فیلم Kill Me Three Times 2014

وقتی هیچ‌کس بی‌گناه نیست، رسیدگی به ماجرا دوچندان دشوار می‌شود. فضا گرم و مرطوب بود؛ اول فکر کردم فیلم در ایتالیا ساخته شده، تا اینکه با نمای یک کانگوروی مرده فهمیدم فیلم استرالیایی است. سایمون پگ در فیلمی استرالیایی بازی کرده که کارگردانش پیش‌تر با فیلم محبوب «رد داگ» شناخته شده بود؛ این ترکیب حس‌های متفاوتی در من ایجاد کرد. فیلم یک کمدی-تریلر سرگرم‌کننده است؛ تدوین...

وقتی هیچ‌کس بی‌گناه نیست، رسیدگی به ماجرا دوچندان دشوار می‌شود. فضا گرم و مرطوب بود؛ اول فکر کردم فیلم در ایتالیا ساخته شده، تا اینکه با نمای یک کانگوروی مرده فهمیدم فیلم استرالیایی است. سایمون پگ در فیلمی استرالیایی بازی کرده که کارگردانش پیش‌تر با فیلم محبوب «رد داگ» شناخته شده بود؛ این ترکیب حس‌های متفاوتی در من ایجاد کرد. فیلم یک کمدی-تریلر سرگرم‌کننده است؛ تدوین و شیوهٔ روایت تصویری کمک کرده تا فیلم جذاب‌تر به نظر برسد، چرا که اگر داستان از ابتدا تا انتها به‌صورت خطی روایت می‌شد، احتمالا اثر خیلی معمولی‌تری می‌بود. بازیگران انگشت‌شماری—حدود هشت نفر—در لوکیشنی دورافتاده حضور دارند؛ همه چیز دربارهٔ عشق، خیانت، جرم، پول و خواسته‌های تاریک است. چند پیچش در داستان وجود دارد که ناشی از شیوهٔ روایت است؛ در آغاز سه داستان مختلف پشت سر هم و در یک بازهٔ زمانی روایت می‌شوند: اولی معرفی یک آدم‌کش، دومی زنی که به شوهرش خیانت می‌کند و سومی زوجی دندان‌پزشک که از دِین و قلدران بدهی تهدید می‌شوند. در این داستان قهرمانان خوب وجود ندارند؛ همه مشکل‌هایی دارند و در پی رهایی از آن‌ها هستند. وقتی نقشه‌هایشان اجرا می‌شود و همه‌چیز طبق برنامه پیش نمی‌رود، سلسله‌ای از اشتباه‌ها و تلاقی موقعیت‌ها به فینال منتهی می‌شود. چند جای خالی کوچک در توالی داستان هست، ولی اگر آن را با استاندارد بلاک‌باسترهای هالیوود مقایسه نکنید، احتمالاً از تماشایش لذت خواهید برد. اگر دنبال شاهکاری به سبک تارانتینو هستید، این فیلم را پیشنهاد نمی‌کنم؛ اما این کمدی-سیاه استرالیایی علیرغم شباهت‌هایی به آثار دیگر، ارزش خود را دارد. ۶ از ۱۰