فیلم Escape to Witch Mountain 1975

بازسازی سال ۲۰۰۹ در به تصویر کشیدن داستان موفق‌تر عمل کرده، اما فیلم ۱۹۷۵ «فرار به کوه جادو» همچنان فیلم خوبی است. بازیگران هر کدام در نقش‌هایشان مناسب‌اند، هرچند هیچ‌یک به‌طرز چشم‌گیری برجسته نمی‌شوند. ادی آلبرت (جیسون)، کیم ریچاردز (تیا) و آیک آیزن‌مان (تونی) نقش‌هایشان را راضی‌کننده بازی کرده‌اند و دونالد پلیزنس در نقش درانیان نیز خوب ظاهر شده است. به گمانم پلیزنس می‌توانست نقش آنتاگونیست...

بازسازی سال ۲۰۰۹ در به تصویر کشیدن داستان موفق‌تر عمل کرده، اما فیلم ۱۹۷۵ «فرار به کوه جادو» همچنان فیلم خوبی است. بازیگران هر کدام در نقش‌هایشان مناسب‌اند، هرچند هیچ‌یک به‌طرز چشم‌گیری برجسته نمی‌شوند. ادی آلبرت (جیسون)، کیم ریچاردز (تیا) و آیک آیزن‌مان (تونی) نقش‌هایشان را راضی‌کننده بازی کرده‌اند و دونالد پلیزنس در نقش درانیان نیز خوب ظاهر شده است. به گمانم پلیزنس می‌توانست نقش آنتاگونیست اصلی را بر عهده داشته باشد؛ حضور ری میلیند (آریستوتل) زیاد ضروری نیست — در آن دوره دیزنی اغلب بدمن و هم‌دست بدمن را کنار هم می‌گذاشت که اغلب یکی از آن دو کافی بود. ریتم فیلم بی‌نقص نیست، اما خودِ ایده داستانی به اندازه‌ای جذاب است که فیلم را با سرعت مناسب جلو می‌برد. رویدادهای پُرتحرک‌تر می‌توانست بهتر باشد، به‌ویژه که عناوین ابتدایی فیلم به‌گونه‌ای القا می‌کنند که ممکن است اتفاقات هیجان‌انگیزتری در راه باشد؛ هرچند این انتظار برآورده نمی‌شود، اما همچنان تماشای فیلم لذت‌بخش است. باید اعتراف کنم که در زمان خود از فیلم‌های دهه ۱۹۷۰ دیزنی چندان طرفداری نمی‌کردم؛ آن‌ها گاهی بیش از حد خوش‌اخلاق به نظر می‌رسیدند. با این حال، این فیلم دو تا از بهترین بازیگران نقش منفی—ری میلیند و دونالد پلیزنس—را با هم در یک ماجرای علمی-تخیلی دلنشین جمع کرده است. کیم ریچاردز و آیک آیزن‌مان نقش دو کودک با اَبَرنیرنگ‌های مرموز را بازی می‌کنند که توسط یک میلیاردر بدطینت و همدستانش تعقیب می‌شوند تا از توانایی‌های جادویی‌شان سوءاستفاده کنند. آن‌ها به آغوش دوستانه و ون ادی آلبرت پناه می‌برند و همواره سعی می‌کنند یک قدم از تعقیب‌کنندگان جلوتر بمانند، درحالی‌که به سمت جایی که فکر می‌کنند خانه‌شان—«کوه جادو»—است، راه می‌سپارند. این فیلم در مجموع یک درام خانوادگی ملایم با اجراهای شاد و دلپذیر از سه بازیگر بزرگسال و جلوه‌های ویژه ساده اما مؤثر است که هرچند کمی طولانی به نظر می‌رسد، بهانه‌ای خوب برای خاطره‌بازی فراهم می‌آورد.