فیلم Rocky II 1979

راکی پس از اینکه قهرمان آپولو کرید را تا آخرین نفس به مبارزه کشید، از رینگ کناره‌گیری می‌کند و برای مدتی در حس «بازندهٔ شکوهمند» خود غرق می‌شود. اما خوش‌شانسی از او روی برمی‌گرداند و او در مواجهه با مشکلات زندگی، دعوت به یک مبارزهٔ دوباره با آپولو کریدِ از پیش مغرور را می‌پذیرد؛ تصمیمی که آدریان را شدیداً نگران می‌کند. این دنباله واقعاً شایستهٔ فیلم...

راکی پس از اینکه قهرمان آپولو کرید را تا آخرین نفس به مبارزه کشید، از رینگ کناره‌گیری می‌کند و برای مدتی در حس «بازندهٔ شکوهمند» خود غرق می‌شود. اما خوش‌شانسی از او روی برمی‌گرداند و او در مواجهه با مشکلات زندگی، دعوت به یک مبارزهٔ دوباره با آپولو کریدِ از پیش مغرور را می‌پذیرد؛ تصمیمی که آدریان را شدیداً نگران می‌کند. این دنباله واقعاً شایستهٔ فیلم اول است؛ هنوز از اصالت و باورپذیری در هستهٔ خود برخوردار است و همان تمِ «از خاک تا قله» را دارد که مخاطب را همراه نگه می‌دارد. فیلم گاهی دچار احساسات‌گرایی می‌شود—آدریان حالا همسر مهربان و بارداری است که نقش تأثیرگذاری در زندگی راکی دارد—اما همین پیوند عاطفی قلب تپندهٔ فیلم‌های ابتدایی را حفظ می‌کند. صحنه‌ای که آدریان بعد از بهوش آمدن از کما به راکی می‌گوید «برو و پیروز شو» انگیزه‌ای قوی در او ایجاد می‌کند و کلِ روند تمرین و جدال نهایی را به حرکت درمی‌آورد. استالونه که باز هم نویسنده و کارگردان است، این فرصت را دارد تا پایان متفاوتی نسبت به قسمت اول ارائه کند. شخصیت آپولو کرید در این فیلم بیشتر پرداخت شده است؛ روی سطح فردی مغرور و ظاهرپرست به نظر می‌رسد، اما زیر این پوسته، شخصیتی عمیق و قابل احترام دیده می‌شود که در مبارزهٔ نهایی آن جنبه‌ها بروز می‌کنند. بازیِ کارل ویذرز در نشان‌دادن آن عمق، به‌ویژه در لحظات غیرکلامی، بسیار تأثیرگذار است و به شکل قابل قبولی مسیر شخصیت او را تا رخدادهای بعدی مجموعه تکمیل می‌کند. بازی‌ها نسبت به قسمت اول قوی‌تر است؛ سلیوِستر استالونه و تالیا شایِر شیمی خوبی دارند و نقش‌ها را خوب از آن خود می‌کنند. دیالوگ‌ها قابل‌هضم‌تر شده‌اند، هر چند که خود فیلمنامه در مجموع کمی ضعیف‌تر از داستان کامل و کم‌نقص قسمت اول است. اما مهم‌تر از همه، فیلم عمیق‌تر به روانِ راکی می‌پردازد: مردی شکسته و کم‌اعتماد به نفس که می‌خواهد بزرگ‌تر شود اما تنها توانایی‌اش مبارزه است. تضاد بین میل درونی به مبارزه و فشارهای بیرونی برای کناره‌گیری، موتور درام فیلم است و وقتی مبارزهٔ نهایی شکل می‌گیرد، فیلم اوج می‌گیرد—صحنه‌ای تند و پرانرژی که از بهترین تجربه‌های سینمای ورزشی است. در مجموع، راکی II آخرین فیلمِ واقعیِ مبتنی بر شخصیتِ راکی به‌شمار می‌آید قبل از اینکه مجموعه بر جنبهٔ صرفِ بوکس تمرکز بیشتری کند. فیلم آرمان‌خواهی و عزمِ نسلِ دههٔ هفتاد را خوب ثبت می‌کند؛ داستانی دربارهٔ درست‌کردن زندگی، شرافت و بلندپروازی که با وجود چند نقطهٔ ساده‌انگارانه، همچنان با صداقت خود تأثیرگذار است. این یک اثر سرگرم‌کننده و پرهیجان است که تا امروز هم اثرگذار مانده است.