فیلم The Nice Guys 2016

یک کمدی رترو غیرمنتظره و حسابی سرگرم‌کننده! همه‌چیز از مراسم اسکار امسال شروع شد؛ برای اولین‌بار این زوج را دیدم و حدس زدم این بخشی از راهبرد تبلیغاتی‌شان است. رفتم دنبال اطلاعات کامل و فکر کردم فیلمی احمقانه مثل «باباها خانه» خواهد بود. به همین خاطر حتی حوصله نکردم تیزر و تریلرش را ببینم، اما حالا بابت این قضاوت عجولانه حسابی خجالت‌زده‌ام. چون این فیلم فوق‌العاده...

یک کمدی رترو غیرمنتظره و حسابی سرگرم‌کننده! همه‌چیز از مراسم اسکار امسال شروع شد؛ برای اولین‌بار این زوج را دیدم و حدس زدم این بخشی از راهبرد تبلیغاتی‌شان است. رفتم دنبال اطلاعات کامل و فکر کردم فیلمی احمقانه مثل «باباها خانه» خواهد بود. به همین خاطر حتی حوصله نکردم تیزر و تریلرش را ببینم، اما حالا بابت این قضاوت عجولانه حسابی خجالت‌زده‌ام. چون این فیلم فوق‌العاده بود؛ قطعاً صرفاً یک کمدی معمولی نیست، بلکه در مجموع یکی از بهترین فیلم‌های سال است و لایق قرار گرفتن در لیست ده یا بیست فیلم برتر هرکس است. فیلم از نوع رترو است و در اواخر دههٔ ۷۰ در لس‌آنجلس می‌گذرد. دو کارآگاه خصوصی ناهمگون ناخواسته کنار هم می‌آیند تا دربارهٔ ناپدید شدن مرموز یک ستارهٔ پورنو که به گفتهٔ خاله‌اش از مردگان بازگشته، تحقیق کنند. بعداً این پرونده با قضیهٔ ناپدید شدن دختر دیگری که پروندهٔ پرمخاطبی است پیوند می‌خورد و با همهٔ سرنخ‌ها، این دو تا پای جانشان می‌روند تا مسئله را حل کنند. بقیهٔ داستان نشان می‌دهد که آیا موفق می‌شوند یا بازنده از آب درمی‌آیند. فیلم را کارگردان «آیرون من ۳» ساخته که آن را با در نظر داشتن طرحی برای سریال نوشته بود، اما در نهایت به این کمدی زیبا تبدیل شد. اولین نکته‌ای که دوست داشتم اجرای رایان و راسل بود؛ هر دو کاملاً جا انداخته‌اند، به‌ویژه رایان گاسلینگ در صحنه‌های کمدی. مدت‌ها بود که این‌قدر نخندیده بودم — واقعاً غافلگیرکننده است؛ فکر نمی‌کردم آن‌ها در کمدی این‌قدر خوب باشند، اما از هر تحسینی فراترند. فقط این دو نیستند؛ یک دختر نوجوان شبیه یک «نانسی درو» گزارشگر هم به تیم اضافه می‌شود و نقش او تأثیر زیادی روی روایت دارد. ممکن است فکر کنید داستان قابل پیش‌بینی است، اما فیلمنامه خوب و پر از پیچش است. همهٔ عوامل کارشان را عالی انجام داده‌اند؛ حتی دو ساعت فیلم هم طولانی به‌نظر نمی‌رسد و خیلی سریع می‌گذرد. بازیگران، عوامل پشت‌صحنه و تولید همه باید برای دنبالهٔ فیلم بازگردند؛ امیدوارم خیلی زود این اتفاق بیفتد. فیلمی که بزرگ‌سالان حتماً باید ببینند. امتیاز: 8/10 من هرگز طرفدار رایان گاسلینگ نبودم. هیچ فیلمی تا به حال تا این حد نتوانسته بود من را نسبت به او تغییر دیدگاه دهد تا اینکه «پسران خوب» را دیدم. شِین بلک در اوج قرار دارد: جذاب برای طیف وسیع، اجراهای درخشان و صادقانه‌تر از همه، خنده‌هایی