فیلم Robin Hood 2010

واقعاً آن چیزی نبود که انتظار داشتم. فکر می‌کردم از شدت خستگی کسل شوم، اما این‌طور نشد. شاید کمی حوصله‌سربر بود، ولی نه خیلی. اولش اصلاً نمی‌خواستم این فیلم را ببینم — خب، داستان رابین هود که همه جا هست — اما وقتی دیدمش گفتم این همان رابین هود همیشگی نیست؛ برداشت متفاوتی از شخصیت است. هرچند نمی‌توانم نگم فیلم می‌توانست خیلی بهتر باشد اگر...

واقعاً آن چیزی نبود که انتظار داشتم. فکر می‌کردم از شدت خستگی کسل شوم، اما این‌طور نشد. شاید کمی حوصله‌سربر بود، ولی نه خیلی. اولش اصلاً نمی‌خواستم این فیلم را ببینم — خب، داستان رابین هود که همه جا هست — اما وقتی دیدمش گفتم این همان رابین هود همیشگی نیست؛ برداشت متفاوتی از شخصیت است. هرچند نمی‌توانم نگم فیلم می‌توانست خیلی بهتر باشد اگر جرارد باتلر نقش رابین را بازی می‌کرد؛ با این حال راسل کرو هم عملکرد قابل‌قبولی داشت، تنها من طرفدار پر و پا قرص او نیستم. کیت بلانشت هم مثل همیشه تأثیرگذار بود — نه به‌صورت منفی — و فکر می‌کنم او از بازیگرانی است که بیش از همه از بازی‌اش تحت تأثیر قرار می‌گیرم. نقش‌هایش معمولاً عالی‌اند. فیلم خوب بود، اما نه فوق‌العاده. بخش‌هایی داشت که کسل‌کننده بود و دلم می‌خواست چشم‌هایم را برای چند لحظه ببندم، و برایم طولانی به‌نظر رسید. چندان جذبش نشدم، هرچند سرگرم شدم. مسئله اصلی اینجا خودبزرگ‌بینی است... و همین باعث می‌شود نسخه «رابین هود: شاهزاده دزدها» (Prince of Thieves) در مقایسه خیلی بهتر به‌نظر بیاید. صادقانه بگویم، من می‌توانم «رابین هود: شاهزاده دزدها» را بارها تماشا کنم. فیلم سرگرم‌کننده‌ای است، تا وقتی فقط قسمت‌های آلن ریکمن را ببینی. اما ریکمن در بیشتر فیلم تا حدی تنها بود و می‌توانست خودِ خودش باشد و آزادانه بازی کند... در حالی که مورگان فریمن در مقابل کوین کاستنر در هر صحنه حضور داشت و چون آدم بخشنده‌ای است عقب می‌ایستاد و به کوین فرصت می‌داد حتی به زحمت هم بازی کند. اینجا هم باز تعدادی بازیگر خوب و بازیگران نقش‌آفرینی باهوش داریم... و راسل کرو. مشکل من با خیلی از فیلم‌های کرو این است که او مثل فریمن همدل و بزرگ‌منش نیست. عقب نمی‌رود تا دیگران بتوانند دیده شوند و فیلم موفق شود. کرو تا جای ممکن سهم هر صحنه را برای خود برداشته و وقتی مستقیم حرف نمی‌زند هم کارهایی می‌کند که توجه را به خودش جلب کند، نه به دیگر بازیگران. «مستر و فرمانده» (Master and Commander) از این بابت لطمه دید. شاید در «این‌سایدر» (The Insider) مقابل آل پاچینو جرات انجام این کار را نداشت، و می‌شود تصور کرد کریستین بیل هم در «۳:۱۰ به یوما» (3:10 to Yuma) همین‌قدر تهاجمی باشد... اما در «رابین هود» دوباره راسل کرو همان روش‌های قدیمی را به‌کار گرفته. پس یک بار دیگر نمایش راسل کرو را داریم که خسته‌کننده می‌شود. خیلی زود خسته‌کننده می‌شود. قاعده من درباره فیلم‌های کرو ساده است: اگر به نظر برسد مجبور باشد نقش را تقسیم کند، فیلم عالی خواهد شد... اگر به نظر برسد می‌تواند همه چیز را برای خودش نگه دارد، فیلم بد خواهد بود. رابین هود افتضاح است.