فیلم کره ای Decision to Leave 2022

با وجود ریتم و بازی‌های خوب، این فیلم می‌توانست یکی از آثار سطح بالا باشد؛ اما برای من تماشای آن به‌خاطر زیرنویس‌های بی‌کیفیت دشوار شد. فیلم Decision to Leave شاید از بهترین آثار پارک چان-ووک نباشد، اما همچنان داستانی پیچیده و جذاب درباره وسواس و «عشق ممنوع» ارائه می‌دهد. بخش اول فیلم مخاطب را کاملاً درگیر می‌کند و تم مرکزی و رمانسِ بین شخصیت‌ها در آن...

با وجود ریتم و بازی‌های خوب، این فیلم می‌توانست یکی از آثار سطح بالا باشد؛ اما برای من تماشای آن به‌خاطر زیرنویس‌های بی‌کیفیت دشوار شد. فیلم Decision to Leave شاید از بهترین آثار پارک چان-ووک نباشد، اما همچنان داستانی پیچیده و جذاب درباره وسواس و «عشق ممنوع» ارائه می‌دهد. بخش اول فیلم مخاطب را کاملاً درگیر می‌کند و تم مرکزی و رمانسِ بین شخصیت‌ها در آن هم‌سو به‌نظر می‌رسد، اما در نیمه دوم فیلم ضرب‌آهنگ افت می‌کند: روایت مکرراً به همان نقاط بازمی‌گردد و اثرگذاری اولیه را ندارد. طنزهای غافلگیرکننده تعادل خوبی ایجاد می‌کنند، اما از نقطه‌ای به بعد دیگر استفاده‌ای از آن‌ها نمی‌شود. خلاصهٔ داستان: مردی در پایهٔ کوه با جمجمه خردشده پیدا می‌شود؛ آیا لغزش بود، خودکشی کرده یا کسی او را هل داده؟ کارآگاه‌ها «جانگِ هه-جون» (با بازی پارک هه-ایل) و دستیار جوانش «سو-وان» (گو گیونگ-پو) مأمور تحقیق می‌شوند. تنها مظنون واقعیِ ممکن، بیوهٔ جوانِ او «سونگ سئو-ره» (تانگ وی) است، اما او مدعی است که آلِبی دارد و سالمندانِ زیر مراقبتش از او به نیکی یاد می‌کنند. کم‌کم کارآگاه میانسال نسبت به او دچار وسواس می‌شود؛ او جلوی آپارتمانش کمین می‌کند، دنبال‌رویش می‌شود و زن هم از این موضوع باخبر است — آیا با او بازی می‌کند یا دارد او را مسخره می‌کند؟ سال‌ها بعد برخوردی شرم‌آور بین آن‌ها رخ می‌دهد و کمی بعد جسدی در استخر پیدا می‌شود: شوهر جدیدِ سئو-ره. آیا او قاتل سریالی است یا کاملاً بی‌گناه؟ بازرس به این باور می‌رسد که او پشتِ ماجراست، اما شواهد کافی ندارد و وسواس روزافزونِ شخصیِ او همراه با مهارتِ سئو-ره در فریب و دستکاری، به پایانی می‌انجامد که واقعاً غافلگیرکننده است. بازی‌ها درخشان‌اند، به‌خصوص اجرای تانگ وی؛ همچنین لحنی از طنز وجود دارد و خودِ فیلم بیننده را با سرنخ‌هایی روبه‌رو می‌کند تا به احتمال‌های مختلف فکر کند — رد هِرینگ‌های فراوانی در کار است. جانگ یونگ سوک هم در نقش مادربزرگِ سالخورده «هه-دونگ» ایفای نقش دلنشینی دارد. فیلمنامه پر از پیچ و تاب است و عملاً دو روایت در یک اثر گنجانده شده‌اند؛ نمایش فیلم گاهی عجیب و خوشایند است و تا انتها شک و تردید را برای بیننده نگه می‌دارد. از نظر بصری فیلم چشم‌نواز است: حرکات دوربین، چینش صحنه‌ها و استیجینگ همگی خوب کار شده‌اند. با این حال، برای برخی تند و تیز بودنِ روایت جای خود را به کندی داده و انگیزه‌های شخصیت‌ها برایم کاملاً روشن نبود — شاید ناآشنایی با تنش‌ها و زمینه‌های ملیتیِ کره‌ای-چینی در فهم بعضی کنش‌ها مؤثر باشد. در مجموع تجربه‌ای لذت‌بخش و در عین حال آمیخته به ابهام و تناقض است. نمره: B-