بیش از هر چیزی که در سال‌های اخیر دیده‌ام. امتیاز نهایی: ★★★½ — قویاً توصیه می‌کنم وقت بگذارید و ببینید. والتون‌ها، پورنوگرافی، دیک‌سیِ پیچیده، هیتلر، آرامش، زنبورهای خوشه‌ای ... و چیزهای دیگر! «پسران خوب» را شِین بلک کارگردانی کرده و بلک همراه آنتونی باگاروچزی فیلمنامه را نوشته است. در فیلم راسل کرو، رایان گاسلینگ و انگوری رایس بازی می‌کنند. موسیقی اثر جان اُتمان و دیوید باکلی است و فیلم‌برداری توسط فیلیپ روسّلوت انجام شده. داستان در لس‌آنجلس سال ۱۹۷۷ می‌گذرد؛ یک کارآگاه خصوصی و یک آدم‌کش اجیرشده درنهایت روی یک پروندهٔ مشترک برای پیدا کردن یک دختر گمشده می‌افتند. آیا تضادها واقعاً می‌توانند همدیگر را جذب کنند؟ و مهم‌تر اینکه، آیا آن‌ها فقط از خطرات پرونده‌ای که هرچه جلوتر می‌رود تاریک‌تر می‌شود جان سالم به در می‌برند، یا از پس یکدیگر هم برمی‌آیند؟ مهم نیست که چه کسی این کار را در اتاق انجام داده — من فقط می‌خواهم بدانم با چه کسی کرده و عکس‌ها را بگیرم. چقدر عالی است که شِین بلک دوباره در حوزهٔ راحت خود برگشته و چنین نوآر-کمدی دوستی شاد و در عین حال قابل‌توجهی ساخته است. یازده سال از زمان «کیس کیس بنگ بنگ» می‌گذشت که به ما یادآوری کرد بلک در ترکیب زوج‌های پرتحرک مردانه‌ای که زبان تند و تیز هم دارند، کم‌نظیر است — کسی که فیلمنامهٔ «اسلحهٔ مرگبار» و «آخرین غریبه» را هم نوشته بود. ایدهٔ «پسران خوب» سال‌ها در دست رشد بود و سرانجام آزاد شد تا طرفداران کارهای بلک و علاقمندان به این سبک سینما را خوشحال کند. مثل دیگر آثار زوج‌محور او، ما با دو مرد ناهماهنگ همراهیم. هالند مارچِ سابقِ پلیسِ گاسلینگ کمی مضحک، از دیدن خون می‌ترسد و از نظر اخلاقی آسیب‌پذیر است. جکسون هیلیِ کرو آدمی است که برای پول کتک می‌زند، اما مردی قابل‌اعتماد است، از ماهی خانگی‌اش خوشش می‌آید و رگه‌ای از قهرمان بودن در او دیده می‌شود. آنچه آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد مشکلات خانوادگی و اشتیاق هر دو برای بهتر شدن است؛ بلک آن‌ها را به عمق زیرپوست صنعت پورنو در لس‌آنجلس می‌فرستد و تا حدی هم فساد را وارد معادله می‌کند تا فرصتی برای بهبود زندگی‌شان فراهم شود. به‌عنوان یک زوج، مارچ و هیلی بسیار بُرنده و بامزه‌اند. کرو همزمان تهدیدآمیز و بامزه است، گاسلینگ دلپذیر و شوخ اما تا حدی دست‌پاچه است، و هر دو بازیگر در کمدی بصری هم تبحر دارند (مانند ادای احترام گاسلینگ به لو کاستلو و واکنش کرو به قتل یک ماهی توسط یک شعبده‌باز). مهم‌تر اینکه هر دو خط‌های دیالوگِ کشنده را می‌توانند تحویل دهند، که برای یک اثر تحت‌تأثیر شِین بلک ضروری است؛ چون هرگز ریتم‌شان نمی‌لنگد و ضربه‌های طنز پی‌درپی انداخت می‌شوند. بعد هم رایس — فوق‌العاده و در واقع سومین نقش اصلی — که به‌عنوان دختر ۱۳ سالهٔ مارچ سرزندگی دارد و واکنش‌های