فیلم Hidden Figures 2016

داستانی دیگر از سویِ رویداد تاریخی! این فیلم تنها نمایندهٔ سیاه‌پوستان نبود، بلکه نمایانگرِ زنان هم بود. امروز دربارهٔ تبعیض علیه زنان صحبت می‌کنیم، ولی این فیلم نمونه‌ای است از اینکه این مبارزه خیلی وقت پیش آغاز شده و هنوز هم پایان نیافته است. به هر حال، این یک بایوپیک است؛ بایوپیکی دربارهٔ سه زن و مبارزهٔ آن‌ها که نه فقط به‌خاطر سیاه‌پوست بودن، بلکه به‌خاطر...

داستانی دیگر از سویِ رویداد تاریخی! این فیلم تنها نمایندهٔ سیاه‌پوستان نبود، بلکه نمایانگرِ زنان هم بود. امروز دربارهٔ تبعیض علیه زنان صحبت می‌کنیم، ولی این فیلم نمونه‌ای است از اینکه این مبارزه خیلی وقت پیش آغاز شده و هنوز هم پایان نیافته است. به هر حال، این یک بایوپیک است؛ بایوپیکی دربارهٔ سه زن و مبارزهٔ آن‌ها که نه فقط به‌خاطر سیاه‌پوست بودن، بلکه به‌خاطر زن بودن با موانع روبه‌رو بودند. هنگامی که کشور مشتاقِ فرستادن اولین مرد خود به فضا بود، درون تیمی که پشت این تلاش بودند دشواری‌هایی وجود داشت و توانایی‌شان برای کار یک‌دلانه به چالش کشیده شد. رویدادهای الهام‌بخشی نشان می‌دهند چگونه تاریخ ساخته شد و فرهنگ کاری در ناسا برای همیشه تغییر کرد. فیلم در سه رشته برای اسکار نامزد شد، اما جایزه‌ای نبرد؛ اشکالی ندارد، چون من ترجیح می‌دهم آن زنان واقعی که داستان حول آن‌ها می‌گردد شناخته شوند تا صرفاً موفقیت‌های فیلم. هر سه بازیگر زن خوب بودند و نقش‌هایشان از هم متمایز بود. واقعاً فیلم شگفت‌انگیزی دربارهٔ سه شخصیت واقعی در یک اثر است؛ نادراً پیش می‌آید که فیلم‌ها دستاوردهای این افراد را به‌طور برابر برجسته کنند. زندگی شخصی و حرفه‌ای آن‌ها نیز به‌خوبی تشریح شده بود. بازیگران دیگر مانند Kevin Costner و Kirsten Dunst در نقش‌های فرعی نیز خوب ظاهر شده‌اند. کارگردانیِ فیلم را فردی انجام داده که پیش‌تر تنها یک فیلم ساخته بود و او کار خوبی از آب درآورده است. فیلمنامه از روی کتابی هم‌نام اقتباس شده و شایستهٔ تمجیدها و جوایزی است که دریافت کرده است. با توجه به پایان‌بندی، دنباله‌ای ممکن است ساخته شود — «ماموریت ماه» — امیدوارم این ایده را در نظر بگیرند؛ فکر می‌کنم ایدهٔ خوبی باشد. ۸/۱۰ -------- فکر نکنید که با بیان احساساتم می‌خواهم دستاوردهای سازندگان Hidden Figures یا زنان واقعی‌ای که داستان حول آن‌ها می‌چرخد را کم‌اهمیت جلوه دهم؛ صرفاً این فیلم برای من نبود. امتیاز نهایی: ★★½ — کمی مناسبِ من نبود، اما قطعاً جذابیتش را درک می‌کنم. -------- این داستان نسبتاً جذاب دربارهٔ سه زن است که نقش بسیار مهمی در عملیات ناسا داشتند و در نهایت جان گلن را به فضا فرستادند. هر سه ریاضیدان بودند که برای استفاده از مهارت‌هایشان به‌کار گرفته شده بودند، اما برخلاف بسیاری از همکاران‌شان در معرض پیش‌داوری‌های ناشی از نژاد و جنسیت قرار داشتند. زنان بهترین راه‌حل را برای مقابله با این تعصبات انتخاب کردند: تصمیم گرفتند اجازه دهند توانایی‌های شگفت‌انگیزشان خودشان را نشان دهند. خوشبختانه کاترین جانسون (Taraji P. Henson) رئیسی به‌نام آل هریسون (Kevin Costner) داشت که مردی عمل‌گرا و با انگیزهٔ سیاسی بود و برایش جداسازی نژادی کمتر اهمیت داشت و مهم‌تر از همه شکست دادن شوروی در مسابقهٔ فضایی بود. نگرش او که به‌سرعت به احترام قابل‌توجهی تبدیل می‌شود، به کاترین امکان داد تا جلو بیاید و ثابت کند به همان اندازه خوب است، اگر بهتر نباشد، از مردان سفیدپوش اطرافش. در آن سوی راهرو، دوروتی وان (Dorothy Vaughan) با نبرد خود برای به‌دست آوردن شناسایی به‌عنوان سرپرست تیمی برجسته که مسئول نصب، برنامه‌نویسی و اعتبارسنجی عملکرد یک کامپیوتر جدید IBM بود، دست‌وپنجه نرم می‌کرد. در نهایت، مثلث قهرمانی با ماری جکسون (Janelle Monáe) تکمیل شد که مهارت‌هایش برای عملکرد درست سپر حرارتی ماژولی که وظیفهٔ بازگرداندن فضانورد (Glen Powell) به زمین را داشت، حیاتی بود. کارگردان، Theodore Melfi، موفق می‌شود این سه خط روایی را به‌طرزی ظریف در هم بیامیزد و داستان را جذاب نگه دارد و ما را نه تنها درگیر مبارزات این زنان کند، بلکه مشتاقِ علمی که در برابر چشمان‌مان رخ می‌دهد نیز بکند. Henson و Spencer با بازی‌هایی سنجیده و قانع‌کننده ظاهر شده‌اند و هرچند Monáe کمتر برجسته است، تصویرپردازی سه شخصیت همچنان تأثیرگذار و آموزنده است. پیش از دیدن فیلم چیزی از این افراد نمی‌دانستم — خوشحالم که دیدم. -------- زباله‌ای نژادپرستانه و مردستیزانه دیگر از نئو‌نازی‌های هالیوود. دروغی کاملاً ساختگی دربارهٔ ادعاهای «رویدادهای واقعی». از این آثار نژادپرست و پلید و از برنامهٔ تفرقه‌افکن و فاشیستیِ آن‌ها حمایت نکنید.