقهرمانان بیش از اندازه کارتونی به نظر می‌رسند تا واقع‌گرایانه، هرچند مرز بین این‌ها باریک است. با وجود این‌ها پیام فیلم برایم جالب است: همان‌طور که در دنیای واقعی افراد ثروتمندی را می‌شناختم که بدون احساس مسئولیت نسبت به دیگران زندگی می‌کردند و برخوردشان این‌گونه بود که «چون می‌توانم» — شخصیت‌های پستِ «8MM» هم همین طرز فکر را دارند. فیلم ۲ ساعت و ۳ دقیقه است و در میامی، پنسیلوانیا (Wormleysburg/Harrisburg)، نیویورک (Hastings-on-Hudson, Elmsford, Yonkers, Queens & Long Island) و جنوب کالیفرنیا (لس‌آنجلس و لانگ بیچ) فیلم‌برداری شده است. فیلمنامه را اندرو کوین واکر نوشته و در بازیگران مکمل آنتونی هیلد نقش وکیل زن ثروتمند را دارد و جیمز گاندولفینی، پیتر استورمر و کریس باور در نقش افراد منحرف ظاهر می‌شوند. ارزیابی: نمرهٔ B. این فیلم احتمالاً به‌خاطر موفقیت «Se7en» مجوز ساخت گرفت؛ مثل «Se7en»، «8MM» هم به وجود انسان‌های ذاتاً شرور می‌پردازد و قهرمان می‌خواهد بداند چرا آن‌ها چنین‌اند. «8MM» پاسخ‌های زیادی ارائه نمی‌دهد و از نظر تمی پیچیده نیست؛ قالبش یک داستان معمایی معمولی است. نیکلاس کیج بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد، اما گاهی با واکنش‌های اغراق‌آمیزش بیننده را از درون داستان بیرون می‌کشد. جوئل شوماخر تونّی زمخت ایجاد می‌کند اما سبک بصری چندان برجسته یا منحصربه‌فرد نیست. با این وجود، «8MM» فیلم نسبتاً خوبی است؛ به‌جای سوءاستفاده صرف از خشونت، بیشتر به داستان و طرح توجه دارد، و به همین دلایل برای تماشا توصیه‌پذیر است. همچنین از آثار جنون‌آمیز نیکلاس کیج است که مانند بسیاری از فیلم‌های دیگر او، این یکی هم برای برخی تماشاگران جذاب است. اگر به تاریخ تولید فیلم نگاهی بیندازیم، «8MM» می‌توانست شکل دیگری داشته باشد: پروژه‌ای کم‌هزینه، تاریک و زمخت که قرار بود با دوربین روی دست و با حضور راسل کرو و کارگردانی دیوید فینچر ساخته شود—ترکیبی که احتمالاً مؤثر می‌بود و می‌توانست مانند «Se7en» به موفقیتی غیراَنتظار تبدیل شود. اما در نهایت شوماخر فیلم را ملایم‌تر کرد و حضور کیج بودجه را بالا برد که به نوبهٔ خود دخالت استودیو را افزایش داد و فیلم بیش از پیش سبک شد. نتیجهٔ این تغییرات برای برخی، افت کیفیت و تبدیل‌شدنِ یک اثر بالقوهٔ تأثیرگذار به فیلمی فراموش‌شدنی بود؛ خودِ نویسنده هم از نتیجهٔ نهایی ناراضی شد. اندرو کوین واکر در روایت‌های تاریک ماهر است و این فیلم می‌توانست تریلری ماندگار و پُرتنش باشد، اما به نظر می‌رسد از آن فرصت استفادهٔ کامل نشده است.