فیلم The Killer 2023

فیچر «The Killer» بی‌تردید ساده‌ترین و سرراست‌ترین فیلم در کارنامه دیوید فینچر است؛ هم به سودش و هم به زیانش. از یک سو روایت ملانکولیک و صحنه‌خوانی مغناطیسی مایکل فاسبندر، همراه با فیلم‌برداری خلق‌وخوآمیز و موسیقی تپنده، تجربه‌ای تنش‌زا و غوطه‌ورکننده خلق می‌کنند که به‌خوبی توسط کارگردان اجرا شده است. از سوی دیگر نبود لایه‌های عاطفی مرتبط با داستان سطحی و شخصیت‌های بی‌نام، به‌همراه ساختار...

فیچر «The Killer» بی‌تردید ساده‌ترین و سرراست‌ترین فیلم در کارنامه دیوید فینچر است؛ هم به سودش و هم به زیانش. از یک سو روایت ملانکولیک و صحنه‌خوانی مغناطیسی مایکل فاسبندر، همراه با فیلم‌برداری خلق‌وخوآمیز و موسیقی تپنده، تجربه‌ای تنش‌زا و غوطه‌ورکننده خلق می‌کنند که به‌خوبی توسط کارگردان اجرا شده است. از سوی دیگر نبود لایه‌های عاطفی مرتبط با داستان سطحی و شخصیت‌های بی‌نام، به‌همراه ساختار تکرارشونده و فقدان خطوط فرعی، کم‌کم تماشاگر را از دنیای تخیلی کم‌توسعه‌یافته فیلم دور می‌سازد. در نتیجه بیشتر تحسین‌برانگیز است تا لذت‌بخش. داستان درباره یک آدم‌کش حرفه‌ای است که در انجام مأموریت مرتکب اشتباهی می‌شود و به‌جای هدف اصلی، معلمی لباس‌پوستی را می‌کشد؛ بنابراین مجبور به فرار می‌شود. او به جمهوری دومینیکن بازمی‌گردد و درمی‌یابد که آن‌جا هم امن نبوده، چون «مگدالنا» (شخصیتی که به او نزدیک است) در حمله‌ای به خانه دورافتاده‌اش به‌شدت زخمی شده است. او برای انتقام دنبال عاملان می‌گردد و در نهایت به‌سراغ مشتری میلیونر می‌رود؛ کار کارآگاهی‌اش با خشونت و سهولتِ خامی انجام می‌شود. فیلم بخش‌هایی از مبارزه، لحظاتی با دردسرهای جانوری (مثلاً سگ با مسکن از کار می‌افتد) و پایانی دارد که هرچند تیلدا سوینتون نقشی اندک دارد، از تهدید یا پیچیدگی چندانی برخوردار نیست. فیلم به‌صورت فصلی و فصل‌بندی‌شده روایت می‌شود که به تماشاگر کمک می‌کند در جهان سرد و حساب‌شدهٔ آدم‌کش حرکت کند. فاسبندر نقش آدم‌کشی حرفه‌ای را ایفا می‌کند که به قواعد سختی پایبند است؛ بازی او کم‌حرف، متمرکز و روش‌مند است و بیشتر دیالوگ‌ها به روایت اول‌شخص او تعلق دارد. از نظر اکشن، فیلم بیشتر به نمایش روش‌ها و رویه‌های حرفه‌ی آدم‌کشی می‌پردازد تا صحنه‌های اکشنِ خالص، هرچند یک فصل شامل مبارزه‌ای خشن است. موسیقی متن مینیمالیستی و سنگین ساخته ترنت رزنور و آتیکاس راس است که به‌خوبی کار شده؛ در عین حال حضور موزیک‌هایی نظیر مورایسی (The Smiths) برای برخی نامأنوس به‌نظر می‌رسد. از منظر مقایسه‌ای، فیلم جلوه‌ای شیک، روایتِ هوشمندانه و بازی‌های باکیفیت دارد، اما در نهایت «فقط یک فیلم آدم‌کشی دیگر» به‌شمار می‌آید و ردپای کم‌عمق‌تری نسبت به آثاری چون Leon: The Professional به‌جا می‌گذارد. داستان بنیادی و تا حدی کوتاه‌شده است و گرچه با سکانس‌های اکشن و روایتِ باکیفیت تا حدودی جبران می‌شود، اما به‌اندازه‌ای که شاید فیلم خود را در آن ردهٔ افسانه‌ای ژانر بداند برجسته نیست؛ بعضی نقدها آن را تاحدی مقلد و شبیه آثاری مثل The Mechanic دانسته‌اند. فیلم بر اساس مجموعهٔ کمیک فرانسوی Le Tueur اثر ماتز و لوک ژاکامون ساخته شده و فیلمنامه را اندرو کوین واکر نوشته است. نظرات منتقدان متفاوت است: برخی فیلم را کم‌فروغ و پایان‌نامتوازن دانسته‌اند، بعضی بازی فاسبندر را تحسین کرده‌اند و عده‌ای امتیاز بالایی داده و آن را برای طرفداران آثار آدم‌کشی و تریلرهای متمرکز و فکری تماشایی می‌دانند. در مجموع، اگر از تریلرهای سرد، روشمند و تمرکزشده بر زندگی روزمره یک قاتل حرفه‌ای لذت می‌برید، دیدنِ این فیلم ارزش دارد؛ اما انتظار یک کلاسیک عاطفی یا انقلابی در ژانر را نباید داشته باشید.