فیلم Assault on Precinct 13 1976

فیلمی فوق‌العاده؛ یکی از آثار موردعلاقهٔ همیشگی من — و موسیقی متن عالی. «دیگر قهرمانی باقی نمانده، بیشاپ. فقط مردانی هستند که از دستورها پیروی می‌کنند.» حمله به پاسگاه 13 را جان کارپنتر نوشته، کارگردانی، تدوین و موسیقی آن را ساخته است. در این فیلم آستین استوکر، داروین جاستون، لوری زیمر، مارتین وست، تونی بورتون، چارلز سیفرز و نانسی کایز بازی می‌کنند و فیلم‌برداری را داگلاس نَپ...

فیلمی فوق‌العاده؛ یکی از آثار موردعلاقهٔ همیشگی من — و موسیقی متن عالی. «دیگر قهرمانی باقی نمانده، بیشاپ. فقط مردانی هستند که از دستورها پیروی می‌کنند.» حمله به پاسگاه 13 را جان کارپنتر نوشته، کارگردانی، تدوین و موسیقی آن را ساخته است. در این فیلم آستین استوکر، داروین جاستون، لوری زیمر، مارتین وست، تونی بورتون، چارلز سیفرز و نانسی کایز بازی می‌کنند و فیلم‌برداری را داگلاس نَپ انجام داده است. اگر قرار است بخواهی ادای احترام به فیلم‌هایی که دوستشان داری یا بر تو تأثیر گذاشته‌اند را درآوری، باید آن را درست انجام دهی — کاری که جان کارپنتر در این اولین شاهکارش کاملاً به‌خوبی انجام داده است. قصه و ساختار فیلم از نظر پیچیدگی خیلی ساده‌اند، اما این اجراست که اهمیت دارد: خونسردی شخصیت‌های قهرمان، بی‌رحمی ترسناک اعضای باندی که به‌سمت پاسگاهی در آستانهٔ تعطیلی هجوم می‌آورند و جمعیت اندک داخل آن. جالب این که در واقع منطقهٔ قصه، حوزهٔ 9، بخش 13 است، اما کارپنتر ظاهراً در خلق این عنوان بازیگوشانه عمل کرده است. کارپنتر نیمهٔ اول را آهسته و دقیق می‌سازد؛ شخصیت‌های کلیدی را معرفی می‌کند و در عین حال رخدادهایی را به‌صورتی ماهرانه روی صحنه می‌آورد که به محاصرهٔ اصلی منتهی می‌شوند. آن قسمت از لس‌آنجلس که داستان در آن روی می‌دهد، حتی در روز هم به‌طرز آزاردهنده‌ای خالی و بی‌روح به‌نظر می‌رسد — جایی که وحشت عملاً از آنجا آغاز می‌شود. انگار ساکنان و بومی‌ها در هر ساعت روز و شب ترجیح می‌دهند از خیابان‌ها دور باشند. اعضای باند، مانند افراد داخل پاسگاه، چندنژادی‌اند، اما برخلاف مردم داخل، هرگز حرف نمی‌زنند. آن‌ها مانند آدم‌های بی‌صدا و مرگبار حرکت می‌کنند؛ نه فریاد، نه فحش، فقط موجی از مرگ، و تفنگ‌هایشان مجهز به صداخفه‌کن است؛ همین موضوع منجر به یک سکانس طولانی و درخشان می‌شود که در آن باند به‌صورت ساکت و بی‌صدا ساختمان را از پا در می‌آورد. در همین حال، تحت فشار و خطر، روابطی شکل می‌گیرد؛ زندانیان و پلیس‌ها ناچار می‌شوند کنار هم بجنگند تا شاید شب را به سلامت سپری کنند. در اینجا اضافه‌گویی یا سکانس‌های بی‌هدف وجود ندارد؛ فیلم بسیار موجز و هدفمند است. بازیگران به‌خوبی به خواسته‌های کارپنتر پاسخ می‌دهند — چه از نظر احساسی، چه جسمی و چه از منظر خونسردی — و در پس‌زمینه موسیقی کم‌زنِ سینتی‌سایزر کارپنتر جلوه‌ای دلهره‌آور و به‌یادماندنی ایجاد می‌کند. این فیلم درس برجسته‌ای در فیلم‌سازی با بودجهٔ محدود از یکی از استادان این هنر است. ستارهٔ سینمایی او شاید در سال‌های بعد کم‌رنگ شد، اما در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ بسیار درخشید و «حمله به پاسگاه 13» جرقهٔ آن درخشش بود. 10/10