فیلم Green Zone 2010

فیلم دربارهٔ ادعای دروغین آمریکا مبنی بر وجود تسلیحات کشتار جمعی در عراق است؛ ادعایی که مشخص می‌شود بر پایهٔ اطلاعات دست‌کاری‌شده‌ای بوده تا منافع شخصی عده‌ای را تأمین کند. در مجموع، فیلم اکشن قابل‌قبولی است. هرچند از فیلم متنفر نبودم، واقعاً پرسش داشتم این اثر برای چه مخاطبی ساخته شده است؟ آیا این یکی از آن تلاش‌های پس‌نگرانه برای آرام کردن وجدان است که می‌خواهد...

فیلم دربارهٔ ادعای دروغین آمریکا مبنی بر وجود تسلیحات کشتار جمعی در عراق است؛ ادعایی که مشخص می‌شود بر پایهٔ اطلاعات دست‌کاری‌شده‌ای بوده تا منافع شخصی عده‌ای را تأمین کند. در مجموع، فیلم اکشن قابل‌قبولی است. هرچند از فیلم متنفر نبودم، واقعاً پرسش داشتم این اثر برای چه مخاطبی ساخته شده است؟ آیا این یکی از آن تلاش‌های پس‌نگرانه برای آرام کردن وجدان است که می‌خواهد توجه مخاطب را از این منحرف کند که چه کسی پیش از تهاجم به عراق چه چیزی را به ما گفته بود؟ به‌هرحال، داستان چنان القا می‌کند که کل این تهاجم بر پایهٔ نقشه‌ای دقیق آمریکایی برای نصب دولت‌های دست‌نشانده بوده است. بر چه شواهدی؟ همین را میلر (مت دیمون) و تیم نخبهٔ شکار تسلیحات کشتار جمعی قرار است کشف کنند. آنچه دنبال می‌آید تجربه‌ای نسبتاً پیش‌پاافتاده است، مملو از درام‌های جاسوسی کلیشه‌ای، در حالی که تیم مرتباً در جست‌وجوی خود بی‌نتیجه می‌ماند. آیا نشت اطلاعاتی وجود داشته؟ آیا اصلاً چنین چیزهایی وجود نداشته‌اند؟ آیا نقشهٔ بزرگ‌تری در کار است؟ راستش، هیچ‌یک از این پرسش‌ها مرا واقعاً کنجکاو یا نگران نکرد. برای آنکه این نوع پیچیدگی‌ها مؤثر باشند، فیلمنامه و بازی‌ها باید بسیار تیزتر و دقیق‌تر باشند؛ اما اینجا با برداشتِ نسبتاً ساده‌انگارانه‌ای روبه‌رو هستیم—نه تنها دربارهٔ نقش متفقین (فراتر از دخالت آمریکا در عراق) بلکه دربارهٔ برخورد با مردم محلی که یا به‌عنوان کشاورزان ساده تصویر شده‌اند یا به‌عنوان قاتلانی دوچهره. دیمون تنها نقش را اجرا می‌کند، جیسون آیزکس انتخابی کمی نامتجانس دارد و گرگ کینیر در نقش پاوندستون—مأمور پنتاگون مسئول جست‌وجو—کاملاً ناامیدکننده است. دخالت‌های کمی آزاردهندهٔ روزنامه‌نگار تحقیقی لوری دین (امی رایان) هم به این ترکیب افزوده شده و نتیجه صراحتاً اثری کلیشه‌ای و آشفته است. گاه ریتم فیلم فعال است، اما در بیشتر اوقات با قدم‌هایی کند به‌سمت پایانی حرکت می‌کند که احتمالاً تنها چیزی است که این فیلمنامهٔ نظری و ضعیف می‌توانست ارائه دهد.