فیلم Runaway Jury 2003

این فیلم نگاهی جالب و آموزنده به میزان جدی گرفتن انتخاب هیئت منصفه توسط شرکت‌های بزرگ ارائه می‌دهد، خصوصاً وقتی مبالغ هنگفتی در میان است. جین هکمن در نقش «فیتچ» بازی می‌کند؛ مردی که از طریق تحقیق در زندگی خصوصی متقاضیان عضویت در هیئت منصفه ـ از روابط عاشقانه و عادات کوچک گرفته تا گرایش‌های سیاسی ـ امرار معاش خوبی دارد و درپی یافتن نقاط...

این فیلم نگاهی جالب و آموزنده به میزان جدی گرفتن انتخاب هیئت منصفه توسط شرکت‌های بزرگ ارائه می‌دهد، خصوصاً وقتی مبالغ هنگفتی در میان است. جین هکمن در نقش «فیتچ» بازی می‌کند؛ مردی که از طریق تحقیق در زندگی خصوصی متقاضیان عضویت در هیئت منصفه ـ از روابط عاشقانه و عادات کوچک گرفته تا گرایش‌های سیاسی ـ امرار معاش خوبی دارد و درپی یافتن نقاط ضعف یا دلایلی برای رد آن‌هاست. پرونده‌ای که مطرح است یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات حقوق کیفری آمریکا، یعنی حق حمل سلاح، است و بر دوش «رور» (داستین هافمن) است تا علیه یک تولیدکننده اسلحه دعوی کند؛ پرونده‌ای که قرار است دشوار باشد. با پیشرفت دادگاه، با شخصیت کم‌انصاف یکی از اعضای هیئت منصفه و دوست‌دخترش آشنا می‌شویم که نقشه‌ای شخصی در سر دارند ـ و همان‌طور که انتظار می‌رود، پول و فشار برای رسیدن هیئت منصفه به «حکم صحیح» اعمال می‌شود. هرچند طرح داستانی جذاب است، خود فیلم چندان نوآورانه نیست و ریتمش کند پیش می‌رود. صحنه‌های دادگاهی تا حدودی یکنواخت‌اند و وقتی فرضیه داستان شکل می‌گیرد، تلاش‌های هکمن تکراری می‌شوند و هرچه به جلو می‌رویم کمتر تهدیدآمیز و پرداخت‌شده به نظر می‌رسند و داستان به سمت ملودرامی متوسط از خرده‌ماجراهای خصوصی می‌لغزد. بازی هافمن قابل قبول اما فراتر از آن نیست؛ وضع ریچل وایز و جان کاساک در نقش «ایستر» که ریاکار اما نه چندان باهوش است نیز مشابه است. گرچه فیلم بر اساس یکی از داستان‌های خلاقانه‌تر جان گریشام ساخته شده — ایدهٔ این که عملاً هیچ‌کس تمایلی به حضور در هیئت منصفه ندارد — فیلم در انتقال این ایده به پردهٔ سینما تا حد زیادی عقب می‌ماند و حدود نیمهٔ راه تماشاگر را دل‌زده می‌کند. فیلم دیدنی است اما هرچه جلوتر می‌رود ابعادش مضحک‌تر می‌شود و پایان‌بندی‌اش، هرچند برخلاف انتظار کاملاً قابل پیش‌بینی نیست، کمی بی‌رمق است.