فیلم Friday the 13th Part VII: The New Blood 1988

اینجا افسانه‌ای هست: قاتلی دفن شده، اما مرده نیست. جیسون وورهایز ناخواسته از قبر آبی‌اش زنده می‌شود، توسط دختری با نیروهای تله‌کینتیک. بنابراین کاروان «جمعه سیزدهم» برای دنباله‌ای دیگر — قسمت هفتم — به حرکت ادامه می‌دهد، دنباله‌ای که بار دیگر جیسونِ کم‌دوست‌داشتنی را مقابل دسته‌ای از نوجوانان آزاردهنده قرار می‌دهد. دست‌اندرکاران فیلم دست‌کم سزاوار احترام‌اند چون تلاش کرده‌اند با یک ترفند (شخصیت دارای نیروهای تله‌کینتیک که...

اینجا افسانه‌ای هست: قاتلی دفن شده، اما مرده نیست. جیسون وورهایز ناخواسته از قبر آبی‌اش زنده می‌شود، توسط دختری با نیروهای تله‌کینتیک. بنابراین کاروان «جمعه سیزدهم» برای دنباله‌ای دیگر — قسمت هفتم — به حرکت ادامه می‌دهد، دنباله‌ای که بار دیگر جیسونِ کم‌دوست‌داشتنی را مقابل دسته‌ای از نوجوانان آزاردهنده قرار می‌دهد. دست‌اندرکاران فیلم دست‌کم سزاوار احترام‌اند چون تلاش کرده‌اند با یک ترفند (شخصیت دارای نیروهای تله‌کینتیک که لَار پارک-لینکلن بازی می‌کند) انگیزه‌ای تازه به مجموعه ببخشند؛ اما در عمل همه‌چیز به همان تکرار همیشگی بدل می‌شود. در واقع این قسمت نسبت به قسمت ششم که خوش‌جلوه‌تر و سرگرم‌کننده‌تر بود، افت قابل‌توجهی دارد. قضیه تله‌کینزی بیشتر تبدیل به یک حاشیه می‌شود، که ناامیدکننده است چون نخ داستانی خوبی درباره‌ی یک دکتر مکار (تری کیزر) وجود دارد که هرگز به جایگاهی که شایسته‌اش است نمی‌رسد. در نگارش اندکی فکر درباره مدیریت غم و سوگواری شده، اما در نهایت همهٔ امیدها برای چیزی عمیق‌تر به قربانی‌شدن نوجوانانی که برای ما اهمیتی ندارند محکوم می‌شود. اگر قرار باشد همان ترکیب را ببینیم، می‌توانیم سه فیلم اول را تماشا کنیم. یک کشمکش نهایی نسبتاً خوب فیلم را از افت کامل نجات می‌دهد، اما واقعاً این دنباله‌ای ضعیف است که هیچ بهانه‌ای برای ساخته شدنش ارائه نمی‌دهد. نمره: ۴ از ۱۰. --- خیلی از هواداران سرسخت وحشت «خون تازه» را یا بهترین فیلم «جمعه سیزدهم» بعد از نسخهٔ اوریجینال می‌دانند، یا حتی بهترین فیلم کل مجموعه. اما از نظر من «خون تازه» پایین‌ترین نقطهٔ این فرنچایز است. شاید این فیلم از همه مضحک‌تر باشد، اما مشکل من آن‌قدرها مضحک‌بودن نیست؛ مشکل این است که با جدیت تمام با آن برخورد شده و این توازن برای «جمعه سیزدهم» کار نمی‌کند. من از قسمت‌های اول که زمینی‌تر و جدی‌تر بودند خوشم می‌آید، و از آن قسمت‌های بعدی که هرچند اغراق‌آمیز اما سرگرم‌کننده‌اند هم خوشم می‌آید؛ اما قسمت هفتم هم تلاش نمی‌کند هیچ‌کدام باشد و از همان ابتدا می‌لنگد. نمرهٔ نهایی: نیم‌ستاره — کسل‌کننده و ناامیدکننده. تا حد امکان از آن دوری کنید. --- «کری» در برابر جیسون با فیلمنامه‌ای ضعیف «جمعه سیزدهم، قسمت هفتم: خون تازه» که در ۱۹۸۸ منتشر شد، حدود ده سال پس از فیلم قبلی رخ می‌دهد و عنوانش — «خون تازه» — همین را توضیح می‌دهد: تامی جارویس دیگر در داستان نیست و خون جوانان جدیدی برای ریخته شدن توسط جیسون فراهم شده است. این قسمت دومین فیلمی است که جیسون به‌صورت یک جنازهٔ پوسیده و غیرانسانی به تصویر کشیده می‌شود و جلوه‌های ویژهٔ جیسون در پایان واقعاً خوب کار شده‌اند. نکتهٔ برجستهٔ قسمت هفتم حضور یک قهرمان زن شبیهِ «کری» با نیروهای ذهنی است که در پایان روبه‌روی جیسون می‌ایستد. همچنین تری کیزر در نقش درمانگر تینا، دکتر کروز حضور دارد. اگر با آقای کیزر آشنا نباشید، او در ۱۹۶۸ در «راچل، راچل» نقش کشیش کاریزماتیکی را بازی کرده بود. هرچند عنوان من این بخش را «کری علیه جیسون» می‌نامد، در واقع همان فرمول همیشگی «جمعه سیزدهم» است، اما این‌بار با قهرمانی که توانایی‌هایی شبیه به کری دارد. فیلمنامه اما ضعیف است و نیاز به پولیش و اصلاح داشته تا