فیلم Flight 2012

با حضور رابرت زمکیس در مقام کارگردان، باید فیلم خوبی باشد، نه؟ تقریباً همین‌طور است. بازی چیدل قوی‌ترین اجرا نیست، اما در مجموع بازیگران عالی‌اند. جان گودمن در نیمهٔ فیلم حضورش خوشایند است و حسابی به فیلم جان می‌بخشد. با پایان‌بندیِ مثبت و دلگرم‌کننده، کسانی که به فیلم یک تا سه ستاره داده‌اند چه چیزی بیش از این می‌خواهند؟ دنزل! عنوان «Flight» نمونهٔ کاملی است از...

با حضور رابرت زمکیس در مقام کارگردان، باید فیلم خوبی باشد، نه؟ تقریباً همین‌طور است. بازی چیدل قوی‌ترین اجرا نیست، اما در مجموع بازیگران عالی‌اند. جان گودمن در نیمهٔ فیلم حضورش خوشایند است و حسابی به فیلم جان می‌بخشد. با پایان‌بندیِ مثبت و دلگرم‌کننده، کسانی که به فیلم یک تا سه ستاره داده‌اند چه چیزی بیش از این می‌خواهند؟ دنزل! عنوان «Flight» نمونهٔ کاملی است از این که کوتاهی واقعاً روح لطیفه است: شش حرف نه‌فقط شغل قهرمان را (پرواز کردن) توصیف می‌کند، بلکه آنچه بیشتر فیلم درباره‌اش است را هم بیان می‌کند (گریختن). اگر فقط یک حرفِ هفتم (-y) اضافه می‌کردیم، شخصیت خودش هم توصیف می‌شد. خود فیلم می‌توانست کوتاه‌تر باشد، اما کلیت آن خلاف قاعدهٔ «هیچ فیلم خوب زیادی طولانی نیست» نیست. رابرت زمکیس علاوه بر اینکه این اصل شکسپیری را نشان می‌دهد، یک حکم مشهور سیمپسون‌ها را هم وارونه می‌کند: در فیلم، الکل ابتدا راه‌حل به نظر می‌آید و بعد علت تمام مشکلات می‌شود. می‌توان یک سیگاری اجباری را وقتی که با تهِ سیگار قبلی سیگار جدید را روشن می‌کند شناخت؛ به همین ترتیب، الکلی را وقتی می‌بینی که خماری‌اش را با باقی‌ماندهٔ آبجو از روز قبل تسکین می‌دهد می‌توان شناسایی کرد — و این تازه آغاز صبحانهٔ قهرمان فیلم، ویلیام «ویپ» ویتاکر (دنزل واشنگتن) است. ویپ هنوز در کابین هواپیمای پرواز 227 به سمت آتلانتا مشروب می‌نوشد، برای خودش یکی دو تا «اسکریودراایور» درست می‌کند و بعد چرتی می‌زند. وقتی هواپیما شروع به سقوط می‌کند با هراسی بیدار می‌شود. او که نتوانسته کنترل را باز یابد، مجبور به فرود اضطراری کنترل‌شده در یک مزرعهٔ باز می‌شود و بیشتر «102 نفر» سرنشین را نجات می‌دهد. این شامل مانوری است که در آن ویپ هواپیما را وارونه می‌برد؛ و نه تنها او بلکه زمکیس هم ریسک بزرگی می‌کند و در نهایت پاداش می‌گیرد. این صحنه از تبدیل شدن به طنز ناگهانی جلوگیری می‌کند چون بخشی از هدفش دقیقاً فراهم کردن کمی طنز لازم برای کاهش تنش تقریباً غیرقابل‌تحمل است؛ در عین حال، به دو دلیل باعث می‌شود شکی که مخاطب به فیلم می‌برد کشیده شود ولی نشکند: 1) پیش‌فرضِ واقعی دارد، و 2) دقیقاً همان کارِ کسی است که تحت تأثیر الکل پرواز می‌کند. شکی نیست که ویپ تخصص لازم برای انجام موفق این مانورها را دارد؛ سؤال این است که آیا در هنگامِ عادی و هشیار جرئت می‌کرد این کار را انجام دهد یا نه. افزون بر این، علت حادثه یک نقص مکانیکی بوده که کاملاً بی‌ارتباط با وضعیت فیزیکی تاسف‌بار ویپ است. اما «Flight» مثل فیلم‌هایی که الکل را توجیه می‌کنند نیست. در یک فیلم ضعیف، وسیلهٔ نقلیه، چه هواپیما چه خودرو، حتماً به‌خاطر مستی راننده/خلبان سقوط می‌کرد و او تنها یا از معدود بازماندگان می‌بود تا احساس گناهش را تشدید کند. «Flight» اسطورهٔ شکست‌ناپذیری‌ای را که هر الکلی به آن پناه می‌برد می‌شکند؛ فیلم ما را تا تقریباً انتها وادار می‌کند باور کنیم که ویپ ممکن است عملاً شکست‌ناپذیر باشد — ولی در نهایت این‌طور نیست. «شاید احمق باشم»، ویپ فکر می‌کند، «چون اگر فقط یک دروغ دیگر گفته بودم، شاید از این همه بی‌دردسری رد می‌شدم.» اما او به‌خوبی می‌داند که پس از «یک دروغ دیگر» دروغ دیگری خواهد آمد و باز هم دیگری، و بالاخره دروغ‌ها او را خواهند گرفت، چون در نهایت از تأثیرات منفی اعتیاد گریزی نیست. مثل فیلم مشابه «Clean and Sober»، «Flight» با یک توطئهٔ عاشقانه که فیلم تقریباً دو و نیم ساعته به آن نیازی ندارد، از کشش می‌افتد؛ از سوی دیگر، توجه دقیق واشنگتن و زمکیس به جزئیات را واقعاً دوست داشتم — برای مثال وقتی در میان فرود اضطراری ویپ حضور ذهن دارد که از یکی از مهمانداران بخواهد به پسرش بگوید دوستش دارد تا جعبهٔ سیاه آن را ضبط کند (اگر زنده نمانند)، یا زبانِ بی‌پردهٔ صورت او که تفاوت جهانی، گذر از جهنم تا بهشت را نشان می‌دهد — تفاوتِ قبل از اولین خطِ کوکائین (که جان گودمن در چند کمدی کوتاه آن را فراهم می‌کند و هر بار با پخش «Sympathy for the Devil» در ساندترک همراه است) و بعد از آن.