فیلم Blue Valentine 2010

فیلمی کم‌سر و صداست که ممکن است نادیده گرفته شود، اما بسیار شدید، واقع‌گرایانه و قابل‌باور است و دیدنش برای بسیاری دشوار خواهد بود. درام‌های عاشقانه دقیقاً از نوع علاقه‌مندی‌های من نیستند، اما کیفیت کار در این فیلم و مهارت کارگردان درک سیان‌فرنس را می‌پذیرم. در تمام جنبه‌ها، این فیلم محصول عشق است و تا حد زیادی بر تجربهٔ شخصی کارگردان استوار است؛ کسی که در...

فیلمی کم‌سر و صداست که ممکن است نادیده گرفته شود، اما بسیار شدید، واقع‌گرایانه و قابل‌باور است و دیدنش برای بسیاری دشوار خواهد بود. درام‌های عاشقانه دقیقاً از نوع علاقه‌مندی‌های من نیستند، اما کیفیت کار در این فیلم و مهارت کارگردان درک سیان‌فرنس را می‌پذیرم. در تمام جنبه‌ها، این فیلم محصول عشق است و تا حد زیادی بر تجربهٔ شخصی کارگردان استوار است؛ کسی که در جوانی طلاق والدینش را شاهد بوده است. اگرچه عنوان فیلم یادآور جنبه‌های شیرین‌تر عشق است، اما در واقع فیلم به‌شیوه‌ای دقیق رابطه‌ای را از آغاز تا پایان کالبدشکافی می‌کند. می‌توانم قبول کنم اگر کسی بگوید این فیلم برای همه نیست: فیلمی پُر و سنگین است، ریتمی آهسته دارد، گذرگاه‌هایی یکنواخت دارد و دیالوگ‌هایی که گاهی صرفاً برای پر کردن زمان‌اند؛ اما همین دیالوگ‌ها به شناخت شخصیت و رفتار دو نفر از زوج کمک می‌کنند. علاوه بر این، روایت فیلم خطی نیست و با جلو و عقب بردن زمان، گذشته و حال را در هم می‌آمیزد تا تکامل رابطه و هم‌زمان فرسایش آن را نشان دهد. فیلم دلنشین یا تماشای آسانی نیست و بخش زیادی از این سختی به خاطر اصالت آنچه می‌بینیم است: آن زوج می‌توانند همسایهٔ ما یا خودِ ما باشند. برای بسیاری، این فیلم می‌تواند خاطرات دردناکِ آشنایی‌ها و ازدواج‌های گذشته و حال را تداعی کند. بازی رایان گاسلینگ و میشل ویلیامز را واقعاً دوست داشتم. هر دو بازیگر کاملاً در نقش غرق شده‌اند، شیمی و هم‌پوشانی قوی‌ای ساخته‌اند و تا حد زیادی روح فیلم‌اند. گاسلینگ نقش مردی رمانتیک را بازی می‌کند که به‌طور مطلق به عشق باور دارد و حاضر است هر کاری انجام دهد تا زندگی مشترک‌شان را نگه دارد؛ او پرشور، تمام‌عیار و پرانرژی است، مردی که ریسک‌پذیر است و اعتمادبه‌نفس دارد تا برای کسانی که دوست‌شان دارد بدود. ویلیامز نقش زنی را دارد که کم‌حرف‌تر، محکم‌تر و کمی دفاعی است، اما پرشخصیت و دارای نیروی درونی است. افزون بر این، این بازی باعث شد بازیگر نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر زن شود. تصویربرداری فیلم بسیار خوب انجام شده، تدوین عالی و ارزش‌های تولید بالا دارد. فیلم پرزرق‌وبرق نیست و ممکن است بسیاری آن را نادیده بگیرند؛ واقعاً فیلمی کامل یا کاملاً دوست‌داشتنی نیست، اما جالب و پُرنفوذ است و اگر فرصتش را بدهیم، غیرممکن است برای شخصیت‌ها دلسوزی نکنیم و با دشواری‌هایی که می‌گذرانند همراه نشویم. نمایشی نسبتاً دلتنگ‌کننده از دو جوان با پیشینه‌های تا حدی نابسامان که با هم می‌شوند — او با بچه‌ای از رابطهٔ قبلی — و با زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. رایان گاسلینگ در نقش «دین» مردی از طبقهٔ کارگر است که از کار کردن به‌عنوان تعمیرکار/نقاش زندگی‌اش راضی است، در حالی که «سیندی» (میشل ویلیامز) پرستاری است که آرزوهای (کمی) بلندتری برای خود، او و دخترش دارد. داستان در رشته‌هایی روایت می‌شود که سعی دارند مسیرهای جداگانه و نسبتاً دپرس‌کنندهٔ آن‌ها تا وضعیت کنونی‌شان را با مسائل جاری ترکیب کنند. بی‌شک زمانی عشق بینشان بوده، اما مدت‌هاست که جای خود را به کینه، ناامیدی و حتی کمی حسادت داده است و همهٔ این‌ها با شبی نسبتاً فاجعه‌بار «رمانتیک» در هتلی به اوج می‌رسد. از ابتدا، اجتناب‌ناپذیری تلخ داستان کاملاً آشکار است و هرچند فیلم با دقت ساخته شده، نمی‌تواند خود را از دامان یک ملودرام نسبتاً تیره و خشم‌آلود رها کند. فیلمی که احساسِ افتادن در عشق و بیرون آمدن از آن را هم‌زمان منتقل می‌کند. هشدار نمی‌دهد، فقط می‌زنی — با تمام لطافت و خشونتِ صمیمیتِ واقعی. رایان و میشل بازی نمی‌کنند — آن‌ها یادآوری می‌کنند. و شاید همین دردناک‌ترین نکتهٔ کار باشد.