فیلم Earthquake 1974

این فیلم فاجعه‌آمیز فوق‌العاده‌ای نیست و بسیار از «ماجراجویی پوزئیدون» و «آتش‌سوزی برج» فاصله دارد (که یکی از فیلم‌های مورد علاقهٔ من است)، اما جلوه‌های ویژهٔ بصری و مینیاتوری نسبتاً خوبی دارد، هرچند بازی‌ها همیشه عالی نیستند. با این حال، هنوز هم سرگرمی قابل‌قبولی از دههٔ ۱۹۷۰ است. «اینجا روزی شهر بی‌نظیری بود، افسر.» فیلم Earthquake را مارک رابسون کارگردانی کرده و ماریو پوزو و جورج فاکس...

این فیلم فاجعه‌آمیز فوق‌العاده‌ای نیست و بسیار از «ماجراجویی پوزئیدون» و «آتش‌سوزی برج» فاصله دارد (که یکی از فیلم‌های مورد علاقهٔ من است)، اما جلوه‌های ویژهٔ بصری و مینیاتوری نسبتاً خوبی دارد، هرچند بازی‌ها همیشه عالی نیستند. با این حال، هنوز هم سرگرمی قابل‌قبولی از دههٔ ۱۹۷۰ است. «اینجا روزی شهر بی‌نظیری بود، افسر.» فیلم Earthquake را مارک رابسون کارگردانی کرده و ماریو پوزو و جورج فاکس فیلمنامهٔ آن را نوشته‌اند. بازیگرانی چون چارلتون هستون، جورج کندی، آوا گاردنر، ژنوِوِو بژول، لورن گرین، ریچارد راندتری و مارجو گورتنر در آن حضور دارند. زلزله‌ای ویرانگر جنوب کالیفرنیا را می‌لرزاند و شروع به ویران کردن لس‌آنجلس می‌کند. اگر خودتان را به سال ۱۹۷۴ ببرید، شاید بتوانید این فیلم را بهتر درک کنید. Earthquake از عواقب گذر زمان اندکی رنج می‌برد؛ این نکته‌ای است که بارها می‌شنویم، اما واقعیت این است که برخی آثار با گذشت زمان پایدار می‌مانند و برخی نه. در دوره‌ای که امروز ابزارهای تصویربرداری دیجیتال فراوان است، آسان است فراموش کنیم همهٔ ابزارهای امروز در دههٔ ۱۹۷۰ در دسترس نبوده‌اند. بنابراین من این فیلم را به‌عنوان محصولی از سال ۱۹۷۴ قضاوت می‌کنم؛ اثری که به‌اندازهٔ کافی سرگرمی و جذابیت برای علاقه‌مندان ژانر فاجعه فراهم می‌کند. شکایت اصلی بسیاری از منتقدان، پرداخت طولانی به معرفی شخصیت‌هاست و در انجمن‌های اینترنتی بارها آن را خسته‌کننده خوانده‌اند. من این‌طور نمی‌پندارم؛ بله، همه منتظر زلزله و خرابی‌های پس از آن هستند چون بالاخره این یک فیلم فاجعه است، اما آیا داشتن «دل و احساس» در کنار هیاهو چیز بدی است؟ پس از شکل‌گیری روابط و ویژگی‌های شخصیت‌ها، فاجعه رخ می‌دهد و ناامیدکننده نیست؛ خرابی مطلق را با جلوه‌ها و سر و صدایی می‌بینیم که چشم و گوش را پر می‌کند و برای کسانی که سیستم سینمای خانگی خوبی دارند واقعاً خانه را تکان می‌دهد. سپس شاهد صحنه‌هایی هستیم که توجه‌مان را حفظ می‌کنند؛ لحظات اندوه‌بار انسانی که با خیزهای قهرمانانه—به‌ویژه تلاش‌های هستون و فوق‌العاده کندی برای نجات جان‌ها و حتی نجات شهر—قطع می‌شوند. پایان‌بندی فیلم نیز برازنده است؛ سازندگان از فرارهای ساده خودداری کرده و با لحن تاریک‌تری از آنچه مخالفان می‌پندارند خاتمه می‌دهند. ممکن است برخی جلوه‌های خون‌پاشی را مسخره کنند یا از بازی برخی بازیگران گلایه داشته باشند، اما Earthquake دو کار مهم انجام می‌دهد: اول اینکه به‌عنوان تجربه‌ای بصری سرگرم‌کننده عمل می‌کند (کار مدل‌سازی با کیفیت)، و دوم اینکه تبعات ویرانگر یک زلزله را تسکین‌نیافته نشان می‌دهد. هنگامی که دوربین از لس‌آنجلس ویران‌شده فاصله می‌گیرد، تأثیر فیلم سنگین و تأمل‌برانگیز است؛ با تأملی که تماشاگر را وادار به تفکر می‌کند. نمره: ۷/۱۰.