فیلم Full Time 2021

تماشای این فیلم باید برای هر دو طرفِ اعتصاب‌کننده و مدیران اجباری باشد. اینکه در قرن بیست‌ویکم هنوز به این تاکتیک‌های کهنه و سهمگین برای حل اختلافات صنعتی متوسل می‌شویم واقعاً حیرت‌آور است. همان‌طور که درباره تحریم‌های اقتصادی گفته می‌شود، این‌گونه اقدامات معمولاً افرادِ هدف را هدف نمی‌گیرد؛ بلکه آدمِ عادی خیابان است که حسابی متضرر می‌شود. «جولی» (لور کالامی) نمونه‌ای از چنین آدم‌هایی است: مادری...

تماشای این فیلم باید برای هر دو طرفِ اعتصاب‌کننده و مدیران اجباری باشد. اینکه در قرن بیست‌ویکم هنوز به این تاکتیک‌های کهنه و سهمگین برای حل اختلافات صنعتی متوسل می‌شویم واقعاً حیرت‌آور است. همان‌طور که درباره تحریم‌های اقتصادی گفته می‌شود، این‌گونه اقدامات معمولاً افرادِ هدف را هدف نمی‌گیرد؛ بلکه آدمِ عادی خیابان است که حسابی متضرر می‌شود. «جولی» (لور کالامی) نمونه‌ای از چنین آدم‌هایی است: مادری تنها با دو فرزند که به‌عنوان سرپرست خدمه اتاق‌ها در یک هتل پنج‌ستاره شیفتی کار می‌کند و هم‌زمان تلاش دارد مصاحبه‌ای با یک شرکت تحقیقاتی بازار — که پیشینه حرفه‌ای اوست — ترتیب دهد تا شغلی بهتر و منظم‌تر به‌دست آورد و کمتر مجبور باشد برای نگهداری بچه‌ها روی همسایه‌اش، خانم لوزینی (ژنوویو مینیچ)، حساب کند. حس درماندگی‌ای که این زن در سرتاسر فیلم دارد، کاملاً ملموس است. وقتی می‌کوشد چندین مسئولیت را هم‌زمان بچرخاند، عقل و روانش را حفظ کند، شغلش را از دست ندهد، خونسردی‌اش را نگه دارد و در برابر فرزندان خردسالش رفتارِ درستی داشته باشد، ناگزیر برایش دلتان می‌سوزد. اکثر ما که در شهر زندگی کرده‌ایم و به حمل‌ونقل عمومی متکی بوده‌ایم می‌دانیم وقتی این سرویس‌ها از کار می‌افتند چه‌قدر می‌توانند زندگی‌ات را فلج کنند. بازیِ قوی و جذاب کالامی تصویری باورپذیر از خستگی و فرسودگی می‌دهد؛ تصویری که نشان می‌دهد این وضع چطور آدم را تکه‌تکه می‌کند. پایان‌بندی فیلم تا حدی رستگارانه است و تماشاگر را با لبخندی از سالن بیرون می‌فرستد، اما در مجموع فیلم نگاهی ناراحت‌کننده و در عین حال تأثیرگذار به این دارد که چگونه اقدامات برخی افراد — فارغ از انگیزه‌های سیاسی‌شان — می‌تواند زندگی دیگران را به‌طور جدی خراب کند. آیا حالا وقتش نرسیده برای مواجهه با چنین وضعیتی به درهای بسته، کمبود نان و آب و حتی «دودِ سفید» متوسل شویم؟