فیلم The Other Woman 2009

گناه از دست دادن نوزاد و انگِ «نامادری بد» این فیلم که بر اساس رمان Love and Other Impossible Pursuits ساخته شده، به‌نظر من بسیار دست‌کم‌گرفته شده است. ناتالی پورتمن در این فیلم در نقش امیلیا چنان درخشید که خودِ فیلم بیشتر به‌خاطر حضور او زیبا شده بود؛ شخصیت امیلیا محور داستان است و نمایش همدلانه و پیچیدهٔ او ارزشمند است. حقش جایزه‌های بزرگ جهانی بود،...

گناه از دست دادن نوزاد و انگِ «نامادری بد» این فیلم که بر اساس رمان Love and Other Impossible Pursuits ساخته شده، به‌نظر من بسیار دست‌کم‌گرفته شده است. ناتالی پورتمن در این فیلم در نقش امیلیا چنان درخشید که خودِ فیلم بیشتر به‌خاطر حضور او زیبا شده بود؛ شخصیت امیلیا محور داستان است و نمایش همدلانه و پیچیدهٔ او ارزشمند است. حقش جایزه‌های بزرگ جهانی بود، متأسفانه چنین شناخته‌ای نشد، احتمالاً به‌خاطر قضاوت‌های منفی برخی منتقدان. تماشای فیلم لذت‌بخش است. هرچند بر اساس زندگی‌نامه نیست، اما قصه‌هایی شبیه این حول و حوش ما اتفاق می‌افتند. فیلمنامه بسیار تاثیرگذار است و نحوهٔ پرداخت به شخصیت امیلیا بزرگ‌ترین نقطهٔ قوت فیلم است. او با مردی متأهل ازدواج می‌کند و بعد از آن نامادریِ فرزند او می‌شود. وقتی نوزادش در آغوشش می‌میرد، همه او را به بی‌احتیاطی نسبت به فرزند همسرش متهم می‌کنند؛ فیلم با پیچ‌وخم‌های ظریف نشان می‌دهد او چگونه از این بحران عبور می‌کند. نه تنها ناتالی، بلکه تمام بازیگران مکمل—از جمله همسر، کودک و همسر قبلی—درخشان‌اند. فیلم در مورد از دست دادن، زندگی زناشویی، مراقبت از کودک و دیگر کشمکش‌های زندگی است. در نیمهٔ اول شاید همه‌چیز آن‌چنان جذاب به‌نظر نرسد، اما پس از گذشتن از میانه، بخش‌های بعدی تعادل داستان را به‌خوبی برقرار می‌کنند. پایان‌بندی را دوست داشتم؛ آن صحنهٔ پایانی بسیار خوب کار شده و حتی برای کسانی که دین یا اعتقادی ندارند، دیالوگ‌های پایانی تأثیرگذار هستند. کتاب را نخوانده‌ام، اما به‌نظرم فیلم در مواردی قوی‌تر از رمان عمل کرده است. به‌عنوان یک سینمادوست، اگر این فیلم را توصیه نکنم، اشتباه کرده‌ام — آن را به‌ویژه به بزرگسالان توصیه می‌کنم. امتیاز: 8/10