کاستی‌ها رفع شود، که همین آن را به یکی از ضعیف‌ترین قسمت‌های مجموعه تبدیل کرده — در کنار قسمت سوم (و بخش پایانی قسمت نهم). این قسمت مجموعه‌ای قابل‌توجه از شخصیت‌های زن دارد که مجموعه به داشتنشان شناخته شده، اما سازندگان نتوانسته‌اند از این پتانسیل استفاده کنند؛ و منظورم از این حرف لزوماً صحنه‌های برهنه یا ابتذال نیست (فیلم تا حدی هر دو را دارد). مثلاً جِین (استیسی گریسون) و رابین (الیزابت کایتان) از زنان برجسته‌اند، اما نقش‌شان کافی پرداخت نشده است. نقش جِین خیلی کوتاه است چون او نخستین قربانی می‌شود، در حالی که رابین زمان صفحه‌نمایش خوبی دارد اما کارگردان نتوانسته زیبایی‌اش را به‌درستی ثبت کند. برای کنجکاوان، ساندرا (هایدی کوزاک) یک صحنهٔ کوتاه شنا بدون لباس دارد. در همین حال ملیسا (سوزان جنیفر سالیوان) بازی بدی ندارد، اما طوری به تصویر کشیده شده که تقریباً دلتان می‌خواهد او بمیرد. از نظر لوکیشن‌ها، قسمت هفتم در جنوب آلاباما (شمال‌شرق موبایل) فیلم‌برداری شده و بخش‌هایی هم در جنوب کالیفرنیا انجام شده (مثلاً خانه‌ای که رابین در آن کشته می‌شود در تاپانگا قرار دارد). جمع‌بندی: قسمت هفتم بازتکراری از همان فرمول «جمعه» است با تمایز قهرمانی که نیروهای روان‌-حرکتی دارد و مثل فیلم قبلی جیسون حالا کاملاً غیرانسانی و هیولایی است. اوج فیلم بهترین تا به حال است: مبارزهٔ «کری» با جیسون و انفجاری چشم‌گیر. متأسفانه در نمایش زنان فیلم کمی افت می‌کند و بدتر اینکه فیلمنامه ناپخته و آماتورگونه است، شبیه قسمت سوم. با این وجود فیلم نسبتاً سرگرم‌کننده‌ای است و از آن «کمپ» بودن قسمت‌های III، V و VI تا حدی خالی‌ است. توضیح دربارهٔ پایان (اسپویلر): نه، جسد پدر تینا برای ده سال در دریاچه رها نشده بود؛ پایان اولیه روشن‌تر نشان می‌داد که بیرون آمدن جسد پدر از دریاچه محصول توانایی‌های ذهنی تینا بوده، هرچند زنجیرهٔ بلندی که مشاهده می‌شود واقعی است. البته این توضیح نمی‌دهد چرا جسد جیسون اوایل فیلم هنوز در دریاچه بود، اما می‌توان آن را به نفرینی که بر کریستال لیک بود نسبت داد و اینکه در این مرحلهٔ سری، عملاً کسی به آن قسمت دریاچه (نزدیک «کمپ بلاد») سر نمی‌زده. مدت زمان فیلم: ۸۸ دقیقه. نمره: C --- «جمعه سیزدهم، قسمت هفتم» دقیقاً از جایی که قسمت قبلی باقی گذاشته بود ادامه می‌دهد. حال و هوای نمادینی دارد که هم شوخ‌طبعی سبک را در بر می‌گیرد و هم به خود و خصم با جدیت می‌نگرد. عنصر افزودهٔ تله‌کینزی، که با تینای سرسخت معرفی می‌شود، این قسمت را متمایز می‌کند. دیدن یک «آخرین دختر» که خودش هم قدرت‌های ماورائی دارد و واقعاً می‌تواند تک‌به‌تک با جیسون مقابله کند، لذت‌بخش است. اما به جز تینا شخصیت‌های زیادی به‌خاطر سپرده نمی‌شوند؛ اغلبشان نوجوانان معمولی‌ای هستند که صرفاً برای شمارش قربانیان جیسون به فیلم آمده‌اند. صحنه‌های قتل در این فیلم نسبتاً ملایم‌اند، اگرچه کشتن با کیسه‌خواب نمادین و احتمالاً بهترین قتل در تاریخ مجموعه است. من تقریباً می‌خواستم به این فیلم ۳.۵ ستاره بدهم، اما پایان آن‌قدر عجیب و کلیشه‌ای بود که نمره‌ام را به ۳ کاهش دادم. هرچند این فیلم بخش زیادی از المان‌های قسمت ششم را قرض می‌گیرد، فقدان تام مک‌لاکلین به‌وضوح همراه با کاهش اندکی در کیفیت حس می‌شود. امتیاز: ۶۵٪ نتیجه: قابل قبول --- پیش‌درآمد فیلم جوی اتمسفریک و سرگرم‌کننده دارد؛ تینا که شبیه کری است، قهرمانی دلسوزانه است — اینکه یک بیمار روانی قهرمان باشد و آدم‌های عادی را آدم‌های فاسد و شرور ببینیم، چرخشی نسبتاً خوب در ژانر اسلشر است — و همهٔ این‌ها کمتر از قسمت‌های قبلی آلوده و لجن‌آلود به نظر می‌رسد، تا حدی به‌خاطر نبود شوخی‌های توالت و بریدن برخی از صحنه‌های خشونت توسط ممیزی. البته فیلم فیلم خوبی نیست، اما می‌توانست بسیار بدتر باشد.