منطقی و زیرکانه‌ای به دو مردی که زندگی‌اش را تحت‌تأثیر قرار داده‌اند نشان می‌دهد. لس‌آنجلسِ دههٔ ۷۰ با دقت طراحی شده: نورهای نئون چشمک‌زن، سبیل‌ها و موسیقی دیسکو، مدهای بحث‌برانگیز و گروه‌های اعتراضی که دربارهٔ امور پیش‌پاافتاده اعتراض می‌کنند. و بعد زاویهٔ پورنوگرافی است؛ دههٔ ۷۰ دوران رونقِ «جنس می‌فروشد» بود و بستر ایده‌آلی برای بلک تا در پوشش نوآرِ خودش آن را بکاود. به‌عنوان یک قطعهٔ نوآر هم همه‌چیز را دارد: زنان فَتِال، آدم‌کش‌ها، توطئه‌ها، روایت صوتی و مجموعه‌ای از شخصیت‌های رنگارنگ و عجیب (مارشال‌های هیجان‌زده و مشکل‌ساز، یک پینوکیوی پورنو و نوجوانی که حاضر است محتوای زیرپوشش را برای پول نشان دهد!). و البته اسراری برای حل شدن و سنگ‌هایی برای زیر و رو شدن وجود دارد که همه در گردابی از خشونتِ شیک، کمدی موقعیتی و کار دوربین سیال روایت می‌شوند. بلک می‌خواهد همه‌چیز را داشته باشد: با خونسردی بماند و در عین حال برداشت‌های طعنه‌آمیز از آمریکای آن دوره ارائه کند، و وقتی می‌تواند به لبهٔ شوخی‌های تند نزدیک می‌شود — کاری که ممکن است برای بعضی‌ها (نه من) مثل استفاده از شوک برای جلب توجه جلوه کند. همچنین نکته‌ای کوچک این است که او گاهی المان‌هایی از آثار قبلی‌اش را بازمی‌آورد — برای مثال شباهت‌هایی بین آغاز «اسلحهٔ مرگبار» و «پسران خوب» دیده می‌شود. اما ایرادات کنار، این فیلم سرگرمی فراوان و عمق دراماتیک پنهانی دارد؛ گنج واقعی‌ای که ای‌کاش بلک بیشتر سراغ نوآر نو می‌رفت. هنوز باور ندارید؟ دفعهٔ بعد که برای شنا می‌روید، مراقب باشید ریچارد نیکسون تعقیبتان نکند! امتیاز: 9/10 این فیلم ریشه‌هایش را نشان می‌دهد و آن‌ها را منصفانه نمایندگی می‌کند. این درواقع یک فیلم بادی-کاپِ دههٔ ۷۰ است، فقط حدود چهل سال دیرتر به سالن‌ها آمده. دو نقش اصلی قطعاً برجسته‌اند و فوق‌العاده‌اند، اما بازیگران فرعی هم کمک شایانی می‌کنند و کسی واقعاً ضعیف نیست. فیلمنامه خنده‌دار است، کارگردانی سرجایش است و اکشن دقیقاً به‌اندازهٔ لازم پیچیده است؛ در مجموع بسیار لذت‌بخش است. «پسران خوب» یک فیلم کارآگاهی محکم با طنزی زیرکانه است. فرمول فیلم‌های اکشن دههٔ ۷۰–۸۰ را ادامه می‌دهد و اکشنِ مردانهٔ خشن را با کمدی ترکیب می‌کند. طرح جذابی دارد که دربارهٔ توطئه‌ای در میان نخبگانِ ناشناختهٔ صنعت پورنو صحبت می‌کند. بهترین دیالوگ فیلم: «میدونی چه کسی هم فقط دستور می‌داد؟ هیتلر!» یک توضیح موجز دربارهٔ اینکه چرا این فیلم با وجود داستان خوب شکست خورد: متأسفانه فیلم بخشی آزاردهنده دارد. در ابتدا یکی از دو کارآگاه برای شکستن بازوی دیگری پول می‌گیرد، اما بعداً آن‌ها دوست می‌شوند. این پیچش غیرمنطقی، فیلمِ در غیر این‌صورت عالی را خراب می‌کند. با این حال من هنوز این فیلم را توصیه می‌کنم، به‌خاطر کمبود فیلم‌های قدیمیِ خوش‌ساخت در هالیوود.