فیلم Happy Together 1997

در چند صحنهٔ آغازین احساس کردم فیلم نویدبخش است؛ آن صحنه‌ها زبر و واقعی‌اند و نه تنها جنبهٔ جنسی رابطه را نشان می‌دهند، بلکه ماهیت جسمانی یک رابطه را هم به تصویر می‌کشند. اما وقتی این دو مرد برای تعطیلات به آرژانتین می‌روند، خیلی زود مشخص می‌شود که رابطه‌شان در آستانهٔ فروپاشی است. آن‌ها از هم جدا می‌شوند و هر یک به زندگی‌ای می‌افتند که...

در چند صحنهٔ آغازین احساس کردم فیلم نویدبخش است؛ آن صحنه‌ها زبر و واقعی‌اند و نه تنها جنبهٔ جنسی رابطه را نشان می‌دهند، بلکه ماهیت جسمانی یک رابطه را هم به تصویر می‌کشند. اما وقتی این دو مرد برای تعطیلات به آرژانتین می‌روند، خیلی زود مشخص می‌شود که رابطه‌شان در آستانهٔ فروپاشی است. آن‌ها از هم جدا می‌شوند و هر یک به زندگی‌ای می‌افتند که نه آن را جسته‌اند و نه واقعاً می‌خواهند؛ با این‌حال نمی‌توانند یا نمی‌خواهند به گذشته بازگردند — یکی از آن دو زندگی‌اش معنایی تازه و مثبت می‌یابد، در حالی که دیگری سقوط می‌کند. فیلم‌برداری بسیار زیباست و کارگردان وونگ کار-وای از مناظر باشکوه آرژانتین به‌خوبی بهره برده، اما به نظرم آن شکوه بصری تا حدی داستان را تحت‌الشعاع قرار داده است. شخصیت‌ها قوی‌اند و هر دو بازیگر اصلی اجراهای خوب و پیوسته‌ای ارائه می‌دهند، اما هنگام تماشا نوعی ملال در من ایجاد شد. اینکه آن را ملودرام بنامیم بی‌انصافی خواهد بود، اما به‌نوعی شخصیت‌ها مرا درگیر نمی‌کردند. در حالی که نسبت به «پو-وینگ» (لسلی چونگ) دلسوزی داشتم، او برایم کمی آزاردهنده بود و خودکاوشی‌هایش بعد از مدتی آزاردهنده شد. «ییو-فای» (تونی لیانگ) تا حدی بار تأیید و خوش‌بینی را بر دوش می‌کشید، اما باز هم نتوانست کاملاً مرا درگیر کند. شاید به این دلیل که سینمای اروپایی مدتی‌ست توانِ شگفت‌زده‌کردن واقعی را از دست داده و بنابراین تأثیر فیلم کمتر از انتظارم بود — با این همه، هرچند تماشا کردنی است، در نهایت مرا قانع نکرد.